Deze morgen ontving ik het trieste bericht dat de Engels-Belgische wielrenner Graham Webb is overleden. Ik moet wel toegeven dat het niet helemaal als een verrassing kwam: ik had zelf ook al geïnformeerd hoe het met zijn gezondheid was, want Graham was iemand waarmee ik vaak contact had op Facebook en de laatste tijd hoorde ik niks meer van hem…

Het is allemaal begonnen eind jaren zeventig toen ik voor De Rode Vaan een artikel schreef over de belabberde toestand van het Engelse wielrennen (veertig jaar later is de pendel nu wel helemaal naar de andere kant overgeslagen!). Ik zocht toen een paar getuigen en omdat Graham in de streek van Gent was blijven wonen en er toen in de haven werkte, belde ik hem op voor een kort gesprekje.
In 1967 was Graham Webb immers in Heerlen wereldkampioen bij de liefhebbers geworden vóór de Franse favoriet Claude Guyot en de lokale vedette René Pijnen. Van Vlaamse zijde werd Roger De Vlaeminck zevende en zijn vriend Jean-Pierre Monseré tiende. Het jaar nadien week Graham uit naar het continent en werd hij prof bij Mercier, de ploeg van Raymond Poulidor. Hij kreeg echter geen enkele kans en hing de fiets al snel gedegouteerd aan de haak.
Webb: “Eigenlijk was het de schuld van de slechte voorlichting door de Engelse wielerbond. Op die manier kreeg een Engelse renner de indruk dat het op het vasteland een paradijs was voor àlle wielrenners. Van een vedettensysteem scheen de bond nog niet te hebben gehoord.”
Webb zelf kon helaas wél meepraten over dat vedettensysteem: toen hij mee vooraan zat tijdens de Waalse Pijl en lek reed, reed de materiaalwagen hem gewoon voorbij!
Tegen Edmond Hood van PEZ Cycling News vertelde hij in 2009 daarover nog: “I busted my knee at the start of the season and didn’t get results; the team (Mercier) stopped paying me and despite the fact that I came back to form and won four pro races, later in the season, I couldn’t live on fresh air. All I had to live on was what I was winning in prizes and a bit of start money. A lot of other pros at the time weren’t sustaining themselves financially but were getting money from their supporters club or their wife was working. To me that was cowardly – you’re not a pro if you can’t support yourself from your salary and winnings, are you? I was in debt and had no choice but to get a job.” Graham Webb stopte in 1969 dus met koersen en raakte in 16 jaar geen fiets meer aan. Hij bleef wel in Zelzate wonen: “The real reason was that I had such a terrible childhood in England, I was treated poorly and lived in poverty, there were nothing but sad memories for me back there; I still feel like that if I come back – I’m always glad to get back to Flanders. The people are so warm, open, friendly, bike minded – and I love the Flemish sayings. I believe that Ghent is still the only city in the world with it’s own dialect – when I first got here, practically every village had its own dialect. The world is shrinking, but it’s certainly still one of the best places in the world. Robbie McEwen was based here, Tyler Farrar lives here – it’s not just the racing, it’s the fact that it’s central in Europe; that was one of the reasons that I settled here.”  Hij herbegon met wielrennen in 1988 en won in 1989 meteen vier Belgische titels op de baan ondanks het feit dat hij toen nog niet werd toegelaten bij de veteranen en dus moest koersen tegen mannen die twintig jaar jonger waren.
foto
In 2002 stopte Graham met werken en klom weer op de pedalen. In september 2004 nam hij deel aan het UCI World Masters te Manchester en won twee zilveren medailles (2e in de achtervolging en 2e in de puntenkoers) in de categorie +60 jaar. Daarna hield hij zich vooral bezig met het coachen van zijn kleinkinderen die les krijgen in de Belgische wielerschool.
Het was ook rond die tijd dat ik opnieuw in contact kwam met Graham en dan nog wel op twee manieren. Enerzijds dus via Facebook, zoals ik reeds heb gezegd, maar anderzijds raakte ik ook bevriend met zijn kleindochter Jasna, die een broodjeszaak uitbaatte aan de Sint-Lievenspoort. Hemzelf heb ik in levende lijve echter nooit ontmoet.
83 Graham Webb

