Veertig jaar geleden trad Bert De Coninck op in jeugdclub De Spikkel. Ik ben daar toen vooral naar gaan kijken omdat hij enige weken later ook op het Feest van De Rode Vaan zou te zien zijn. Dit resulteerde in onderstaand artikel.

Vorige week stelden we Bert De Coninck voor als een soort gereïncarneerde Jim Morrison. En net zoals Jim de Amerikaanse goegemeente de stuipen op het lijf joeg met seks & drugs & rock’n’roll, zo zullen de nonnetjes van O.L.V.-Presentatie Bert ongetwijfeld als een handlanger van de Duivel
bestempelen. Hoogstwaarschijnlijk zijn er zelfs bij onze lezers mensen die de zeer expliciete erotische act van Bert De Coninck (vooral in « Rukke rukke ») niet helemaal zullen verteren en de drugcultuur vind ikzelf ook het minst interessante van het hele gedoe, maar over de derde component, de rock’n’roll, zal iedereen het eens zijn : De Coninck hééft het.

BERT
Geboren in Mechelen in 1949, zette Bert De Coninck zijn eerste stappen in de muziekwereld bij een beatgroepje dat hits naspeelde van groepen als The Stones, Troggs, Beatles en vooral The Kinks (dat hoor je nu nog). Hij stopte hiermee toen hij tolkenschool ging volgen. Gedurende een tweetal jaar werkte hij effectief ook als vertaler, maar Bert gaf dit geregelde leventje op voor zwerftochten door Frankrijk en Marokko. In die periode trad hij voor het eerst op als straatzanger.
Terug in België ontmoette hij een vroegere vriend met wie hij een tijdje op een boerderij ging wonen. Hier ontstonden een heleboel composities waarmee Bert zijn kans waagde op diverse festivals en vrij podiums. Dit viel best mee want spoedig volgde de doorbraak toen hij laureaat werd van het Humor-festival 1975 te Heist.
Vier maanden nadien verraste Bert opnieuw met zijn uitzonderlijk geslaagd debuutalbum Enfant Terrible (Parsifal 4000/221), dat hij opnam in samenwerking met zijn vriend Jean Rousseau (nu Bizjoe).
Ondanks het succes van de LP en de talrijke optredens met Jean Rousseau en een eigen groep, kapte Bert ermee en vertrok naar Frankrijk waar hij opnieuw optrad als straatzanger.
Nu woont Bert in Brugge, waar hij met de hulp van Bien Servi (nu dus de Centimeters) in 1977 de single « Blijf nog even hier bij mij » opnam.
En dan kwam…


FRAN
…de elpee Crapule de Luxe (Parsifal 4000/222), waarover ene J.V.H. (niet onze J.V.H.) in Riff schrijft : « Jean Rousseau werd ingeruild voor Fran, wat wel een verbetering voor het oog is, maar haar verdere inbreng op deze plaat blijft mij een raadsel. Dames zijn in het verleden al vaak slechte raadgeefsters gebleken voor muzikanten (vgl. Kris Kristofferson, James Taylor, Paul McCartney), vandaar wellicht » (*).
Carlos Alleene treedt dat bij in Spectator. Hij heeft het over « een hijgende Fran, een knappe meid die best haar mond houdt ».
Daartegenover staat dan Serge Demol (Wij), die vindt “Mooiste nummer van de plaat is Johnny waar Fran de zang voor haar rekening neemt.
Wijzelf treden na het bijwonen van het optreden van Bert en Fran in De Spikkel (Nieuwkerken) beide meningen bij. “Johnny” is inderdaad mooi, maar verder beperkt de inbreng van Fran zich tot lustobject bij de show van Bert.
SFUNKS
Er wordt stevig gerockt op “Crapule”. De aanwezigheid van Jean-Marie Aerts is daar zeker niet vreemd aan. Live-uitvoeringen leken ons dus ten zeerste problematisch te worden.
Gelukkig is die vrees enigszins ongegrond gebleken. Bert deed een beroep op een bestaande Brugse groep, Sfunks, die op het podium uitstekend werk aflevert.

Referenties

Ronny De Schepper, Bert De Coninck: niet voor de meisjes van O.L.V.-Presentatie, De Rode Vaan, s.d.

Jan Segers, Bert De Coninck: Jim Morrison alive and kicking in Bruges, De Voorpost, s.d.

(*) Yoko Ono wordt hier opvallend over het hoofd gezien! (Maar eigenlijk wil ik vooral zeggen dat “onze” J.V.H. uiteraard buitenlandredacteur Jan Van Hee was.)

3 gedachtes over “Veertig jaar geleden: Bert De Coninck in jeugdclub De Spikkel

  1. Goed iets te lezen over Bert in zijn Brugge-dagen, er is weinig over geschreven. Ik zie hem nog samen met zijn vriendin een douche nemen in de fonteintjes op het Simon Stevinplein. Ik was toen een snotaap van 16 en zeer onder de indruk. Brengt ook herinneringen terug aan Bert in de Doordrinker (Oostmeers, Brugge) waar “Crapule de Luxe” bij het verschijnen snoeihard gedraaid werd en schitterende optredens ten tijde van “Rooms for Travelers” op de Burg en in de Botanieken Hof. Daarna werd het stil rond Bert, hij was verdwenen naar het Zuiden. Nu zullen eind maart 2011 “Enfant Terrible” en “Crapule de Luxe” eindelijk weer gemakkelijk te verkrijgen zijn via mp3’s op Amazon. Bilbo was indertijd de enige winkel waar je zijn platen kon vinden, daarna een hele tijd niets en dan eventjes opnieuw via een verkapte heruitgave op cd. Hopelijk wordt “Rooms for Travelers” ook opnieuw heruitgegeven, want ook dat is een goeie plaat.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.