De Amerikaanse dichter-zanger Bob Dylan (op de foto aan de zijde van Joan Baez) viert vandaag zijn tachtigste verjaardag. Ikzelf ben slechts heel kortstondig een Dylan-fan geweest, maar Dirk Roelandt tekende voor een mooie recensie van de biografie ‘Down the Highway’, geschreven door Howard Sounes.

DOWN THE HIGHWAY

‘Down the Highway’ lijkt een eerlijke en verdienstelijke bijdrage in de samenstelling van de Dylanpuzzel. Howard Sounes houdt het netjes. Hij bewondert Dylan ‘as an artist’, zoveel is duidelijk. Dat blijkt uit zijn soms lyrische bewondering voor hoe sommige songs en albums ontstaan zijn. Hij focust op de carrière, minder op het privé‑leven. Toch laat hij ook de keerzijde ‑ de kleinmenselijke kanten van het genie Dylan zien. Blijkbaar gaan genialiteit en menselijkheid zo moeilijk samen.

Robert Allen Zimmerman werd geboren op 24 mei 1941 in Duluth-Minnesota en stamt uit een liberaal Joods nest. Zijn grootouders emigreerden in 1905 uit Odessa bij de Zwarte Zee om te ontsnappen aan de anti‑joodse hysterie onder het tsaristische bewind van Nicolaas II.

Ze vestigden zich in Duluth, een middelgrote mijn‑ en havenstad in het noordwesten van de VS. Hun kinderen zouden zich opwerken tot de welstellende middenklasse in Hidding, zo’n 100 km. noordelijker. Daar zou de jonge Zimmerman een vrij rimpelloze jeugd kennen: overdag naar school, daarna rondhangen met de vrienden; de eerste liefde (met de verrassende naam Echo Star Helström); naar de bioscoop om James Dean en Brigitte Bardot te zien; meespelen in allerlei schoolbandjes.

Op zijn zeventiende kreeg hij al een Harley en wat later zelfs een heuse roze Ford Cabriolet. Maar één hobby verdrong alle andere: zijn passie voor muziek. ’s Avonds luisterde hij naar bluesgroten als John Lee Hooker, Howlin’ Wolf, Jimmy Reed en Muddy Waters op de alternatieve radiostations. Maar ook naar blanke artiesten als Hank Williams of Woody Guthrie en dan waren er die eerste, ongepolijste Sunopnames van Elvis…

“Toen ik Elvis voor het eerst hoorde zingen, wist ik gewoon dat ik nooit voor iemand zou gaan werken en dat niemand de baas over me zou spelen,” zei hij later.

Tussendoor verslond hij literatuur: van John Steinbeck tot de Welshman Dylan Thomas. Deze laatste was tot een echte cultfiguur uitgegroeid. Hij was een paar jaar voordien in New York gestorven ‑ amper 39 jaar oud door een alcoholvergiftiging. Aan Echo vertelde Robert dat hij later Dylan als artiestennaam zou kiezen.

Toen hij zelf poëzie begon te schrijven, maakten Abe en Beatty Zimmerman zich toch wat zorgen. Immers, wat viel daar nu mee te verdienen?

Op 5 juni 1959 behaalde Robert zijn diploma op Hibbing High School. Eén van zijn ooms schonk hem bij die gelegenheid een stapel 78‑toerenplaten van Huddie Ledbetter, beter gekend als Leadbelly: een oude folk‑ en blueszanger die wegens moord het grootste deel van zijn leven in de gevangenis zou doorbrengen. Dylan bestudeerde de structuur van de liedjes en de inhoud van de teksten. Zijn interesse voor de folkmuziek was gewekt.

In 1959 schreef Dylan zich in als literatuurstudent aan de universiteit van Minneapolis‑St.‑Paul, een stad aan weerskanten van de Mississippi, zo’n 350 km ten zuiden van Hibbing. Maar Bob zou veel meer tijd spenderen in de koffiehuizen van Dinkytown, de bohémienbuurt naast de campus, dan in de auditoria.

De ‘studenten’ lazen de schrijvers van de beatgeneration (Jack Kerouacs ‘On the Road’ was een echte bestseller), luisterden naar de maatschappijkritische folkmuziek van Pete Seeger, Leadbelly, Woodie Guthrie en de zwarte zangeres Odetta en stelden zich politiek radicaal links op. Maar politiek hield Dylan zich op de vlakte. Hij leerde er ook zijn tweede grote liefde kennen, Bonnie Beecher: een mooie, elegante, intelligente jonge dame die er acteerlessen volgde. Ook haar zou hij, net als alle andere vrouw nadien, niet trouw blijven. Zijn enige echte passie was de muziek, zijn doel beroemd worden.