Het interessante aan Graham Webb was dat hij niet enkel in wielrennen was geïnteresseerd. Hij was o.a. ook een grote muziekliefhebber. Hij vormde samen met zijn vrouw b.v. één van de eerste mobiele discobars in Vlaanderen. En iedereen herinnert zich nog wel dat Bob Dylan op het Newport Folk Festival werd uitgefloten toen hij voor het eerst met een elektrisch versterkte band optrad. Op alle concerten in Europa en de VS zou een deel van het publiek hem blijven uitjouwen. Zo vertelde ook Graham Webb: “In the mid 60’s, 65 I think, I went to see Bob at the Odeon in Birmingham and after the pause he came on with his electric backing group ‘THE BAND’. We all shouted at him that we had come to hear him not ‘THE BAND’. He took no notice and I was the first to walk out followed by a hoard of others.” In de zomer van ’65 werkte Bob aan een nieuw album: ‘Highway 61 Revisited’ met daarop het nummer ‘Positively 4th Street’ waarin hij erg bijtend tekeer ging tegen zijn voormalige vrienden uit de folkgemeenschap. Het enige nummer van Bob Dylan waarvan ik echt een grote fan was. Ik heb dan ook op mijn blog geschreven dat ik toen de plaats innam die vrijgekomen was door Graham!
Ook stelde ik hem eens de “stomme” vraag of hij soms familie was van Stan Webb, de oprichter van de bluesgroep Chicken Shack. Het antwoord hierop was “more than I could have bargained for”: “Ronny not stupid at all as ‘I’d Rather Go Blind’ than call you that! No Stan Webb is not, as far as I know, a close relative of mine. The Webb name is very old and thus we are with many on this planet. I’ve traced my family back to 1500 and we were then living in the beautiful Cotswold village of Blockley. I have not yet established a perfect link but it does seem that Will Shakespeare is family; both his grandmothers were sisters and Webbs. It was not uncommon then that families inter-married and Blockley is only a stones throw from Stratford and in those days people didn’t travel very far to find a partner. My great grandmother was Charlotte Shakespeare and my great great grandmother was Ann Burbidge, she was a relative of Will Shakespeare’s favourite actor!”

“Regrets? was de laatste vraag van Edmond Hood in 2009 en het antwoord was duidelijk: “No, none, why should I? Not many blokes can say they’ve been world road race champion – nearly every rider in the world would give their life to wear a rainbow jersey. Cycling gave me a different life, a better life. The only regret I have is that I had to stop for financial reasons – when I look now at the Classics, they were made for me! Long, tough races were where I came into my own – I really only get going after 100 kilometres. I could ride a decent pursuit and time trial – I could ride 25 miles in 53 minutes on a a standard road bike, back in the 60’s – but my turbo only used to come in after 100 kilometres!”

(met dank aan Jasna Temmerman)

Een gedachte over “Graham Webb (1944-2017)

  1. De Britse wielerbond is niet verantwoordelijk geweest voor het slagen
    of niet-slagen van de loopbaan van wijlen Graham Webb.
    GW moest het ook aan den lijve zelf ondervonden hebben dat het op het
    vasteland geen paradijs voor wielrenners was toen hij liefhebber was.
    Toch heeft hij besloten prof te worden. Hij was verantwoordelijk voor
    die beslissing, niemand anders.

    Billy Bilsland , een leeftijdsgenoot van GW, is prof geworden een
    paar jaar later , hij heeft een redelijk loopbaan gehad. Hoe verklaar
    je zijn succes mocht de bewering van GW kloppen dat de slechte
    voorlichting van de bond zijn loopbaan genekt heeft ?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s