Geena Davis wordt zestig…

De Amerikaanse actrice Geena Davis viert vandaag haar zestigste verjaardag.

Na haar rol in “Beetlejuice” van Tim Burton brak zij een jaar later door met “The Accidental Tourist” van Lawrence Kasdan, een film uit 1989 waarvoor Geena een oscar kreeg als excentrieke hondenafrichtster. Dat was dan wel een oscar voor beste bijrol, want Kathleen Turner speelde de vrouwelijke hoofdrol naast William Hurt.
Daarna was ze te zien in Ridley Scotts “Thelma and Louise”. Hiervoor werd Geena Davis uitgekozen boven Goldie Hawn, nadat Jodie Foster de rol had geweigerd, terwijl Louise gelukkig door Susan Sarandon werd gespeeld en niet door Meryl Streep, voor wie het oorspronkelijke script eigenlijk was bedoeld! Is Geena Davis een snoes als Thelma (op een bepaald moment bootst ze een hondje na en, mijn god, als ze dat eigenlijk niet de hele film door is: een heet teefje), dan is het toch vooral Susan Sarandon die de film draagt. Desalniettemin betekende de film de doorbraak voor Geena Davis. Deze film wekte verontwaardiging in sommige kringen omdat hij over twee vrouwen handelt die het “recht” in eigen handen nemen. Maar tegelijk zat er een zekere dubbelzinnigheid in de film. Met name Thelma (Geena Davis dus) was wel een mooi poesje, maar eigenlijk toch ook even dom als haar fraaie echtgenoot. Het zou trouwens hypocriet zijn te stellen dat het sexy smoeltje van Geena Davis (haar lippen zijn zowat het vrouwelijke equivalent van Mick Jagger) geen énkele rol speelt.
Bij “A League of their own” was de rol van Geena Davis oorspronkelijk voor Debra Winger bedoeld, maar die stapte eruit toen ze hoorde dat Madonna meedeed. Geena Davis, het verstandigste meisje van Wareham, Massachussetts, had dus blijkbaar géén problemen om naast Madonna in deze film op te treden.
Wareham is een klein bekrompen dorpje, waar Geena Davis op 21 januari 1956 werd geboren en grootgebracht met de filosofie dat de vrouw er is om de man te dienen. Er kriebelde bij haar al iets toen ze toneel, dans en zang studeerde aan de lokale universiteit van Boston, maar later ontbolsterde ze helemaal in New York. Toch begon ook hààr loopbaan als mannequin o.a. in TV-commercials.
Haar eerste filmrol in “Tootsie” kreeg ze aangeboden omwille van haar lengte (1,86m): ze moest een kop groter zijn dan Dustin Hoffman en hem half ontkleed uit zijn evenwicht brengen. Na die film werd ze nog niet door de grote filmregisseurs, maar wel door de TV-producers opgemerkt. Ze werd de vrouwelijke vedette van de serie “Buffalo Bill” en later kwam ze zelfs op de buis met een eigen serie, “Sarah”. Deze beide feuilletons hebben het vasteland echter nooit bereikt.
En evenmin was er veel succes weggelegd voor haar films: “Fletch”, “Transylvania 6-500”, “Beetlejuice” en “Quick change”. Inderdaad allemaal niet zo’n meesterwerken en dan wijst ze er naar eigen zeggen nog veel af omdat er zo weinig goede vrouwenrollen voorhanden zijn in Hollywood. Ze weigert ook vrouwenrollen die vrouwenhaat zouden kunnen oproepen omdat het zo’n “bitches” zijn. Zo doet b.v. het gerucht de ronde dat zij oorspronkelijk het vrouwelijke hoofdpersonage van “Basic instinct” kreeg aangeboden. Geena heeft dan ook “Genial Productions” opgericht omdat er bijna geen scripts zijn voor vrouwen boven de veertig. Zelfs Glenn Close en Meryl Streep hebben die ban niet kunnen doorbreken.