Op een dag ‘ontleende’ hij van een medestudent Harry Smiths ‘Anthology of American Folk Music’, bestaande uit zes langspeelplaten. De invloed van die zes schijven op het hele oeuvre van Dylan kan moeilijk overschat worden. Zelfs nog op twee akoestische platen in de jaren ’90 ‑ o.m. op ‘Good as I been to you’ ‑ zal hij rijkelijk uit deze anthologie putten.

Van een andere medestudent leende hij Woody Guthries autobiografie ‘Bound for Glory’. Guthrie was de belangrijkste vertegenwoordiger van de traditionele Amerikaanse folkmuziek. Toen Bob van zijn ouders de toestemming kreeg om het een jaar als muzikant te proberen, besloot hij naar New York te trekken.

In januari 1961 komt Dylan als jonge twintiger in New York aan. De volgende twee jaar zouden zijn leven onherkenbaar veranderen. John F. Kennedy werd beëdigd en later vermoord als president; in het Zuiden van de VS woedden hevige rassenrellen, de Koude Oorlog dreigde op een atoomoorlog uit te draaien toen de Russen kernraketten op Cuba wilden installeren. In dit maatschappelijk klimaat werd de folkmuziek enorm populair.

Bob vestigt zich in Greenwich Village: de pleisterplek voor folkmuzikanten, kunstenaars en schrijvers. Al na een paar dagen belde hij nogal opdringerig bij Guthrie in Queens aan. Maar die verbleef al maanden in een ziekenhuis in New Jersey wegens Huntington‑chorea: een erfelijke, spastische hersenaandoening. Toch zou Bob Woody Guthrie op 29 januari 1961 voor het eerst ontmoeten. Hij zou hem later nog vaak opzoeken.

Bob overleefde het eerste jaar New York dank zij de gulheid en het mededogen van vrienden en de affectie van vriendinnetjes want erkenning ‑ laat staan succes ‑ bleven uit. Hij bouwde er wel een sociaal netwerk uit van andere folkartiesten en mensen uit de muziekwereld: hij leerde er o.m. de Ierse folkgroep ‘The Clancy Brothers’, Joan Baez, Pete Seeger, Bob Neuwirth, Allan Lomax kennen, mocht af en toe wat begeleidingswerk leveren o.m. voor John Lee Hooker of tijdens een hootenanny‑avond zelf optreden.

In de zomer van 1961 ontmoette hij zijn derde belangrijke vriendin: Susan ‘Suze’ Rotolo. Het meisje was afkomstig uit een gezin van Italiaanse immigranten met communistische sympathieën. Ze waren aanhangers van de American Communist Party. Zijzelf was ook erg actief in de vredes‑ en burgerrechtenbewegingen van die dagen. Zij zou Bobs politieke betrokkenheid wat aanwakkeren.

BLOWIN’ IN THE WIND

In oktober 1961 kreeg hij dan toch een vijfjarig platencontract bij John Hammond van Columbia Records te pakken.

In maart ’62 verscheen ‘Dylan’, zijn debuutelpee, met daarop een aantal geëngageerde songs tegen racisme en Koude Oorlog maar met als hoogtepunt ‘Song to Woody’, een fraai eerbetoon aan zijn geestelijke vader. Niettegenstaande lovende recensies, verkocht het album niet.

In juni liet Suze Dylan vallen. Ze zou in Italië gaan studeren. Bob bleef ontredderd achter en schreef twee van zijn beste songs over relaties: ‘Don’t Think Twice it’s Allright’ en ‘Tomorrow is a Long Time’. In die tijd brak hij ook door met één van de belangrijkste nummers uit de tweede helft van de twintigste eeuw: ‘Blowin’ in the Wind’.

Op 30 augustus 1962 tekende de jonge, naïeve Dylan een managementovereenkomst met Albert Grossman, een wat dubieuze zakenman uit Chicago. Grossman zou hierbij de helft van Dylans latere inkomsten inpikken. Dylan verklaarde later voor de rechtbank dat hij het contract niet eens gelezen had.

In augustus ’62 stapte Bob naar het Hooggerechtshof in New York om nu ook officieel Bob Dylan te heten.

