New Yorker Sylvester Stallone kwam voor het eerst aan de oppervlakte in 1982 met “First blood” van Ted Kotcheff, later “Rambo” genoemd, naar het hoofdpersonage (*) dat in nog een aantal films zal terugkeren en dat ondanks het vele geweld als een soort “Christ-like figure” (zie foto) zou worden afgebeeld…

Oorspronkelijk was niemand minder dan John Travolta de originele keuze! Lode De Pooter in De Rode Vaan: “De naam van de acteur Sylvester Stallone is tot op heden vooral verbonden met de « Rocky »- en « Rambo »–reeksen. Vier maal vertolkte hij reeds de rol van de succesrijke bokserfiguur en drie keer speelde hij de onvervaarde krijgsheld. Met « Rambo III » van Peter MacDonald breekt hij nu evenwel alle records inzake geweld en bloeddorstigheid. Niet het feit dat hij deze keer zijn « heldendaden » in Afghanistan uitvoert maar wel dat zij zo brutaal zijn, stoort aan deze prent en maakt haar op de duur onverteerbaar wanneer men nog over een greintje menselijkheid beschikt. Rambo wordt via Pakistan in Afghanistan binnengesluisd (men geeft hier onomwonden de verdachte rol van eerstgenoemd land toe in het aanslepend conflict) met als taak een door de Sovjets ontvoerde Amerikaanse kolonel te bevrijden. Eens binnen die muren van het Sovjet-garnizoen waar de sabelsleper opgesloten zit, begint Rambo een nooit gezien gevecht tegen een oppermachtige vijand maar met de hulp van een stel gadget-wapens en enkele Afghaanse « vrijheidsstrijders » brengt hij zijn taak (?) tot een goed einde. Gedraaid in Israël, Thaïland en Californië is deze prent een aaneenschakeling van brutaal geweld en… stompzinnigheid. De Sovjets zijn dom en sadistisch. De Afghanen listig en moedig. En de Amerikaan troont eenzaam boven hen allen uit als vuurspuwende « held », figuurlijk en letterlijk. Bah!” En dan wist Lode (en wij allemaal) nog niet eens dat die Afghaanse « vrijheidsstrijders » uiteindelijk moslimfundamentalisten onder de leiding van Osama Bin Laden bleken te zijn!
Stallone wordt uiteraard vaak vergeleken met andere spierenbundels zoals Arnold Schwarzenegger. Nu, het dient gezegd, de komedies van Arnold Schwarzenegger (“Twins” of “True lies” b.v.) zijn beter dan die van Sylvester Stallone die in 1991 o.m. in “Oscar” en “Stop or my mom will shoot” was te zien. Dat zelfdestructieve lijkt wel een eigenschap van Stallone. Zo had hij in “Rhinestone” van Bob Clark uit 1984 reeds toegestaan dat Dolly Parton met hem de zot mocht houden wat zijn onbestaande zangtalenten betreft.
Dolly Parton kent u wellicht vooral van twee andere eigenschappen, maar de blonde krullenbol heeft natuurlijk ook een indrukwekkende zangcarrière. Bovendien waagt ze zich af en toe ook eens op de filmset, zoals in Steel Magnolias, de klassieker rond een kapsalon. Dat ze enkele richtlijnen goed kon gebruiken, moge blijken uit deze anekdote. Na een slechte opname vroeg regisseur Herbert Ross haar: Kun je eigenlijk wel acteren? Waarop Parton: Nee, maar het is jouw job ervoor te zorgen dat het lijkt alsof ik het wel kan. Dus ze was eigenlijk met Stallone in goed gezelschap…
Na die twee vreselijke komedies keerde Sylvester Stallone terug met wat hij het beste kan: pure actie en weinig of geen dialogen. In “Cliffhanger”, een blockbuster van zestig miljoen dollar moet hij als boswachter in de Rocky Mountains proberen een bende dieven in te rekenen. Regisseur is Renny Harlin (“Die harder”). Datzelfde jaar (1993) is hij ook te zien in “Demolition man” van Joel Silver, een regisseur die zelf een beetje als “Demolition man” bekend staat, want hij is eigenlijk een expert in het opblazen van filmsets. In deze futuristische thriller speelt Sly iemand die uit zijn bevroren conditie wordt gehaald om een massamoordenaar te helpen opsporen.
Na “Disclosure” (1994) kwam Demi Moore aan de leiding van de vrouwelijke actrices, voor Julia Roberts (300 miljoen), Sandra Bullock (180 miljoen), Whoopi Goldberg (170 miljoen), Alicia Silverstone (150 miljoen) en Meg Ryan, Michelle Pfeiffer en Jodie Foster (120 miljoen). Sharon Stone krijgt “maar” 100 miljoen.
Bij de mannen spreekt men echter nog in een andere orde van grootte. Demi’s echtgenoot Bruce Willis incasseert net zoals Arnold Schwarzenegger, Harrison Ford, Mel Gibson, Tom Cruise en Kevin Costner een klein half miljoen, maar ze worden allen voorafgegaan door… Sylvester Stallone met 800 miljoen!
Ter vergelijking: Gary Cooper kreeg in de jaren dertig 180.000 fr. per week bij Paramount (het was nog de tijd dat de vedetten onder een vast contract lagen bij de studio’s) en Bette Davis was met tien miljoen in 1948 de best betaalde filmster van haar generatie.
Bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1995 schoot Sylvester Stallone weer de hoofdvogel af: hij gaf 21.000 dollar aan de democraten en 29.000 dollar aan de republikeinen!
Nadat Sylvester Stallone zijn vriendin Andrea Wieser had gedumpt omdat ze te veel rookte, zoop en junkfood vrat (groot gelijk natuurlijk, de vraag is alleen maar waarom hij er dan ooit mee begonnen is) werd hij in 1996 op 49-jarige leeftijd voor de derde keer vader, deze keer bij het 26-jarige model Jennifer Flavin. Hij heeft al twee zonen uit zijn eerste huwelijk, waarvan er één autistisch is en hem dus niet herkent (ik denk dat die doet alsof – hoe zoudt ge zelf zijn!). Zijn dochtertje Sophia heeft echter een gat in het hart en de overlevingskansen zijn dus niet bijster groot.
Misschien hebben deze ervaringen Stallone zo hard gemaakt, nee niet voor zichzelf, zoals zijn Rambo- of Rocky-personage zou laten doorschemeren, maar voor anderen. De allereerste Amerikaanse film die Rutger Hauer ooit draaide, was “Nighthawks”, waarin Stallone de hoofdrol vertolkte en zich op de set als een dictator gedroeg. Zo liet hij Hauer elektrische schokken toedienen, telkens diens personage geschoten werd. De voltage werd zodanig opgedreven dat Hauer op een bepaald moment zelfs voor zijn leven vreesde. Omdat hij toch dacht niet meer in Hollywood aan de bak te komen, dreigde hij Stallones ballen eraf te schoppen indien hij er niet mee ophield en kijk, Hauer werd een superster…

Ronny De Schepper

(*) Het personage van Rambo was losjes gebaseerd op “all-American hero” col.James Gritz. In de herfst van 1998 ging hij zozeer gebukt onder zijn imago dat hij zelfmoord wilde plegen. De poging mislukte. (James Langton, The real Rambo shoots himself… and misses, The Sunday Telegraph, 4/10/1998)

Referentie
Lode De Pooter, Moet er nog vuur zijn? De Rode Vaan nr.43 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.