Joe Dassin (1938-1980)

81 joe dassinHet is vandaag al vijfendertig jaar geleden dat de Franse zanger van Amerikaanse afkomst, Joe Dassin onverwacht overleed op Tahiti.

Tijdens zijn optreden op 12 juli 1980 in het Port Canto in Cannes kreeg Joe een hartinfarct. Hij werd naar het Amerikaanse ziekenhuis in Neuilly gebracht waar hij twaalf dagen op de intensive care-afdeling werd verpleegd. Om te herstellen reisde hij met zijn twee zoontjes Jonathan en Julien, zijn moeder Bea en enkele vrienden op 16 augustus naar Tahiti. Daar kreeg hij op 20 augustus 1980 tijdens een lunch met zijn familie en vrienden zijn volgende en deze keer fatale hartinfarct.
Als je het goed nagaat, hebben we aan communistenjager Joe McCarthy te danken dat Joe Dassin een Franse chansonnier is geworden. Joe Dassin werd immers geboren in New York als zoon van Jules Dassin, een joodse filmregisseur, en Béatrice Launer, een succesvolle violiste. Hij groeide op in New York en Los Angeles, maar toen Jules Dassin vanwege zijn banden met de communistische partij op een zwarte lijst werd geplaatst, werd hem het werken in de Verenigde Staten onmogelijk gemaakt. Dit was voor Jules Dassin de reden om in 1950 met zijn gezin naar Europa (Engeland, Frankrijk en Zwitserland) te verhuizen.
Na het afsluiten van zijn studie aan het Institut Le Rosey in Zwitserland keerde Joe Dassin in 1957 terug naar de Verenigde Staten om aan de University of Michigan etnologie te studeren, want hij wilde terug naar zijn “roots”. Zo maakte hij de folkrevival mee en was er zelfs een onderdeel van door op te treden met nummers van Georges Brassens, die hij wel als “volksmuziek” verkocht omdat dit nu eenmaal zo “hoorde”. Terug in Frankrijk zong hij op zijn beurt Amerikaanse folksongs tot hij met zijn versie van “Guantanamera” in de hitparade geraakte en van dan af meer de commerciële toer opging.
In het begin was dat met wat men in het Engels novelty songs noemt, zoals “Les Daltons”, wat ik overigens nog heb gekregen van Johan de Belie. Het was het enige plaatje van Joe Dassin dat ik in mijn jeugd zou bezitten (zelfs na drie zomervakanties in het zuiden van Frankrijk), want het is pas na zijn dood dat ik heb ontdekt dat hij ook zeer waardevolle poëtische chansons heeft gemaakt, zoals “Ça va pas changer le monde” of “Le Jardin du Luxembourg” of “Et si tu n’existais pas” of “Dans les yeux d’Emilie” of “Et l’amour s’en va” en natuurlijk “Si tu t’appelles mélancolie”. Zijn grootste succes was echter ongetwijfeld “L’été indien”, geschreven door Toto Cutugno, al zal ook zijn “Champs Elysées” de eeuwigheid trotseren, al was het maar omdat het jaarlijks het lijflied is van de renners van de Tour de France.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.