Toen in datzelfde jaar Amerikaanse spionagevliegtuigen de stationering van Russische lange‑afstandsraketten op Cuba ontdekten, balanceerde de wereld meteen op de rand van een kernoorlog. Dylan schreef ‘A Hard Rain’s A‑Gonna Fall’: een visioen over de nachtmerrie na een kernoorlog. Het stond meteen ook op het repertoire van andere folkartiesten. Toen hij op 22 september 1962 in Carnegie Hall op de jaarlijkse hootananny van ‘Sing out’, hét folkmagazine in die tijd , optrad, kreeg hij eindelijk datgene waar hij de voorbije drie jaar om gevochten had: een warm applaus en erkenning. De verafgoding kon beginnen.

In 1963 verscheen zijn tweede ‑ en één van zijn sterkste albums ‑ ‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ met o.m. ‘Blowin’ in the Wind’, ‘Masters of War’, ‘A Hard Rain’s A‑Gonna Fall’, ‘Girl from the North Country’, ‘Don’t think twice, it’s all right Ma’. Deze maal was het wel bingo.

Op 12 mei 1963 weigerde Bob Dylan op te treden in het zeer populaire Amerikaanse televisieprogramma The Ed Sullivan Show omdat hij de song “Talking John Birch Society Blues” niet mocht brengen.

In de zomer ging hij op tournee met Joan Baez, toen al een gevierde folkartieste. Zij was dol op hem maar hij gebruikte haar om zichzelf te promoten. Toen de rollen later in zijn voordeel veranderden, zou hij haar vaak vernederen. Ook volgde een korte hereniging met Suze die met een sisser zou aflopen.

In juli ’63 reisde Bob met collega‑artiesten waaronder Pete Seeger naar het Zuiden om de zwarte bevolking te sensibiliseren zich als kiezer te laten registreren. Op 28 augustus 1963 verschenen Baez en hijzelf ook aan de zijde van Martin Luther King jr. op de grote mars voor gelijke burgerrechten in Washington.

Bob logeerde nu ook vaker bij zijn manager Albert Grossman in de buurt van Woodstock. Woodstock was sinds 1902 (met de Arts and Craft‑beweging) een toevluchtsoord voor kunstenaars.

In januari 1964 verscheen zijn 3de album: ‘The Times They Are A‑Changin’. In deze periode schreef hij ook nummers als ‘Chimes of Freedom’ en ‘Mr. Tambourine Man’ die vooral in de uitvoeringen van The Byrds wereldhits werden. Ook kwam het tot een definitieve breuk in zijn relatie met Suze.

Op 17 mei vloog hij naar Londen voor een belangrijk concert in de Royal Festival Hall. Bob zou in Engeland altijd zijn trouwste en omvangrijkste groep fans hebben. Daarna maakte hij een korte vakantietrip door Europa. Ondertussen schreef hij nummers voor zijn volgende plaat: ‘Another Side of Bob Dylan’. De plaat zou in één 6‑uur durende sessie ingeblikt worden. Dylan zou meestal zijn songs in 1 of 2 takes opnemen, tot verwondering ‑ soms verbijstering ‑ van zijn producer en sessiemuzikanten. Vaak morrelde hij nog aan zijn teksten tot vlak voor een opname.

Volgens sommigen werd het toch een iets zwakkere plaat ook al prijkten er nummers op zoals ‘It Ain’t Me Babe’, ‘Chimes of Freedom’ en ‘My Back Pages’. Opvallend: geen protestsongs. In de zomer ontmoette hij ook The Beatles. Uit deze ontmoeting groeide een jarenlange vriendschap met John Lennon en vooral met George Harrison.

Dylan ontmoette in 1964 ook fotomodel Sara Lownds. Zij zou de belangrijkste vrouw in zijn leven worden. Toen ze samen gingen wonen, had ze al een driejarige dochter Maria uit een vorig huwelijk. Met Dylan zou ze nog vier kinderen hebben.

BRINGING IT ALL BACK HOME

In januari 1965 begonnen de opnames voor één van de belangrijkste platen uit zijn carrière: ‘Bringing It All Back Home’ in drie dagen opgenomen. De vier lange nummers op de tweede kant waren nog akoestisch: ‘Mr.Tambourine Man’, ‘Gates of Eden’,’It’s All Over Now, Baby Blue’ en ‘It’s Alright, Ma’, maar de rest was elektrisch versterkte folkrock met o.m. de rapsongs avant‑la‑lettre ‘Maggie’s Farm’ en ‘Subterranean Homesick Blues’. De plaat kwam op nummer 1 in Engeland.

