Ik heb een zwak “pour les petits coureurs”. De uitdrukking heb ik natuurlijk ontleend aan de schitterende film “Le Vélo de Ghislain Lambert” van Philippe Harel uit 2001 met Benoit Poelvoorde in de hoofdrol. Ik refereer dan natuurlijk aan de slotscène, waarin ex-wielrenner Ghislain Lambert (rol van Poelvoorde) verkoper op rommelmarkten is geworden. Hij zit in een Miroir du Cyclisme te lezen, waarin een poster staat van de kampioen van dat moment, een zekere Freddy. En kijk, wie is er geïnteresseerd in de miniatuurwielrennertjes die tussen de rommel van Ghislain liggen? Niemand minder dan de kampioen in kwestie (rol van niemand minder dan een andere fantast: Koen De Koker)! Lambert verkoopt hem de rennertjes (niet zonder Freddy een beetje “in’t zak” te zetten) en besluit hem de poster te laten tekenen. En wat schrijft onze Freddy als opdracht? “Pour les petits coureurs”…

Ik vind dat een prachtige woordspeling. Want Freddy heeft het natuurlijk over die miniatuurrennertjes, maar tegelijk is het een hulde van een grote kampioen aan “les petits coureurs”, zonder wie er geen peloton was, zoals ook Trevor Bull in zijn brief aan mij schrijft. En zonder peloton zijn er ook geen kampioenen die er bovenuit steken…
Maar hoe herkent men nu “un petit coureur”? Daarvoor ga ik graag eens op de Wielersite buurten. Vaak zie ik daar foto’s van volkomen onbekende wielrenners wier grootste betrachting het blijkbaar is eens samen met een grote vedette op de foto te staan. Meestal is dat aan de start (uiteraard niet aan de aankomst) van een wedstrijd, maar onze Lorenzo Alaimo is erin geslaagd om zowaar een foto van zichzelf te laten nemen naast de grootste renner aller tijden, Eddy Merckx en in de grootste wielerwedstrijd ter wereld, de Tour de France. Geef toe, er zijn niet veel “petits coureurs” die zoiets kunnen zeggen!
Dat was dan in de Ronde van 1974 die Lorenzo ook heeft uitgereden met een 105de plaats als resultaat. Helaas is dat – nog steeds volgens de Wielersite – ook zijn enige wapenfeit. Een jaar later zou hij nog bij wat kleine Waalse ploegjes rijden van het genre “ook achteraan het peloton moet er reclame zijn”, maar dat was het dan ook. Maar Lorenzo had toch z’n foto! Die zouden ze hem alvast niet meer afnemen.
Hoe kwam trouwens een Italiaan bij het Nederlandse Frisol terecht en zo in de Tour? Wel, eigenlijk woonde Lorenzo Alaimo in Henegouwen. Hij was dus eerder een Belg van Italiaanse afkomst. Maar zelfs dan nog blijf ik het vreemd vinden dat hij in een door en door Hollandse ploeg is terecht gekomen. Hij lijkt samen met de Luxemburger Jean Becker wel speciaal voor de Tour te zijn aangeworven (vanaf 1 juni), al is deze laatste uiteindelijk toch niet aan de start van het wielermonument verschenen.
Maar wacht, hiermee is het verhaal niet af! Bij mijn kinderen heeft Alaimo deze Ronde van 1974 ook gewonnen! Dat vond ik echter een beetje te veel van het goede en onlangs heb ik deze dan ook “herspeeld” op computer met deze keer Joaquim Agostinho als winnaar vóór Eddy Merckx. Agostinho… ook een tragische figuur, maar zeker geen “petit coureur”! Maar toch vind ik het nu jammer dat ik Alaimo bij zijn verjaardag deze overwinning (althans toch op “papier”) niet meer kan aanbieden…

Een gedachte over “Lorenzo Alaimo wordt 65…

  1. Was inderdaad een renner die in het sukkelstraatje zat van de spookploegen.

    ALAIMO Lorenzo (ITA)
    ° 15/06/1952 Hensies

    CARRIERE
    1974 Frisol-Flair Plasticsprof
    1975 Presutti-Notari-Mesa Ranchprof / Splendor-Presuttiprof / Splendor-Struvayprof

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s