Het is ook alweer vijf jaar geleden dat de Franse actrice Annie Girardot is overleden op 79-jarige leeftijd.

Girardot, actrice van de Comédie Francaise, brak door met haar rol als prostituee in “Rocco e i suoi Fratelli” (1960) van Luchino Visconti. In die film werd zij door haar lover, Renato Salvatori (1933-1988), met dertien messteken gedood. The 13 onscreen stabbings in the European cut of the film were whittled down to just 3 for the American version. In het echte leven trad ze na de film in het huwelijk met Salvatori.

Twee jaar later speelde zij het cliché van de zwartharige, fatale vrouw tegenover het brave, naïeve blondje in “Le vice et la vertu” van Roger Vadim. Annie Girardot is hierin de zwartharige Juliette (le vice) naast Catherine Deneuve als de blonde Justine (la vertu), ook al zijn ze zussen in de film!

Voor haar prestatie in ‘Three Rooms in Manhattan’ van Marcel Carné werd Girardot in 1965 bekroond met de Zilveren Leeuw voor beste actrice.

In 1969 was ze te zien in “Erotissimo” van Gérard Pirès. De titel was misleidend want de film had weinig of niks met seks te maken. Het was eerder een satire op vanalles en nog wat. Enkel in de aanvang betreft dit ook (wellicht louter om de titel te justifiëren) de publiciteit die sterk op het erotische is afgestemd.

Een jaar later speelde ze in “Les Novices” van Guy Casaril het typische hoertje met het gouden hart, die uitgetreden novice Brigitte Bardot inwijdt in haar nieuwe beroep.

Datzelfde jaar was ze te zien in het sensuele romantische drama “Storia di una Donna” en in 1971 in het op ware feiten gebaseerde “Mourir d’aimer”, over een lerares die een relatie met een student begint, in de gevangenis belandt en uit wanhoop zelfmoord pleegt. In 1973 ging ze nog ongecompliceerd naakt in “Traitement de choc”, maar voor “Tendre poulet” van Philippe de Broca uit datzelfde jaar laat ze de naaktscènes toch al over aan Catherine Alric, waarvan achteraf niks meer werd vernomen tenzij dan in 1980 voor het vervolg in “On a volé la cuisse de Jupiter”. En het dient gezegd: er was op die zeven jaar geen onsje bijgekomen! Toch was het eigenlijk de interactie tussen politiecommissaris Annie Girardot en leraar Griekse cultuur Philippe Noiret die ervoor gezorgd had dat dit vervolg er was gekomen. Overigens merkwaardig: in heel de film komt de titel niet ter sprake, maar gaat het wel degelijk over “les fesses d’Aphrodite”. Slechts in de allerlaatste scène (zonder dialoog) wordt de titel verklaard.

Tussendoor was Annie Girardot in 1977 nog te zien in “Le point de mire”, een film van de Belg Jean-Claude Tramont met Jacques Dutronc, in 1978 in “La zizanie” van Claude Zidi tegenover Louis de Funès en in 1979 speelde zij opnieuw de hoofdrol in een Belgische film, namelijk in ‘Jambon d’Ardenne’ van Benoit Lamy.

In 1988 was ze te zien in de gevangenisfilm “Prisonnières” van Charlotte Silvera. In 1993 kreeg ze een Cesar voor de beste vrouwelijke bijrol (in “Les misérables” van Claude Lelouch). De voorbije jaren werd haar filmcarrière nieuw leven ingeblazen door de eigenzinnige Oostenrijkse regisseur Michael Haneke. Zo speelde zij belangrijke nevenrollen in zowel “La Pianiste” als “Caché”. Toch kreeg de ziekte van Alzheimer stilaan de overhand, zodat ze werd opgenomen in het Parijse ziekenhuis Lariboisière, waar ze uiteindelijk ook is overleden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.