Van de tournee door Engeland werd ook een film gemaakt door D.A.Pennebaker: ‘Don’t Look Back’. In de openingsscène zie je Dylan doodernstig kartonnen met tekstflarden uit ‘Subterranean…’ omkeren terwijl je het nummer op de achtergrond hoort en Allen Ginsberg in de achtergrond zich aan een vuurtje staat te warmen. Voor velen vormt die scène de verre voorloper van de moderne videoclip uit de jaren tachtig.

Met de hele plaat wou Dylan ook bewijzen dat rock en poëzie absoluut samen konden en dat het hoogtijd werd dat rock terug naar zijn bakermat Amerika kwam. Vandaar de titel.

Bob en Sara kochten een riant landhuis ‘Hi Lo Ha’ van de Arts en Craftsbeweging in Byrdcliffe, vlakbij Woodstock en anderhalve kilometer van zijn manager Albert Grossman. In diezelfde periode schreef hij ook één van zijn beroemdste songs ‘Like a Rolling Stone’: een voor die tijd toch wel erg lang durende single. Het nummer maakte grootse indruk op Lennon en Mc Cartney maar ook op de aankomende orkaan Bruce Springsteen.

Op het Newport Folk Festival werd Bob uitgefloten toen hij voor het eerst met een elektrisch versterkte band optrad. Want ‘de elektrische gitaar vertegenwoordigde het kapitalisme…’ en dus was het verraad. Dit optreden zou hem jarenlang nog achtervolgen. Op alle concerten in Europa en de VS zou een deel van het publiek hem blijven uitjouwen. Zo vertelt Graham Webb: “In the mid 60’s, 65 I think, I went to see Bob at the Odeon in Birmingham and after the pause he came on with his electric backing group ‘THE BAND’. We all shouted at him that we had come to hear him not ‘THE BAND’. He took no notice and I was the first to walk out followed by a hoard of others.”

In de zomer van ’65 werkte hij al weer aan een nieuw album: ‘Highway 61 Revisited’. Daarop het nummer ‘Positively 4th Street’ waarin hij erg bijtend tekeer ging tegen zijn voormalige vrienden uit de folkgemeenschap die hij roddel en rancune verweet omdat ze zelf maar vierderangsartiesten waren.

Kort daarop vertrok Dylan op tournee met The Hawks: een stevige rockband, die tot dan toe rocker Ronnie Hawkins hadden begeleid (vandaar ook hun naam, later zouden we ze beter leren kennen als ‘The Band’). Overal waar ze kwamen werden ze uitgejouwd, behalve als Bob een akoestische set speelde. Vier jaar later zouden ze met dezelfde muziek triomfen oogsten. Dat gejoel demoraliseerde meer de bandleden dan dat ze op Dylan indruk maakte.

Op 22 november 1965 trouwt Dylan in het grootste geheim met Sara Lownds. Zelfs zijn ouders waren niet op de plechtigheid aanwezig. Op 6 januari 1966 krijgen ze hun eerste zoon: Jesse Byron Dylan.

Van februari 1966 tot halverwege de zomer toerden Dylan en The Band over de hele wereld. Tussendoor nam hij zijn nieuwe plaat ‘Blonde on Blonde’ op. Dylan werkte sinds zijn vorige plaat samen met Bob Johnston. Ook nu zat hij achter de knoppen en vonden de opnames in Nashville plaats. Het werd een dubbelelpee en alweer een mijlpaal in de rockgeschiedenis. De plaat klonk erg live en bevatte pareltjes als ‘I Want You’, ‘Just Like a Woman’, ‘Everybody Must Get Stoned’, ‘Rainy Day Woman’ en één van de vier kanten werd helemaal in beslag genomen door het meer dan elf minuten durende ‘Sad‑Eyed Lady of the Lowlands’, een lofzang op Sara Dylan.

Ondertussen ging het toeren verder, te midden van het toenemend protest tegen de massale bombardementen op Noord‑Viëtnam. Nadien zou Bob eerste tekenen van oververzadiging en uitputting vertonen.

Op 29 juli had Bob een motorongeval: de lichamelijke schade bleef al bij al beperkt. Het noodlot kwam hem rust voorschrijven. Hoogtijd om bij te tanken. Daarover zei hij later: “Ik had het waarschijnlijk niet overleefd als ik op die manier was doorgegaan”.

