Georges Bizet (1838-1875)

Morgen zal het 140 jaar geleden zijn dat de Franse componist Georges Bizet is overleden.

Hij groeide op in het hartje van Montmartre en alhoewel hij als een soort van wonderkind moeilijk als een straatjochie kan worden bestempeld, zal die omgeving er toch wel hebben toe bijgedragen dat hij zich later tot die nieuwe stroming in de opera zou aangetrokken voelen, die het “verisme” was en die bij voorkeur gewone mensen op de scène plaatste i.p.v. goden, helden of adellijke lieden. Uiteraard werd deze “revolutionaire” vorm van opera niet meteen geapprecieerd, zelfs niet na de Parijse Commune, al beweert Amada (8/8/79) van wel. Bij de première in 1875 wordt “Carmen” immers allesbehalve met open armen ontvangen, al had Bizet die morgen nog het Erelegioen opgespeld gekregen (boze tongen beweren dat het niet waar zou geweest zijn, mocht men de opera al hebben kunnen zien). Bij die desastreuze première waren de twee hoofdvertolkers de enigen die Bizet in deze productie steunden. Het koor was b.v. slecht gezind omdat het moest bewegen en niet gewoon op een rij staan, naar de dirigent gekeerd. Geen wonder dat de première dan ook een flop werd.
Drie maanden later (op 3 juni 1875) overlijdt Bizet overigens “in duistere omstandigheden“, zoals Amada samenzweerderig schrijft. Meer romantische zielen hebben (even leugenachtig) altijd beweerd dat het van verdriet was. De waarheid is helaas zeer prozaïsch: een verwaarloosde angina.
In november 1855 had Bizet op zeventienjarige leeftijd wat zijn enige symfonie zou worden geschreven. Ze zou pas zo’n tachtig jaar later worden ontdekt, want nooit heeft hij ook maar enige moeite gedaan om ze uitgevoerd te krijgen. Men vermoedt daarom dat het louter om een “oefening” ging voor het Parijse conservatorium. Daar werd ze dan ook in 1933 ontdekt en twee jaar later in Bazel gecreëerd. Het is echter de choreografie van George Balanchine uit 1947 die haar wereldberoemd maakte. Het hele werk ademt bewondering uit voor zijn leraar Charles Gounod, vooral dan diens eerste symfonie, eveneens uit 1855, die Bizet in een pianotranscriptie in zijn bezit had. Verder toont vooral de derde beweging veel invloed van de “Schotse” symfonie van Mendelssohn, terwijl het adagio bijna een hobo-concerto is.
Op 30 september 1863 werd “Les pêcheurs de perles” gecreëerd, waarnaar Delibes blijkbaar goed had geluisterd toen hij op 14 april 1883 “Lakmé” de wereld instuurde (met Amélie van Zandt in de titelrol).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.