Vele mensen zullen mij wel een rare pipo vinden, maar ik ben altijd blij als ik iets kan bijleren. En dan bedoel ik iets binnen mijn interessesfeer uiteraard, de deeltjesversneller in het CERN in Genève boeit mij enorm, maar daar snap ik dus geen fluit van en dan kan je ook niks bijleren. Nee, ik heb op de valreep van het jaar 2014 een nieuwe auteur ontdekt en dan nog één die vandaag 155 jaar geleden werd geboren, dus dat is op zich al merkwaardig. Nog merkwaardiger is dat het een Engelse auteur is en ik heb toch Germaanse gedaan en van deze mens had niemand mij ooit verteld.

Voor de kerstdagen had de BBC traditiegetrouw weer heel wat drama van eigen bodem besteld en zo werd op de avond van kerstmis zelf “The Tractate Middoth” geprogrammeerd. Het stond aangekondigd als een thriller, maar het bleek eigenlijk een horror story te zijn. Normaal gezien zou ik het dan niet hebben opgenomen, maar nu dus wel en bovendien werd er de nadruk op gelegd dat de regisseur van de TV-film (Mark Gatiss) ook een documentaire had gemaakt over de schrijver en dat die na de film zou worden vertoond. Die documentaire had ik eigenlijk niet geprogrammeerd, maar dankzij het systeem van Scarlet dat sowieso een half uur “reservetijd” opneemt, heb ik toch een groot stuk kunnen zien.
En het ging dus over Montague Rhodes James, beter gekend als M.R.James. Hij begon te schrijven tijdens zijn studies in Eton en hij zou daar blijven plakken, want hij werd er voor het leven benoemd als docent. James was zeer strikt religieus opgevoed en hij raakte vooral geobsedeerd door de duivel, door de lijfstraffen die martelaars moesten ondergaan en andere griezelige toestanden, zoals die vaak op glasramen, schilderijen of beelden in kerken werden uitgebeeld. Toen hij dan in Eton in aanraking kwam met middeleeuwse geschriften, werd hij ook daar vooral gefascineerd door de afbeeldingen in de boeken. Daarmee was hij overigens één van de eersten, want tot dan toe besteedde men enkel aandacht aan de teksten. Vertrekkende van die afbeeldingen sloeg zijn fantasie op hol en begon hij spookverhalen te schrijven, die werden gepubliceerd in een reeks verzamelingen: Ghost Stories of an Antiquary (1904), More Ghost Stories of an Antiquary (1911), A Thin Ghost and Others (1919) en A Warning to the Curious and Other Ghost Stories (1925). Misschien zeg je nu: vandaar dat hij niet aan bod kwam in de lessen Engelse literatuur aan de universiteit! Dat is echter een valse veronderstelling, er werd zelfs tamelijk veel belangstelling besteed aan “the gothic novel”. Maar dus geen woord over deze M.R.James, waarvan men nochtans beweert dat hij het genre herdefinieerde door de formele gothic clichés van zijn voorgangers te verlaten en meer realistische hedendaagse settings te gebruiken. Eén van die “realistische” verwijzingen was overigens een integratie in zijn werken van zijn enorme arachnofobie…

Het boek dat ik mij n.a.v. deze uitzending heb aangeschaft, is Collected Ghost Stories, een compilatie die hijzelf nog in 1931 heeft uitgebracht. Het begint met Canon Alberic’s scrapbook, het allereerste verhaal dat hij aan zijn collega’s van King’s College heeft voorgelezen. Blijkbaar hadden ze daar ook een soort van “boekenclubje” of eerder “schrijversclub” zoals C.S.Lewis en Tolkien in Oxford. Ik moet wel toegeven dat het verhaal mij (blijkbaar in tegenstelling tot bovengenoemde verfilming) is tegengevallen. Ik heb mij nu voorgenomen om als volgende verhaal ‘Oh, Whistle, and I’ll Come to You, My Lad’ te lezen, wat over het algemeen als zijn beste wordt beschouwd. Als ook dat zou tegenvallen, geef ik er vervroegd de brui aan, want ik heb nog veel andere boeken te lezen.

Uiteindelijk blijkt het Whistle-verhaal weinig te verschillen van het Scrapbook dus eigenlijk zou ik het nu zo moeten laten, maar misschien omdat ik voor dit boek de volle prijs heb betaald (meestal koop ik mijn boeken voor een prikje in de uitverkoop van een of andere bibliotheek), ga ik het nog één kans geven: het fameuze Tractate Middoth waarmee alles is begonnen…

Hier verschilt de aanpak weliswaar van de twee vorige verhalen, maar toch kan ik niet begrijpen dat Mark Gatiss hieruit een film heeft gedistilleerd die mij dermate heeft geboeid dat ik dus uiteindelijk tot de aanschaf van dit werk ben overgegaan. Een miskoop dus…

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.