De Amerikaanse acteur, komiek, filmregisseur, scenarioschrijver en theater- en filmproducent Mel Brooks viert vandaag zijn negentigste verjaardag.

Melvin Chaminsky (zoals hij echt heet) werd geboren in een Joods-Duits gezin in Brooklyn. Hij diende tijdens de Tweede Wereldoorlog bij het Amerikaanse leger. Na de oorlog werkte hij als stand-up comedian en later als schrijver voor komedieseries. Samen met Buck Henry creëerde hij o.a. de spionage-parodie “Get Smart”, die van 1965 tot 1970 op de Amerikaanse televisie te zien was.
Eind jaren zestig ging hij ook toneelproducties produceren. Zijn ervaringen met producenten op Broadway vormden de basis voor zijn eerste film, “The Producers” uit 1968, met Zero Mostel en Gene Wilder in de hoofdrollen.
In 1974 kwam zijn westernparodie “Blazing Saddles”. De film was een groot financieel succes, en Brooks bracht in de jaren daarna meer parodieën uit, waaronder “Young Frankenstein” (parodie op horrorfilms), “High Anxiety” (op Alfred Hitchcock), “Space Balls” (op “Star Wars”) etc. Mel Brooks had so much fun shooting “Young Frankenstein” that, when principal photography was almost completed, Mel added scenes just to continue shooting. Mel Brooks considers this the best film he ever directed, but rates it number three amongst his funniest, after Blazing Saddles (1974) and The Producers (1967).
Zijn andere films: uit 1970 “Twelve chairs”, “Silent movie” uit 1976, uit 1981 “The history of the world”, uit 1983 de Ernst Lubitsch-remake “To be or not to be” en nog later “Life stinks” en “Men in tights” waren van diverse kwaliteit. Brooks werkt meestal met dezelfde acteurs, waaronder Gene Wilder, Madeline Kahn, Dom DeLuise, Harvey Korman en Cloris Leachman. Ook is Brooks zelf geregeld in een hoofdrol in zijn films te zien.
In de jaren tachtig wilde hij ook serieuzere films produceren, zoals onder andere “The Elephant Man” van David Lynch, “The Fly” van David Cronenberg en “84 Charing Cross Road” (met een hoofdrol voor zijn echtgenote Anne Bancroft, opnieuw naast Anthony Hopkins, zoals in “The Elephant Man”). Na de yuppie-films in de jaren tachtig werd 1991 ingezet met een aantal anti-yuppie-films, die wilden terugkeren naar “the basic values of life” in plaats van films die geld verdienen, status verwerven en macht uitoefenen als hoogste doel stellen. Dat deze “basiswaarden” ook vaak conservatief Amerikaans zijn zoals “the family” is bijkomstig, zeker als men vaststelt dat één van de andere grote doelstellingen van deze films, de situatie van de “homeless”, de daklozen, is. Dat was b.v. het onderwerp zowel van “The Fisher King” van Terry Gilliam als van “Life stinks” van Mel Brooks. Helaas was vooral deze laatste niet erg geslaagd, maar dat mag de pret niet drukken. In 1996 deed Mel Brooks een beroep op Leslie Nielsen voor “Dracula: dead and loving it”.
Mel Brooks was van 1951 tot 1961 getrouwd met Florence Baum. Ze kregen drie kinderen. In 1961 ontmoette hij Anne Bancroft, en ze trouwden drie jaar later. In 1972 kregen ze een zoon, Maximilian. Ze waren twee keer samen te zien op het witte doek, in “Silent Movie” uit 1976 en “To Be or Not to Be” uit 1983. Ze bleven getrouwd tot haar dood op 6 juni 2005. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.