Het is vandaag veertig jaar geleden dat ik Stevie Wonder aan het werk zag en hoorde in Vorst-Nationaal en ik werd weggeblazen, zoals men kan lezen in de recensie over het optreden die ik schreef voor De Rode Vaan. In de inleiding schatte ik hem wel anderhalf jaar jonger dan hij in werkelijkheid was. Aangezien Stevie nog is gedebuteerd als “wonderkind”, heeft men dat destijds wellicht nog wat in de verf willen zetten door hem jonger voor te doen dan hij al was…

Net zo oud als ik is hij en daarbij vergeleken vallen alle andere kleinere verschillen (hij is blind, zwart en succesrijk — oorspronkelijk stond er « talentrijk » maar die valse bescheidenheid heeft ons al die jaren nog geen stap verder geholpen, gooien we die dus maar overboord) in het niet.
Stevie Wonder. De naam zegt het al, want hij heet eigenlijk Morris. Toen ik mijn eerste lange broek kreeg, had hij zijn eerste gouden plaat (« Fingertips ») reeds op zak. Kejje nagaan.
En vorige zondag (en maandag) was hij in Vorst-Nationaal. Om te bewijzen welk een wonderknaapje hij is. Als dat nog nodig was. Voor de duizenden aanwezigen zal dat in het vervolg alleszins geen punt meer zijn.
Dat het « goed » zou zijn, daar kon je reeds bij voorbaat donder (of Wonder) op zeggen, maar zó ? Bijna drie uur lang stond de zon in het zenit, heter dan in juli was het (*).
Stevie toog onmiddellijk in de aanval met « For once in my life » en drie uur later sloot hij met een schitterende versie van « Happy birthday » een concert af dat met slechts twee adempauzen constant het ene hoogtepunt na het andere lanceerde. Vertrekken op volle toerental en toch nog naar een climax toegroeien, je moet het maar kunnen.
En niet alleen kan hij het met zijn eigen hits (ze waren er haast allemaal, dus teveel om op te noemen), maar dat zo’n Grote zich niet te min voelt om tussendoor ook nog wat pareltjes van zijn collega’s (« I heard it through the grapevine », « What’d I say », « Can’t help myself »…) te brengen, moge onze dikken nekken van ten lande tot voorbeeld strekken.
Ook de twee intermezzo’s dreven op een zeer hoog niveau, het enige « pauze »-effect dat eraan was, was dan ook dat we eventjes rustig achteruit konden leunen in onze zetel. Het betrof inderdaad enerzijds een adempauze voor het orkest (« Wonderlove »), terwijl Stevie alleen aan de vleugel een aantal van zijn gevoeligste nummers bracht, en anderzijds een rustpauze voor Stevie’s stem, wanneer zijn vier zangeresjes elk apart aan de beurt kwamen, een solo-carrière waardig.
Kortom, een concert om van achterover te vallen. Wat Stevie op een bepaald moment dan ook deed. In het begin vroegen de organisatoren uitdrukkelijk om te blijven zitten, op het einde gingen niet alleen de poppen, maar zelfs de flikken aan het dansen (écht gezien !). Wie nog bleef zitten, was ongetwijfeld kreupel. En dan nog, er hing zoveel « magic in the air » dat een mirakel wat dat betreft niet uitgesloten was…
Diezelfde Stevie Wonder heeft trouwens een zeer merkwaardige (dubbel)elpee uit, “Original Musiquarium I” maar vooraleer we het daarover gaan hebben, moeten we op de McCartney-elpee toch nog “Get it” aanstippen, waarop Carl Perkins eindelijk nog eens voor Carl Perkins mag spelen. En hij vindt dat blijkbaar erg plezant, te oordelen naar de bulderende lach die maar niet ophoudt.
Maar Stevie Wonder dus. Er is, ergens een overeenkomst met Paul McCartney, stel ik vast (wie lang genoeg zoekt, vindt zelfs een overeenkomst tussen Beethoven enEddy Wally trouwens). Dat Stevie een muzikaal genie is, wordt door niernand in twijfel getrokken, maar over zijn teksten wil men wel al eens woorden kwijt als “slijm”, “kwijl”, “goedkoop” of zelfs “cliché” al vindt men dit laatste enkel terug bij gestudeerde critici.
Gelukkig is ook wat dát betreft alles betrekkelijk in pop want voor één nummer op deze dubbelelpee, “Front Line” (over een Viëtnamveteraan), wil Peter Cnop (om maar die te noemen) reeds alle “uitstappen in suikerland met de mantel der liefde”bedekken.
Maar wij gingen het over muziek hebben. Wat wij het meest als bewijs aanvoeren voor, Stevie’s muzikale kunnen is dat hij in het toch niet arme Amerikaanse jazz-leven ongeveer de enige popartiest is die au sérieux wordt genomen. De half-Amerikaan half-Brusselaar Toots Thielemans kan daarvoor als voorbeeld gelden (“Isn’t she lovely” en “You are the sunshine of my life”, twee meesterwerkjes die Toets ook op z’n repertoire heeft genomen, staan er allebei op), maar hoezeer Stevie “Fingertips” deze bewondering van die andere mondharmonicablazer ook zal waarderen, hijzelf is vooral fier omdat niemand minder dan Dizzy Gillespie ook even een trompetje komt meeblazen zoals hij zelf aankondigt. Dit gebeurt dan op het einde van het nummer “Do I do” (ook op single uitgebracht), samen met “Front line”, de vorige single “That girl” en het in Vorst-Nationaal gelanceerde “Ribbon in the Sky”, nieuw op 33 toeren.
Voor de rest staat hier zowat het beste op wat Stevie ooit heeft gemaakt, al is er met “Fingertips”, “As”, “Lately”, “Happy birthday” en al het moois dat nog moet komen gerust reeds een “Original Musiquarium II” samen te stellen.

Referenties
Ronny De Schepper, Mirakel in Vorst, De Rode Vaan nr.22 van 1981
Ronny De Schepper, Wonder, De Rode Vaan nr.43 van 1981
Ronny De Schepper, Paul McCartney en Stevie Wonder: een paar apart, De Rode Vaan nr.31 van 1982

(*) “Hotter than July” van Stevie Wonder (Motown VG 408 519001) zullen velen wellicht al in huis hebben. En zoniet dan toch één van de singles eruit getrokken : het funky « I ain’t gonna stand for it », het pijnlijk mooie « Lately », « Master Blaster » een ode aan reggae maar véél meer dan dat, en het huidige succes « Happy birthday », dat jammer genoeg te vlug wegdeemstert op het einde daar waar we in Vorst er ùùùùùren mee konden doorgaan… (Wat ik uiteraard niet in De Rode Vaan kon schrijven, maar wat voor mij toch nog altijd een zeer dierbare herinnering is, dat is dat ikzelf Vorst-Nationaal nog eens aan het zingen kon zetten met “Happy birthday” toen we al naar buiten aan ‘t gaan waren. En nog straffer, er was één man die mij daarover aansprak en dat bleek dan nog iemand uit Temse te zijn: de zoon van apotheker De Leenheer – die mij overigens niet herkende).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.