Na zijn herstel, leed hij een betrekkelijk rustig gezinsleven in Hi Lo Ha. Tussen februari en de herfst van 1967 componeerde hij meer dan dertig nummers. Hij nam ze samen met The Band op een tweesporensysteem op in de kelder van een afgelegen huurhuis in de buurt. Ze zouden later bekend staan als ‘The Basement Tapes’. Via deze opnames en de film ‘Don’t Look Back’ bleven de Dylanfans voeling houden met hun idool.

JOHN WESLEY HARDING

Toen in de summer of love van ’67 The Beatles met ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’, The Stones met ‘Their Satanic Majesties Request’ en Jefferson Airplane met ‘Surrealistic Pillow’ het aardse leken te ontstijgen dankzij de nieuwste studiotechnologie maar ook door het gebruik van hallucinogenen, maakte Bob een doodsimpele plaat in een doodsimpele bezetting: gitaar, bas en drum in drie sessies van samen 9 uur. The Beatles hadden 5 maanden aan hun ‘Sgt. Pepper’ gewerkt en The Beach Boys nog langer aan één single “Good vibrations”…

Dylan putte voor deze plaat inspiratie uit de bijbel en het songbook van Hank Williams. Het werd ‘John Wesley Harding’, genoemd naar een Texaanse outlaw, en het bevatte o.m. het verrukkelijke liefdesliedje ‘I’ll Be Your Baby Tonight’.

Op 7 juli 1967 beviel Sara van een dochter, Anna Lea. Tijdens de plaatopname stierf ook zijn lichtend voorbeeld Woody Guthrie. Dylan zou trouwens pas voor het eerst weer in het openbaar verschijnen ter gelegenheid van een concert ter ere van de legendarische bard op 20 januari 1968.

Op 5 juni 1968 stierf zijn vader. Bob stortte emotioneel in. Zijn vriend Harold Leventhal raadde hem aan zijn band met het joodse geloof te herstellen. Met zijn moeder zou hij de rest van zijn leven nu wel een stevige emotionele band onderhouden.

Op 30 juli 1968 beviel Sara van een zoon. Ze noemden hem Samuel Abram.

In april verscheen ‘Nashville Skyline’: Dylans stem leek zwaarder geworden. Geen grootse plaat volgens sommigen maar toch met enkele opmerkelijke nummers zoals ‘Lay, Lady, Lay’, ‘I Threw It All Away’ en ‘Tonight I’ll Be Staying Here With You’.

Ondertussen stak het Bob meer en meer dat Grossman op zijn zweet slapend rijk werd. Maar omwille van zijn jeugdige nonchalance, werd hij verplicht tot in de jaren tachtig te procederen om zijn vrijheid en onafhankelijkheid te herwinnen.

Woodstock werd stilaan het Mekka voor de hippies. Weg privacy. Zelfs hun verhuizing van Hi Lo Ha naar een ander, meer afgelegen landhuis, mocht niet baten. In de zomer van ’69 zou één van de grootste festivals uit de rockgeschiedenis in de buurt van Woodstock plaatsvinden. Maar Dylan zal er niet optreden, hij koos voor het lucratiever aanbod op het eiland Wight aan de Engelse zuidkust. Zijn optreden duurde zoals contractueel vastgelegd precies één uur en was een fiasco. Dylan zal de volgende twee jaar niet meer in het openbaar optreden.

De jaren in Woodstock waren wellicht de gelukkigste uit zijn leven, maar het werd er erg druk. Met nog een zoon ‑ Jacob Luke, zelf later de spil achter ‘The Wallflowers’‑ op komst besloot het echtpaar naar Greenwich Village in New York te verhuizen.

Dirk Roelandt maakte van de gelegenheid gebruik om aan een tiental Vlaamse rockmuzikanten naar hun vijf favoriete Dylan-albums te vragen. Slechts vier onder hen namen de moeite hem een lijstje door te mailen of te sturen. Hij heeft dan maar dat van hemzelf eraan toegevoegd en zelf probeer ik ook nog een paar mensen te strikken. Zelf heb ik plichtsgetrouw ook een lijstje gemaakt, maar ik ben eigenlijk geen Dylan-kenner (noch “Liebhaber”). Anders zou wellicht ‘Time out of My Mind’ (1997) er ook in staan wegens Augie Meyers’ orgelpartijen, maar ik heb de plaat zelfs nooit gehoord!

