Vandaag wordt de Amerikaanse “actieheld” Bruce Willis zestig jaar…

Walter Bruce Willis werd geboren op een Amerikaanse legerbasis in West-Duitsland. Zijn jeugd bracht hij door in New Jersey en nadat hij de middelbare school had afgerond, trok hij naar New York om acteur te worden. In eerste instantie waren dat rollen in toneelstukken.
Hij werd beroemd door zijn rol in de televisieserie Moonlighting (1985-89), waarin hij samen met Cybill Shepherd speelde. Zijn succes trachtte hij ook te gelde te maken als zanger. Zo scoorde Willis in Nederland in 1987 een Top 10 hit met het nummer Under The Boardwalk. Even daarvoor reikte hij niet verder dan de tipparade met Respect Yourself. Na 1987 bracht Willis geen platen meer uit.
Ondertussen was hij al in 1980 beginnen te werken aan een filmcarrière, maar meestal haalde zijn “rol” zelfs de aftiteling niet (zeg maar dat het figurantenrolletjes waren). Hij brak dan ook pas door met de eerste Die Hard-film in 1988.
Volgens Wout Thielemans (scenario-consulent van de BRTN-dienst fictie) is “Die hard” een typisch voorbeeld van een scenario als vaste structuur om vorm, richting en kracht aan het verhaal te geven. Met op de koop toe een opzettelijke breuk om een goed effect op te leveren.
Grosso modo zijn er drie “bedrijven”: de introductie, de complicatie en de ontknoping (resp. een half, een vol en opnieuw een half uur).
In de introductie maken we kennis met de hoofdpersonen, wie de tegenstanders zijn, wie een (eventueel amoureuze)verhouding hebben, de plaats en de tijd waar het verhaal zich afspeelt, kortom de situatie en ook reeds de manier waarop die wordt verstoord.
De complicatie bestaat dan uit de verschillende wijzen om aan die situatie te ontsnappen of integendeel opnieuw het evenwicht te herstellen. De intensiteit gaat in stijgende lijn.
Uiteindelijk blijft er nog één mogelijkheid over en dat is dan de ontknoping. Men volgt dat pad tot aan de climax.
Dit is de traditionele, Aristoteliaanse opvatting (crisis). Daarnaast is er ook het zogenaamde “paradigma van (Syd) Field”. Die werkt bijna louter vormelijk met “plot points”. B.v. op p.27 moet er een omwenteling zijn. De twee zijn niet tegenstrijdig met elkaar, maar vullen integendeel elkaar perfect aan.
“Die hard” is volgens dat principe gemaakt:
Eerste bedrijf
1) de opening: geeft de teneur aan (Bruce Willis in het vliegtuig)
2) start plot: het moment waarop het eigenlijke verhaal begint (de terroristen gijzelen het gebouw en zijn bewoners). Kan uitzonderlijk samenvallen met de opening of met…
Tweede bedrijf
3) plot point I: waar het eerste bedrijf overgaat in het tweede (Willis ontsnapt als enige aan de gijzeling)
4) pinch I (kneep 1): belangrijke stap in het verhaal, houdt het verhaal in gang (Willis doodt eerste terrorist en kan zich bewapenen)
5) midpoint: bevindt zich letterlijk halverwege de film (dus ongeveer p.60). Het is de scharnier in de film. De toon verandert, maar tegelijk komen er nieuwe complicaties (Willis slaagt erin de politie te waarschuwen).
6) pinch II (p.75): Hans komt de identiteit van Willis te weten.
7) plot point II: omwenteling van het tweede bedrijf naar het derde (Willis ontmoet voor het eerst Hans; hij heeft de ontstekers weer in handen en steekt ze in werking)
Derde bedrijf
8) de crisis: ofwel het absolute dieptepunt voor de hoofdpersoon, ofwel een keuze die in beide gevallen even slecht is, b.v. neergeschoten worden of in een ravijn springen. In de jaren dertig viel dit meestal samen met plot point II. (Willis, gekwetst aan de voeten, wordt weer moed ingepraat door de zwarte politieman)
9) de climax: de strijd wordt opgelost (Willis tegen de drie schurken). Valt soms tegen, in Bond-films b.v.
10) de resolutie: het tonen van de gevolgen van de climax (“Die hard”: gijzelaars bevrijd, huwelijk gered, vriendschap met zwarte politieman).

Ook nadien zou de filmcarrière van Bruce Willis op en neer gaan zoals een rollercoaster. Eén van de grootste floppen aller tijden was “The bonfire of the vanities” (Brian De Palma, 1990). Deze lang verwachte verfilming van de bestseller van Tom Wolfe werd helemaal niks. Michelle Pfeiffer weigerde achteraf bekeken heel terecht de vrouwelijke hoofdrol (nu door een irritante Melanie Griffiths gespeeld) omdat ze het een belediging voor de vrouw in het algemeen vond.
Ook in “Mortal thoughts” van Alan Rudolph uit 1991 speelt hij een onuitstaanbaar personage. Maar toch: the James Urbanski role was originally only a tiny part in the film until Bruce Willis agreed to do the film. Wellicht omdat hij gehuwd was met hoofdrolspeelster en co-productrice Demi Moore.
