Veertig jaar geleden: Rod Stewart ontmoet Britt Ekland

04 Britt en RodMorgen zal het veertig jaar geleden zijn dat de Britse zanger Rod Stewart in Los Angeles de Zweedse actrice Britt Ekland tegen het lijf liep en de twee een stomende relatie begonnen, die het paar geen windeieren legde in “de boekskes”, maar de échte Rod Stewart fans vreesden natuurlijk dat de zanger die ze kenden als “Rod the Mod” binnen de kortste keren “Rod the Fad” (*) zou worden. Maar…

Alhoewel Rod Stewart zijn fans nu niet bepaald een plezier doet door met Britt Ekland op te trekken en zijn piekhaar meer in roddelbladen dan in serieuze muziektijdschriften te tonen, is de volgende plaat, “Foot loose and fancy free”, weer een echt monument. In Tliedboek nr.52 van december 1977 schreef ik er het volgende over:
Het is me nog niet zo vaak overkomen: een elpee besprken met een filmencyclopedie naast me. De nieuwste van Rod Stewart echter draait niet alleen volledig om zijn verhouding met Britt Ekland, maar bovendien sleept hij er ook nog zijn vroegere liefde, Susan George, bij (in “I was only joking”), en om alles af te ronden wordt een nummer opgedragen aan Hollywood in het algemeen (“You’re insane”).
Op zichzelf stel ik dergelijk exhibitionisme niet te zeer op prijs. Bovendien draait het hier om actrices en om popfiguren die toch ook erg om hun imago bekommerd zijn. In dergelijke troebele waters naar “ware emoties” vissen is een riskante onderneming.
Anderzijds moeten we aanvaarden dat echte, emotionele betrokkenheid bij verhoudingen tussen “vedetten” niet per definitie uitgesloten is. De manier waarop Stewart onlangs vragen in dat verband beantwoordde voor de NCRV, leek me toch niet “louter show”. Toen de interviewer opmerkte dat men weer het concept “fast side/slow side” aanwendde, repliceerde Stewart: “A love side and a hate side.”
Is dit nu allemaal belangrijk? Welja, want deze elpee is beslist een goeie. Misschien is het technisch zelfs de béste Stewart-elpee. De typische Stewart-dreun is nog wel aanwezig op de fast side, maar gitaristen Jim Cregan en Gary Grainger gaan er desondanks zeer gevoelig tegenaan en leggen hier en daar prachtige licks, die we van Ron Wood toch niet gewend zijn.
De slow side doet zelfs een gooi naar de homogeniteit van die van “Atlantic Crossing” (**) en mist slechts op een haar.
En toch. Ben ik een kritikaster? Ik betwijfel het. Ik kan alleen maar zeggen dat na drie jaar de slow side van “Atlantic Crossing” me nog altijd meer ontroert dan deze nieuwe. Al liggen de vier nummers (“You keep me hanging on”, “If loving you is wrong”, “You gotta nerve” en “I was only joking”) zeer goed in het oor. Té gemakkelijk misschien? Te commercieel? Welnee, de Vanilla Fudge-versie van “You keep me hanging on” was commerciëler én beter (***). En “Sailing” was commerciëler dan eender welk nummer op deze elpee (de verkoopcijfers bewijzen dit ten overvloede). Er ontbreekt m.a.w. iets dat moeilijk onder woorden te brengen is. Misschien vallen we nog best terug op die andere exhibitionist die vond dat kunst “de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie” moest zijn.
Er is nóg een feit dat wél gemakkelijk onder woorden te brengen is. De eminente prof.dr.W.Schrickx heeft ooit eens gezegd (het was uiteraard een citaat van iemand anders): “Kunst is herkenning of verrassing.” Wel, verrast worden we niet op deze elpee. Vandaar dat mijn persoonlijke voorkeur uitgaat naar “You got a nerve”, een popsong met een folkarrangement (dat is nieuw, gewoonlijk is het andersom). Volgens mijn roddeltante zingt Rod Stewart in het bad meestal Schotse volksliedjes. Afgaande op dit nummer moet dat dan wel een festijn zijn. Ik denk trouwens dat velen mij zullen bijtreden als ik zeg dat de folkscene in Stewart een talent aan zijn neus heeft zien voorbijgaan! (Want het zàt erin, Stewart is rond 1964 als Dylan-epigoon nog met gitaar-en-mondharmonica door Europa getrokken.)
De fast side begint erg goed met “Hot legs”, waarop Billy Peek zijn beste… beentje voorzet, maar dan verwatert het. “You’re insane” is ongeïnspireerd van Stewarts kant (over de gitaristen had ik het reeds). “You’re in my heart” is gewoonweg erg slecht, valt uit de toon op deze kant en in het hele repertoire van Stewart. De ondertitel (“The final acclaim”) moet bovendien nog eens onderlijnen dat dit geméénd is (en, voor de slechte verstaanders, op Britt Ekland slaat), maar het kan me niet overtuigen, daar waar Dylans “Sara” of nog meer “Als je weggaat” van Kris De Bruyne me écht kunnen raken, mij – als buitenstaander tenslotte – echt kunnen doen voelen waarover het hier gaat. Na “Tonight’s the night” is dit de tweede miskleun van de promotiemannetjes van Warner Bros, om nu juist dit nummer tot lanceer-single te promoveren.
“Born loose” tenslotte is tekstueel belangrijk (het verklaart de titel van de elpee) maar in niet erg originele bewoordingen. De muziek is van hetzelfde niveau en waarom men er dan per se John Mayall moest bijslepen is me een raadsel. De harmonica-solo was op zichzelf al overbodig, maar bovendien klinkt hij zo mat dat Stewart zelf hem ook wel zou hebben aangekund.
Slotsom: kopen? Abbaja. “Hot Legs” voor op je maandelijkse party, “You’re in my heart” voor je Lolita-zusje en de slow-side voor een late pint. Maar dan wel enkel voor wie geld genoeg heeft om maandelijks een party te geven. Anders is er altijd nog de bankrekening van een of andere bevrijdingsbeweging. (****)

Ronny De Schepper

(*) In de betekenis: “unlikely to last” (Oxford Dictionary), niet te verwarren met “fat”: Rod Stewart heeft doorgaans altijd zijn “lijn” behouden, al zijn er op het internet ook wel een paar weinig flatteuze foto’s van zijn blote buik terug te vinden.
(**) Onder meer dankzij “I was only joking”, wat Rod zelf jaren later nog altijd als zijn beste eigen compositie zal beschouwen.
(***) Dat dit nummer er sowieso op staat, is wel heel merkwaardig, want toen Rod Stewart nog bij Jeff Beck zat werden zij allebei door Tim Bogart en Carmine Appice aangezocht om lid te worden van de groep, door Stewart toen “the Vanilla Fudge shit” genoemd, maar dat zal ondertussen wel verleden tijd zijn, aangezien Carmine in deze periode deel uitmaakte van de Rod Stewart Band.
(****) Obligatoire toevoeging in die tijden. Het mag duidelijk zijn dat ik de elpee ondertussen veel beter vind dan wat ik erover heb geschreven.

79 britt ekland en rod stewart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.