Meg TillyMeg Tilly (°14/2/1960), de jongere zus van Jennifer Tilly, debuteerde in “Fame” (Alan Parker, 1980), wat niet echt verwonderlijk was, want ze maakte deel uit van de Connecticut Ballet Company. Ze hield er echter een rugblessure aan over, die haar een paar jaar van het scherm weghield, tot ze haar heroptreden maakte in “The big chill” (Lawrence Kasdan, 1983).
Datzelfde jaar draaide ze ook nog “Psycho 2”. Meg Tilly was never allowed to watch any sort of television as a child, and so had never seen the original Psycho (1960) and was unaware of its significance. She didn’t understand why the press was giving all the attention to Anthony Perkins for his comeback role in this movie, and one day on the set Perkins overheard her say, “Why is Tony getting all the attention?” Perkins was upset, didn’t talk to her during filming, and recommended that she be replaced, even though half of her scenes had already been shot. Subsequently, Meg Tilly expressed that working on the film was her worst experience, due to Anthony Perkins and Richard Franklin being very difficult to work with. (IMDb)
Een jaar later was ze te zien in “Impulse”, een griezelfilm van Graham Parker. Voor “Agnes of God” (1985) haalt ze zowaar een Golden Globe en een Academy Award binnen. Daarna trekt ze in “Off beat” (Michael Dinner, 1986) op met een politieman die er geen is. In “The girl in a swing” (Gordon Hessler, 1988) naar de gelijknamige roman van Richard Adams speelt ze het vrouwelijke hoofdpersonage Karin, die door haar verleden wordt achtervolgd. De kritiek van Humo is onverbiddelijk: “Slap romantisch-erotisch drama met tragische allures over schuld en boete. In een magisch-realistisch sfeertje wordt de spanning geleidelijk aan opgebouwd, met af en toe een seksscène als verpozing. Meg Tilly is overtuigend in haar seksuele overgave, dan weer poëtische breekbaarheid of absolute wanhoop. Met feeërieke Kopenhaagse beelden van Claus Loof en een geslaagd muziekje van Carl Davies.”
In 1989 speelt ze in “Valmont” van Milos Forman, gevolgd door “The two Jakes” van en met Jack Nicholson. In “Leaving normal” (1992) van Edward Zwick trekt ze dan weer samen met Christine Lahti naar Alaska in een humoristische (en koude) versie van “Thelma and Louise”. De Amerikaanse tegenhanger van Juliette Binoche (uiterlijk dan, want als actrice is ze veel minder getalenteerd) kan hier misschien haar flauwe prestatie in de remake van “Body Snatchers” goedmaken. En in “Sleep with me” deelt ze het bed met Eric Stoltz en Craig Sheffer. In werkelijkheid is ze in 1995 gehuwd met de 30 jaar oudere John Calley, tevens de grote baas van United Artists, maar dat doet natuurlijk niets ter zake. Ze heeft reeds drie kinderen uit vorige relaties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.