Raymond van het Groenewoud aan het lijntje

14 rvhgGisteren had ik het nog over zijn overleden vader, vandaag haal ik een 28 jaar oud telefonisch interviewtje met Raymond van het Groenewoud zelf uit de mottenballen. Er is niet echt een aanleiding, maar het past natuurlijk wel in mijn grote RvhG-biografie…

Driemaal was hij erbij. En meestal als « tête d’affiche ». In Oudergem ’78 trotseerde hij de franskiljonse storm (nadat Marc Didden achter de scène zijn debuut als roadie rateerde door met heel zijn santeboetiek tegen de vlakte te gaan — uit frustratie is hij dan maar films gaan maken op de Helihaven). In ’79 speelde hij naast « Apache » o.a. ook « Markies de Sade », de enige maal dat dit nummer ooit live werd uitgevoerd en in Molenbeek (1980) tackelde hij tijdens een voetbalwedstrijd de spelverdeler van de rv-ploeg zodanig dat de man het nu als wielrenner probeert. Waarover praten wij ? Is ’t over Biotex ? Neen, over Raymond van het Groenewoud, eindelijk aan het lijntje na een « winterslaap » van zo’n drie jaren. Een hazenslaapje dan toch want ondertussen heeft hij niet bepaald stilgezeten.
RvhG : Neen, dat niet bepaald. En passant heb ik immers in een film gespeeld (« Na de liefde »), voor een film de muziek geschreven (« Brussels by night »), twee singles gemaakt met « De Waterlanders », een elpee opgenomen als producer voor Kamagurka, opgetreden met Perro en een kleine ter wereld gebracht, zij het dat voor dit laatste vooral mijn vrouw instond. Ook heb ik veel aan sport gedaan, dat wil ik er toch ook graag aan toevoegen. Ondertussen zijn er ook besprekingen geweest met mijn platenfirma en we zijn erop uitgekomen dat onder hun lichte, niet onsympathieke druk, ik mij nog eens aan ’t werk heb gezet, waaruit een plaat en vele, vele optredens zouden moeten volgen.
— Heeft die « druk » iets te maken met het feit dat je firma het met lede ogen aanzag dat je geregeld wel gastvedette was op platen van mensen die voor andere firma’s werkten ? B.v. het « geval » van de gitarist Harry Sacksioni?
RvhG
: Als dat er zó staat, dan zou dat wat overtrokken overkomen, maar het is wel zo dat ik vaak mensen heb bijgestaan van andere firma’s. Dat was dan wel steeds met de goedkeuring van de mijne, maar als die dan in de cafésfeer bijna werden uitgelachen in de zin van « voor ons komt Raymond wel dingen doen, hoor », dan werd het natuurlijk iets te gortig. En daar heb ik dan wel rekening mee gehouden. Sacksioni zou dan in principe al niet doorgegaan zijn, maar ik vond hem zelf zo’n toffe gast dat ze uiteindelijk toch wéér hebben ingestemd.
— De optredens dan. Opnieuw met een rockgroep ? Je hebt anderzijds ook nog eens opgetreden, alleen aan een piano ?
RvhG :
Ik wou dat gewoon nog eens doen voor de oudgedienden bij de fans die eigenlijk niet meer kwamen als ik daar in een sporthal stond te loeien. Maar ik ben vooral blij dat ik dat gedaan heb omdat ik nu zeker weet dat ik dit soort optredens niet wil doen aan de lopende band, want daarvoor heb ik nog teveel energie in me zitten. Het wordt dus opnieuw voornamelijk rock, zij het dat het ook regel zal worden van iets « funky » te spelen. ’t Is tenslotte niet enkel de cha-cha-cha die Zuid-Amerikaans is. Ik heb nog zo’n vracht aan oude dingen in de rock die ik kan meesleuren, dat ik me niet meer hoef in te spannen om nog eens vijftig nummers erbij te schrijven. Optreden ga ik dus opnieuw doen met eigen werk, maar als ze een bal willen dan spelen we covers en het meest herkenbare eigen werk.
— En die nieuwe elpee, situeert die zich dan in de funky sfeer ?
RvhG
: Mmmja… Enfin, ik ga zoveel mogelijk schrijven want ik ben niet de enige die de selectie maakt, vrees ik, Henny Vrienten werd immers aangetrokken als producer. Bij wat ik al geschreven heb zijn inderdaad funk-nummers, ook een ouderwetse rhythm and blues die als titel « Dank u wel Chuck Berry » zou kunnen hebben en natuurlijk ook onzin, omdat ik dat graag doe. Op mijn verlanglijstje staat ook een Jacques Brel¬achtig nummer en een haat- en hekel-nummer dat ik al jaren met me mee sleur en dat ik nu in z’n definitieve plooi heb gelegd, hoop ik. Uiteraard past zo’n nummer zelden in het kader van een optreden of van een elpee, want de keren dat ik het vroeger deed had ik mijn doel bereikt. Dan was er immers zo’n enorme verkilling dat we twintig minuten feestnummers mochten spelen voor er weer een beetje feestelijke ambiance was.
— Nog maar goed dat je er dus dit jaar niet bij bent op ons feest. Wat dat nummer betreft dan, want anders missen we je wel. Net zoals we ook de vroegere Centimeters missen. Maar een « Beatle-reunie » is wellicht uitgesloten ?
RvhG
: Dat klopt. Van vrijdag 5 oktober tot vrijdag 2 november gaan we voor try-outs de baan op met Koen Vandendriessche (Milkshake Banana) op drums, Hans de Backer op bass (Perro) en Chris Roose als multi-instrumentalist (eveneens Perro).
Mensen die overigens interesse hebben om zo’n try-out te organiseren in een klein zaaltje in een of andere gemeente waar niet meer dan driehonderd man binnen kan, die kunnen uiteraard op een speciaal gunsttarief rekenen. Zij kunnen hiervoor steeds contact opnemen met de redactie. Als dat geen feestelijke service is !

Referentie
Jan Draad, Raymond van het Groenewoud aan het lijntje, De Rode Vaan nr.38 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.