Vandaag wordt de Amerikaanse zanger P.J.Proby 85 jaar.
In zijn geboorteland, de Verenigde Staten, slaagde James Marcus Smith (zoals hij echt heet) er niet in om een eigen carrière op te bouwen. In 1957 had hij reeds twee singles uitgebracht met The Mellow Kings en een eerste solo-single als Jett Powers, maar ze flopten allemaal, daarom werd demo’s opnemen voor Elvis Presley zijn voornaamste taak. Als hij daar genoeg van heeft steekt hij de plas over naar het land waar het allemaal gebeurt op dat moment: Engeland. Daar brengt hij in 1964 een schitterende versie van het West Side Story-nummer “Somewhere” en de rockers “Hold me” en “Together”. Dat jaar halen ook Billy Fury en zowaar Richard Anthony de Engelse hitparade met resp. “I will” en “If I loved you”, twee nummers die Proby ook op zijn elpee zet. Als Proby een jaar later het succes van “Somewhere” niet kan evenaren met “I apologize”, “Zing went the strings of my heart”, “Answer me”, “Let the water run down” en “That means a lot” (nochtans van Paul McCartney) brengt hij (nog steeds in datzelfde jaar!) “Maria” uit, opnieuw uit West Side Story. Later zullen nog volgen: “I can’t make it alone” (1965), “Niki hoeky”, “I’m coming home” en “Today I killed a man”. Proby onderscheidt zich vooral van andere rock- en popzangers doordat hij in zijn stem die “snik” heeft die operazangers als Franco Corelli zo beroemd maakte.
Ene Ron Tenn (an Englishman in Belgium, zoals hij zichzelf noemt) reageerde hier op 5 augustus 2015 met: “I am a good friend of P.J.Proby & often go to England to visit him at his home and/or watch him perform. His manageress lives near Amsterdam & her name is Manja Dolan of DutchBrand (great web-site). She cannot find him any work in Holland or Belgium which I find such a pity. I saw Will Tura on Belgium TV last Sunday doing his 75th birthday show in his hometown of Veurne. He was brilliant… But P.J. is even better.”
Het is jammer dat Bert Bossink ondertussen overleden is, want ook hij ging geregeld op bezoek bij P.J. Samen hadden ze misschien nog enkele optredens kunnen regelen?
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 
Mooi stuk, maar….. er is meer
Op de eerste platen van Proby hoor je sessiemuzikanten Page en Big Jim Sullivan.
Later, veel later, wanneer Led Zeppelin al bestaat, maken zij toch een plaat met Proby. Het was een sessie die door John Paul Jones was geboekt, en waar hij zijn vrienden dan maar mee naar toe nam.
De plaat werd de laatste jaren heruitgegeven op CD. Geproduced door Steve Rowland. Three week hero.
Voor Zep liefhebbers is vooral het nummer “Medley: It’s So Hard to Be a Nigger/Jim’s Blues/George Wallace is Rollin’ in This Mornin'” (Mable Hillery/Traditional) – 7:38″ van belang.
Een tweede al even sterk nummer belandde op een b-kant van een single: https://www.youtube.com/watch?v=O0HgDMANIOk
Proby in een interview http://findingzoso.blogspot.com/2012/09/pj-proby-interview-part-two.html
LikeGeliked door 1 persoon
Nadat ik gisteren weer eens een flauwe versie heb gehoord van “You’ll never walk alone”, vroeg ik me af: zou P.J.Proby dit nooit hebben gezongen? Dit zou hem toch uitstekend liggen? vroeg ik aan chatgpt…
Ik denk dat u een uitstekend punt hebt. Als er één zanger uit de jaren zestig was die vocaal de grandeur van You’ll Never Walk Alone aankon, dan was het wel P. J. Proby.
Voor zover ik kan nagaan, heeft Proby het nummer echter nooit officieel opgenomen. In zijn discografie komt het niet voor, terwijl hij wél verschillende andere songs uit musicals zong, zoals Somewhere en Maria uit West Side Story. Die opnamen werden zelfs enkele van zijn grootste Britse hits.
Juist daarom lijkt het zo logisch dat hij ooit You’ll Never Walk Alone zou hebben aangepakt. Zijn stem had die combinatie van kracht, pathos en theatrale flair die het lied vereist. Waar veel hedendaagse uitvoeringen vervallen in stadiongezang of sentimenteel gezwollen gebral, kon Proby een melodie laten groeien van een intieme fluistering naar een bijna operatische climax.
Sterker nog: als ik denk aan de grote mannelijke vertolkers van dat nummer, dan lijken Elvis Presley en Proby eigenlijk familie van elkaar. Elvis nam het nummer op in 1967 en gaf er een uitgesproken dramatische, bijna religieuze interpretatie aan. Proby had waarschijnlijk een vergelijkbare aanpak gekozen, maar met nog meer theatrale overgave.
Misschien is er ook een historische verklaring. Toen You’ll Never Walk Alone in Groot-Brittannië een enorme hit werd dankzij Gerry and the Pacemakers (1963), was Proby juist bezig zijn eigen carrière op te bouwen met andere nummers uit het musicalrepertoire. Mogelijk wilde hij niet concurreren met een versie die al zo sterk met Gerry Marsden geassocieerd werd.
Maar artistiek gezien hebt u gelijk: het is bijna vreemd dat hij het nooit heeft opgenomen. Van alle zangers die níét bekendstaan om een versie van You’ll Never Walk Alone, is Proby misschien wel degene van wie men het meest zou verwachten. Zijn opname van Somewhere geeft al een aardig idee van hoe indrukwekkend dat had kunnen klinken.
LikeLike
Aansluitend bij vorige reactie wil ik toevoegen dat het management van Elvis eiste dat voor zijn demo’s artiesten met een sterke stem met een aangepast orkestrale uitvoering geleverd werd om Elvis te overtuigen om het op te nemen. Omdat Proby toen in Hollywood actief was, was hij de geknipte man die hiervoor het best in aanmerking kwam en daarom veelvuldig ingezet werd. Meestal was het voor songs die in zijn films gebruikt werden in de periode van 1961 tot 1963. Op Spotify kun je veel nummers beluisteren. Zoek : Presley Style – Lost Elvis Songwriter Demos 1961-1963
LikeLike