Dirk Dhaenens (Derek & Vis)

1.Blood on the Tracks (1975)
2.Time out of my Mind (1997)
3.Street Legal (1978)
4.The bootleg series (1991)
5.Love and Theft (2001)

Guy Swinnen (The Scabs)

1.Good as I been to You (1992)
2.Highway 61 Revisited (1965)
3.Oh Mercy (1989)
4.Blood on the Tracks (1975)
5.Bringing it all back Home (1965)

Jan De Wilde

1.The Times they are a‑changin’ (1964)
2.The Freewheelin’ Bob Dylan (1963)
3.Blonde on Blonde (1966)
4.Highway ’61 Revisited (1965)
5.Pat Garrett & Billy the Kid (1973)

Lieven Tavernier

1.John Wesley Harding (1967)
2.Blonde on Blonde (1966)
3.Highway 61 Revisited (1965)
4.Nashville Skyline (1969)
5.The Basement Tapes (1975)

Dirk Roelandt

1. Blood on the Tracks (1975)
2. The Freewheelin’ Bob Dylan (1963)
3. Bringing it all Back Home (1965)
4. Blonde on Blonde (1966)
5.Oh Mercy (1989)

Peter Cnop

1. Desire (1976)
2. Blood on the tracks (1975)
3. Time out of mind (1997)
4. Nashville Skyline (1969)
5. Blonde on blonde (1966)

Raymond Thielens

1) Blonde on Blonde
2) Bringing it all back home
3) Desire
4) John Wesley Harding
5) Nashville Skyline

Ronny De Schepper

1.The Traveling Willburys vol.1 (1988)
2.Highway 61 Revisited (1965)
3.Bringing it all back home (1965)
4.Blonde on Blonde (1966)
5.Another side of Bob Dylan (1964)

Peter Koelewijn: “Geen albums, wel songs!”

1. I want you
2. Tambourine Man
3. Maggy’s farm
4. Times they are a changing
5. If not for you

Idem voor Leo Blokhuis in diens “Plaatjesboek”:

1.Blind Willie McTell
2.Don’t think twice, it’s allright
3.If not for you
4.Idiot wind
5.Lay lady lay

2 gedachtes over “Bob Dylan wordt tachtig…

  1. Wat Dirk Roelandt hier schrijft over dat motorongeluk is wel juist, maar het was niet de echte reden van Dylans “tijdelijke stilte”. Hij greep dit aan om zich tijdelijk terug te trekken uit de “ratrace” en het heeft nadien 8 jaar geduurd eer hij terug ging “touren”. Zijn volgende lp John Wesley Harding was een stijlbreuk (meer country en zuiverder stem) en dat werd ook toegeschreven aan het accident, alhoewel dit ook te betwijfelen valt, want Dylan heeft meermaals een carrièrewending genomen zonder dat er een aanleiding toe was, denk maar aan zijn “elektrische” omslag. Er is verschillende keren gezegd dat hij een gebroken nek opliep bij het ongeval. De waarheid was dat hij wel uitgeschoven was tijdens een motorritje in een grasveld, maar dat hij er enkel een gebarsten wervel aan overhield. Dat heeft zijn 5 jaar jongere broer David later verteld tegen Toby Thompson in een interview.

    Het was ook David die Bob overtuigde om de opgenomen tapes in New York van “Blood on the Tracks” opnieuw op te nemen in Minnesota met een totaal andere groep muzikanten, omdat hij de eerste versies niet goed genoeg vond.

    Bob en David waren heel close….”

    Geliked door 1 persoon

  2. Bob Dylan is ook de zanger met de stem van een rasp, die nooit een nummer-één hit had in Billboard (de hoogste noteringen waren van Like a Rolling Stone, en Rainy Day Women #12&35 op nummer 2), maar wiens lp’s over de toonbank vlogen als zoete broodjes. Van zijn rijkdom wordt nooit melding gemaakt in tegenstelling met deze van Macca en Jagger, alhoewel ik sterke vermoedens heb dat hij wel eens de rijkste van allemaal zou kunnen zijn, vermits hij bijna nooit auteursrechten moest delen met een co-schrijver. Twee uitzonderingen daargelaten: 2 songs van de Basement Tapes met 2 leden van The Hawks (The Band) en de andere keer op Desire, waar hij het duldde van theaterregisseur Jacques Levy. Van Dylan is ook geweten dat hij als een kloek zit op de eieren van zijn auteursrechten, zo hevig heeft hij zijn nummers beschermd.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.