Sedert 21 november 1987 was Willis inderdaad gehuwd met Demi Moore. Ze hebben drie kinderen samen: Rumer Glen (geboren in 1988), Scout LaRue (1991) en Tallulah Belle (1994). Toen Moore zwanger was van Scout LaRue, sierde Demi naakt de voorpagina van Vanity Fair. Dat veroorzaakte nogal wat beroering. Sommigen weigerden zelfs om het nummer te verkopen. Dat belette echter niet dat de oplage een recordverkoop haalde.
In “Striking distance” (1993, over rivierpolitie) speelde Bruce Willis nu eens niet serial killer, maar “de goede”. Net als in “Die hard” dus, de rol die hem deed doorbreken. Overigens was het opvallend dat Willis, de “die hard” die zo huis houdt in een gegijzelde wolkenkrabber en nadien nog “die harder” is op een vlieghaven, na 11 september 2001 het vliegtuig niet meer durfde te nemen!
Quentin Tarantino heeft daarna (1994) Bruce Willis aangezocht voor zijn “Pulp Fiction”, naast o.a. Uma Thurman, John Travolta en Harvey Keitel. Nog in datzelfde jaar was Willis te zien in “The color of the night”, waarin bij wijze van publiciteit de mededeling werd verspreid dat tegenspeelster Jane March aan Demi Moore had gevraagd weg te blijven van de set omdat ze er met Bruce zo stevig tegenaan gaat dat mevrouw Willis dit zeker niet zou tolereren.
Toch kreeg “Color of night” alweer een raspberry, net als in 1991 “Hudson Hawk”. Terecht, al dient gezegd dat Bruce zelf zich redelijk staande houdt. Dit in tegenstelling tot zijn tegenspeelster Andie MacDowell. Misschien omdat dit de enige keer was dat hij heeft meegeschreven aan het scenario (toch tot in januari 2016)?
Bruce Willis was later te zien in “The Jackal” van Michael Caton-Jones uit 1997. Zogezegd een remake van het fameuze “The day of the Jackal” van Fred Zinneman, maar eigenlijk blijft er nog weinig van over. Tot vlak voor zijn dood zou Zinneman zich trouwens tegen het gebruik van het woord “Jackal” in de titel blijven verzetten. Willis mag in de film in tientallen vermommingen rondlopen, waarbij sommige nogal lachwekkend zijn. Zo speelt hij b.v. Bart De Wever voor en na, waarmee ik bedoel dat hij zowel de mollige (niet erg gelijkend overigens) als de magere versie mag spelen.
Daarna volgde “Armageddon”, een doomsday-film van Michael Bay uit 1998. Bruce Willis and Glenne Headly co-starred in “Breakfast of Champions” (1999), just as “Mortal thoughts”, directed by Alan Rudolph. Een jaar later speelde Bruce Willis een “aanvaardbare” superheld in “Unbreakable” van M.Night Shyamalan, who came up with the idea for the movie while filming The Sixth Sense (1999), which also starred Bruce Willis. This marks the fourth film to feature Bruce Willis and Samuel L. Jackson. The others were Loaded Weapon (1993), Pulp Fiction (1994), and Die Hard with a Vengeance (1995). The director himself is seen as the drug dealer.
The scene at the stadium of which David Dunn brushes past a mother and child and senses child abuse just before he confronts the drug dealer is believed to be Kevin Crumb and his mother from the movie Split (2016). At the end of this movie, there is a cameo from Bruce Willis reprising his roll as David Dunn, which hints at the future movie tie-in. And, indeed, in April 2017 M.Night Shyamalan stated there will be a sequel to both “Unbreakable” and “Split”, which will be titled “Glass”. Actors slated to reprise their roles from the two movies are Bruce Willis and Samuel L. Jackson from Unbreakable and James McAvoy and Anya Taylor-Joy from Split. The current premiere date is set for January 18, 2019.
Op 18 oktober 2000 werd de echtscheiding met Demi Moore uitgesproken. Het paar gaf geen reden voor hun scheiding en is nog steeds goed bevriend. Sinds hun scheiding zijn er altijd geruchten geweest dat ze gaan hertrouwen, maar er zijn nooit officiële aankondigingen gedaan.
In 2001 is Bruce Willis te zien in “Bandits”, een boevenklucht van Barry Levinson. Bruce Willis ontvoert hierin samen met Billy Bob Thornton een bankdirecteur (gespeeld door Troy Garity). De komische verwikkelingen beginnen als ze ook nog een vrouw (Cate Blanchett) als gijzelaarster moeten meenemen. Eigenlijk is het een parodie op Bonnie and Clyde.
In “R.E.D.” van Robert Schwentke uit 2010 speelt hij een retired and extremely dangerous CIA-agent, die dankzij de steun van andere oudjes als John Malkovich, Morgan Freeman, Helen Mirren én een ex-KGB-agent de vicepresident kan beletten verder te gaan met politieke moorden, die daarna dienen te worden toegedekt door CIA-agenten. Ondanks het feit dat het een zogenaamde “actiekomedie” is, toch een verhelderende blik achter de schermen van de Amerikaanse politiek…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s