Vandaag wordt Hennie Kuiper 65 jaar.

Aangezien hij de boezemvriend was van Temsenaar José De Cauwer heb ik hem destijds ook als “idool” geadopteerd. Het woord “idool” is overdreven, ik was toen al journalist en dan word je geacht geen “idolen” meer te hebben. Mijn houding tegenover Hennie Kuiper verschilt dan ook hemel en aarde van mijn enige echte wieleridool uit mijn jeugd, namelijk Rik Van Looy.

les-championnats-de-france-2015-en-vendee

Toch heb ik Hennie altijd graag gehad. Ik heb hem nooit geïnterviewd, maar uiteraard heb ik het in de talrijke interviews die ik van José heb afgenomen wel vaak over hem gehad. “Beroemd” is ook de anekdote dat ik bij de start van de Omloop Het Volk in 1976 hem mijn zoon Roddy laat vasthouden om een foto te maken van… José De Cauwer. En dat terwijl Hennie op dat moment wereldkampioen was!

01 Jose De Cauwer met Roddy

Na zijn loopbaan probeert Hennie het als ploegleider. Zo o.a. bij het Motorola van Lance Armstrong. Hij was dan ook ploegleider van dienst bij het dodelijke ongeval van Fabio Casartelli. Aan Het Laatste Nieuws verklaarde hij toen (19 juli 1995): “Ik reed vlak achter het groepje renners dat viel (*) en ik was dan ook zeer snel bij Fabio. Ik had de indruk dat hij nog eventjes bij bewustzijn was, maar plots werd zijn gezicht helemaal opgezwollen en blauw. Toen besefte ik eigenlijk al dat hij er heel slecht aan toe was.”
“Ik kan begrijpen dat nu heel wat vragen gesteld worden over veiligheid in het wielrennen, maar deze sport is niet gevaarlijker dan andere, zeker niet als je b.v. vergelijkt met de Formule 1. Een ongeval zoals dit kan niemand voorkomen.”
“Nee, Fabio had zijn valhelm niet aan, die lag achter in de wagen. Maar door daarover te praten, halen we hem niet terug.”
“Motorola blijft in ieder geval in de Tour. In ’72 was ik erbij tijdens de Olympische Spelen toen een aatnal Israelische atleten bij een aanslag werden gedood. Toen gingen de Spelen gewoon verder. Ik vind ook dat de Tour tot in Parijs moet doorgaan.”

Over de Spelen in München vertelt Hennie er niet bij dat de meningen in de Nederlandse ploeg toen erg verdeeld waren. Een aantal jongens vond het niet gepast om verder te sporten en ging naar huis. Het dient gezegd dat het behalen van de Olympische titel door Hennie dan ook op gemengde gevoelens werd onthaald.

(*) Dat wordt inderdaad vergeten dat er op dat moment nog tal van renners ten val zijn gekomen en voor sommigen daarvan liep dat ook slecht af, zij het uiteraard dat het nooit kan vergeleken worden met wat Casartelli overkwam. Maar de Duitser Dirk Baldinger hield er toch een bekkenbreuk aan over en Mariano Rojas een sleutelbeenbreuk. Rojas zou bijna een jaar later (op 21 juni 1996) eveneens dodelijk gekwest geraken bij een verkeersongeval tijdens zijn voorbereiding op het Spaans Kampioenschap. Hij bezweek twee dagen later aan zijn verwondingen. Spectaculair was ook de val van Dante Rezze, die het ravijn indook, maar toch zijn weg kon verder zetten. Dat gold ook voor Johan Museeuw, Erik Breukink, José Uriarte, Giancarlo Perini en Juan Cesar Aguirre, de Colombiaan van Kelme, die we ons het best herinneren van de tragische beelden, omdat hij armenzwaaiend midden op de weg de volgers tot staan wil brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.