Zelf ben ik van haar gaan houden sedert “Earth girls are easy” en “The fly”, waarin ze telkens Jeff Goldblum als tegenspeler heeft. Dat was niet toevallig, want dat was tevens haar echtgenoot. Het huwelijk liep echter op de klippen omdat Jeff het niet aankon dat ze meer succes begon te krijgen dan hijzelf. Ik wil Goldblum niet kwetsen, maar misschien had het ook te maken met haar lidmaatschap van “Mensa”. Dit is zowaar een vereniging voor genieën en wie daarvan lid wil worden, moet enkele zware testen ondergaan en een IQ hebben van meer dan 150. Geena nam deel aan de testen en ze slaagde moeiteloos. Toch gaat ze verder niet naar de vergaderingen van het exclusieve gezelschap. Ze geeft zelfs toe eigenlijk niet in staat te zijn om haar belastingbrief behoorlijk in te vullen. Terecht zegt ze in dat verband: “Intelligentie bestaat er juist in, in te zien dat andere mensen bepaalde dingen beter doen dan jijzelf.”
De volgende film van Geena Davis was “(Accidental) Hero” in een regie van de Engelsman Stephen Frears. Dustin Hoffman speelt hierin de rol van een gepatenteerde misantroop, die getuige is van een vliegtuig-crash en ondanks alles zijn leven riskeert om 54 passagiers te redden. Hij wil echter liever niet beroemd worden en daarom geeft een dakloze, gespeeld door Andy Garcia, zich uit als de heroïsche redder. Als er echter ook een prijsticket aan vastkleeft, komt Hoffman tot andere ideeën. Geena Davis is in deze film een TV-journaliste die ook werd gered en tracht uit te vissen wat er werkelijk is gebeurd. Het scenario is van D.W.Peoples (“Unforgiven”) vormt op die manier een (mild)komische parodie op de Amerikaanse behoefte aan helden en de manier waarop de media aan die behoefte voldoen. Vooral als blijkt dat de “slechte” het geld heeft gebruikt voor goede doeleinden (zijn collega-daklozen). Vandaar trouwens dat de oorspronkelijke titel “Hero” wegens marketing-doeleinden in “Accidental hero” moest worden gewijzigd (een verwijzing naar “The accidental tourist”?) en dat men een ander slot moest draaien. Het hielp niet: de film flopte in Amerika. Men lacht daar niet straffeloos met helden!
Geena Davis was daarna te zien in de tranerige familiefilm “Angie” van Martha Coolidge met Stephen Rea, James Gandolfini en Aida Turturro. Ze heeft hierin de rol van Madonna overgenomen, wat de geloofwaardigheid niet echt ten goede komt, want het Italiaanse karakter van deze BOM is nogal essentieel. Alweer een flop dus en dat gold ook voor de komedie “Speechless”, die in ons land enkel als video (in 1995) werd uitgebracht. Hierin worden Geena Davis en Michael Keaton verliefd op elkaar, zonder aanvankelijk te beseffen dat ze beroepshalve voor elkaars concurrenten werken, met name de democratische en republikeinse kandidaat voor een senaatszetel in New Mexico. Het is een interessant vertrekpunt dat zelfs op de realiteit was gebaseerd (de verhouding tussen James Carville, de PR-adviseur van Bill Clinton, met Mary Matalin, de speech-schrijfster van George Bush), maar het werd alweer een mislukte poging om de screwball comedy te doen herleven.
In 1996 was Geena Davis dan te zien in een film van echtgenoot (sinds begin 1994) Renny Harlin (“Die Hard II”, “Cliffhanger”): “Cutthroat island”, een piratenfilm met Michael Douglas.
Renny Harlin en Geena Davis spanden daarna alweer samen voor “The Long Kiss Goodnight”, een film naar een scenario van Shane Black (“Lethal weapon”), die hiervoor de recordsom van 140 miljoen opstreek. Het gaat over een jonge moeder die aan geheugenverlies lijdt en tot de ontdekking komt dat ze een moord heeft gepleegd. Nadien draait het echtpaar ook nog “The Fly III”.

Referentie
Ronny De Schepper, Knuppel en ballen hebben geen geheimen voor Geena Davis, Steps magazine november 1992

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.