De Gentse graficus en humorist Michel Bracke (rechts op de foto, naast Gerard Gaudaen; foto genomen door Herman De Rave op Wikimedia) viert vandaag zijn 85ste verjaardag.

Als graficus ken ik hem zo goed als niet, ook al heeft Achiel Pauwels het in mijn interview met hem over Michel, maar dan gaat het over een poppenspeltheater voor volwassenen dat hij nog samen met hem heeft willen oprichten. Ik heb wel een paar decorontwerpen van hem gezien in toneelvoorstellingen van het Gents Amusements Theater van Eddy Daese. Ik heb Michel Bracke wel meegemaakt, zo’n twintig jaar geleden in het kader van de seniorenweek in Gent. Toen trad de Gentse artistieke duizendpoot, zoals ik hem in Het Laatste Nieuws noemde, op in het dienstencentrum De Thuishaven op het Neuseplein. Het was een geïmproviseerd programma rond “de kracht van de lach” en het kende zoveel bijval dat men van alle kanten erop aandrong dat hij ermee op tournee zou gaan.
“Maar dat was helemaal de bedoeling niet,” zegt Michel, die zijn theateractiviteiten net aan het afbouwen was tot enkel nog de maandelijkse optredens met het café chantant-programma in Tartuffe (iedere eerste vrijdag van de maand). Tenslotte was hij toen al 67 en wilde hij het een beetje rustiger aan doen.
“Als ik zou willen, kon ik iedere dag optreden,” voegt hij er nog aan toe. “De behoefte aan een humoristisch programma voor senioren is enorm groot.” En Jaak De Sloover, de initiatiefnemer van het eenmalige gebeuren in De Thuishaven, bevestigt: “Nog voor dit programma plaatshad, kregen we al een aanvraag uit Sint-Niklaas om het daar ook te brengen.”
En waaruit bestaat dat programma dan precies? Een mengeling van Gentse liedjes, projecties van cartoons, tekenfilms en komische filmpjes en Michel die enkele moppen en aforismen brengt.
“Aforismen? Wat is dat nu weer? Weer vreemdelingen?” werd er luidop gefluisterd in de zaal, want senioren zijn niet altijd politiek correct. Een paar voorbeelden maakten duidelijk wat Michel Bracke bedoelde: “Wie laatst lacht, heeft de mop niet begrepen.” “Als een meisje rood wordt, is ze nog groen.” “Een sociaal werkster is gemakkelijker te vinden dan een gewone werkster.” “Allemaal voorbeelden hoe er met weinig woorden veel wordt gezegd,” aldus Michel, “terwijl er meestal met veel woorden niets wordt gezegd.” En hij ging verder: “SMAK heeft een A te weinig.” Waarop zowel protest als applaus volgde. Jaja, “bij bejaarden kan je de plooien niet meer gladstrijken.”
Het beste aan het programma was dat de humor vaak afgestemd was op het doelpubliek. Veel grappen dus over ouder worden, over ziekte, ja zelfs over de dood. Omdat humor relativeert. Maar ook omdat humor soms een ernstige zaak is. Meer zelfs, vaak zitten tragiek en komiek in hetzelfde kleine hoekje verscholen. De waar gebeurde anekdote over een begrafenis, waarbij iedereen de slappe lach kreeg omdat iemand zijn pruik afwaaide, was een situatie die voor de aanwezigen zeer herkenbaar was.
En natuurlijk werd er ook veel gelachen met seks. Of zoals Michel Bracke zei: “Er zijn twee soorten moppen: de propere en de goeie.” Iemand in de zaal formuleerde het anders: “Als je het niet meer kan doen, kan je er toch nog om lachen.” En een blote foto is altijd meegenomen natuurlijk. Zelfs al zijn het de blote billen van koningin Paola. Al dient gezegd dat de hoed van Fabiola nog altijd meer op de lachspieren werkte.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.