Het is vandaag al 45 jaar geleden dat de Amerikaanse acteur Harold Lloyd is overleden. Lloyd was een atletisch acteur, die zelf zijn vrij gevaarlijke stunts deed (*). Een scène in de film “Safety Last!” uit 1923, waarin Lloyd hoog aan de wijzer van een klok hangt (zie foto), behoort tot de bekendste beelden uit de geschiedenis van de cinema.

Harold Lloyd, die werd geboren in Nebraska, acteerde al op jonge leeftijd. In 1912 maakte hij zijn filmdebuut bij de filmmaatschappij van Thomas Edison. Het jaar daarop speelde hij in enkele slapstickfilms voor Keystone, en als figurant bij Universal, waar hij bevriend werd met Hal Roach, destijds eveneens een figurant. Toen Roach een jaar later een erfenis kreeg en zijn eigen filmmaatschappij begon, huurde hij Lloyd in om in een serie van korte komische filmpjes een personage genaamd “Willie Work” te spelen. Roach wist echter geen markt voor zijn films te vinden, en Lloyd vertrok opnieuw naar Keystone. Lloyd kreeg hier echter ruzie met Mack Sennett, de baas van Keystone, en toen Roach, gesponsord door Pathé, zijn maatschappij wist te reorganiseren, keerde Lloyd terug.
Roach en Lloyd ontwikkelden daarop samen een nieuw personage, “Lonesome Luke”, eigenlijk een imitatie van Chaplin. Alhoewel Lloyd en Roach niet tevreden waren met het personage, werd Lonesome Luke toch zeer populair, waarschijnlijk voornamelijk dankzij de achtervolgingen en actiescènes waarmee bijna iedere film eindigde. Tussen 1916 en 1917 speelde Lloyd in ongeveer honderd korte films het personage, geproduceerd en meestal geregisseerd door Roach.
In 1917 ontwikkelde Roach of Lloyd (beiden claimden met het idee te zijn gekomen) een nieuw typetje, namelijk de naamloze brildragende jongeman, vaak simpelweg “The Glasses Character” genoemd. Voor dit personage ontwikkelden Roach en Lloyd meer complexere komedies, waarbij de slapstick meer op de achtergrond kwam te liggen en de opbouw van het verhaal en de uitwerking van de personages meer aandacht kregen. De alledaagse jongen met de grote bril werd zeer populair onder filmbezoekers. Het personage zou hij spelen tot 1921. In de eerste films met het “Glasses Character” was zijn tegenspeelster Bebe Daniels, later werd dat Mildred Davis, met wie hij zou trouwen. Opzettelijk of niet, maar onze koning Boudewijn zou later een grote gelijkenis met dit personage vertonen.
In de jaren twintig groeide Lloyd uit tot de best betaalde acteur van zijn tijd. Veel van Lloyds films trokken meer bezoekers dan de films van bijvoorbeeld Buster Keaton en Charlie Chaplin. In 1923 gingen Roach en Lloyd na “Safety last!” vriendschappelijk uit elkaar. Lloyd produceerde sindsdien zijn eigen films, eerst samen met Pathé, later met Paramount.
Lloyd deed al zijn stunts zelf, maar dit was niet zonder gevaar. Tijdens de opnames van de film “Haunted Spooks” uit 1920 neemt hij zo’n typische filmbom met lont (maar toch een echte!) in zijn hand en steekt ze aan met zijn sigaret. Nadat iedereen van de schrik is bekomen, stelt hij vast dat hij een duim en wijsvinger heeft verloren. Dankzij Daryl Zanuck die vroeger nog handschoenverkoper was geweest, wordt hem een handschoen aangepast, waarin twee namaakvingers zodanig zijn vastgemaakt dat ze meebewegen met de middenvinger. Het was zo goed gedaan dat men, zelfs in close-up, het nadien niet kon merken.
In 1928 maakte hij zijn laatste stomme film, “Speedy”. “Welcome Danger” uit 1929 was oorspronkelijk bedoeld als stomme film, maar Lloyd besloot hem later toch op te nemen als geluidsfilm. Met de komst van de geluidsfilm daalde zijn populariteit, maar hij bleef spelen in films. Deze waren echter minder succesvol dan de stomme films, en iedere film bracht minder geld op. Deels was dit te wijten aan het optimistische karakter van zijn personages, waar in de tijd van de Grote Depressie weinig behoefte aan was. In 1947 maakte hij zijn laatste film, “The Sin of Harold Diddlebock”, gefinancierd door Howard Hughes en geregisseerd door Preston Sturges, die een hommage aan de acteur wilde brengen.
Harold Lloyd was een van de weinige acteurs die de vertoningsrechten van de meeste van zijn eigen films bezat. Hij hield hervertoning van zijn films, zowel in de bioscoop als op televisie, grotendeels tegen. Pas toen hij merkte dat zijn roem tanende was en men hem bijna vergeten was, stond hij toe dat zijn films ook op tv werden getoond. Helaas werd een deel van zijn vroegere films verwoest tijdens een nitraatexplosie, waardoor deze films waarschijnlijk verloren zijn gegaan.
In 1952 kreeg hij een speciale Oscar voor zijn carrière. Hij kreeg de prijs omdat hij “een meesterkomiek en goede burger” was, een sneer naar Charlie Chaplin, die in die tijd, de tijd van het McCarthyisme, impopulair was geworden. Lloyd stierf op 77-jarige leeftijd aan prostaatkanker. (Wikipedia)

(*) Hij was daarmee een trendsetter voor latere acteurs als Jean-Paul Belmondo of Jean Marais, maar ik heb altijd moeite om dit te geloven, al was het enkel maar omwille van de enorme verzekeringspremie die de filmmaatschappij dan ongetwijfeld moe(s)t betalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s