Ja, ik weet het. Als je wil weten of Paul Goossens, de hoofdredacteur van « De Morgen » nu echt ontslagnemend was of niet, dan ga ik dat natuurlijk aan hemzelf vragen. Maar wat als mijnheer Goossens voortdurend in vergadering is ? Dan wend je je b.v. tot Bob Van de Voorde, adjunct-hoofdredacteur van het « progressief dagblad voor Vlaanderen » en een uiterst innemende persoonlijkheid. En je vraagt hem…

— Vertel jij nou eens wat er precies aan de hand is of was.
B.V.D.V.
: Dat is snel verteld, hoor. De krant — en daardoor ook de drukkerij — zat in steeds grotere geldnood. De drukkerij ten gevolge van het feit dat wij niet tijdig konden betalen voor het drukwerk dat zij ons leverden. Want het zijn twee gescheiden maatschappijen zoals u waarschijnlijk weet, hé. En toen moest er geld op tafel komen en dat is nogal ingewikkeld in de socialistische beweging. Vandaar dat dit een tijdje heeft aangesleept en dat er wat beroering is ontstaan. Na lange onderhandelingen waarvan ik u de détails zal besparen is er tenslotte een akkoord uit de bus gekomen dat inhoudt dat beide bedrijven gered zijn. En als er nu nog onderhandeld wordt, dan is dat over een herstructureringsprogramma, waarvan ik nog nauwelijks iets weet zodanig dat ik er niet veel kan over vertellen, maar het heeft te maken met een rapport van McKenzie dat hier is uitgevoerd
— En dan zijn we meteen bij het redactionele luik waarover zoveel is te doen geweest…
B.V.D.V.
: Ah ja, dat was ik nog vergeten. In het kader van dat geld dat op tafel moest komen is er met de geldschieters, de eigenaars van de krant als je wil, ook gesproken over het protocol dat werd afgesloten tussen beide partijen bij de oprichting van « De Morgen » en waarin gegarandeerd werd dat de redactie op een autonome manier zou kunnen werken. En er was even wat verwarring, waardoor Goossens de indruk had gekregen dat het de bedoeling was van daar maar een einde aan te maken. Daar is dan serieus over gebakeleid, niet met de redactie zelf, maar in hoofdzaak tussen Goossens en mensen van de vakbond, die ons wel een aantal dingen verwijten.
— Gaat het daarbij over essentiële politieke opties of over het feit dat een of andere koekenbak van een afdeling niet genoeg werd aangekondigd ?
B.V.D.V.
: God ja, noch het één, noch het andere. Er is eigenlijk nooit een discussie over de politieke optie geweest en die is dan — zoals in het protocol omschreven — « streven naar een open, democratisch socialisme », maar anderzijds was het toch ook geen gezaag over de pannenkoeken zoals jij dat noemt. Het staat zo tussen de twee.
— In een artikeltje in « Het Volk » wordt er gesuggereerd dat er spanningen zouden zijn tussen de redacties van Gent, Brussel en Antwerpen. Gezien de rest van het stuk zou ik dit normaal naast me neerleggen, ware het niet dat ook in het BRT-nieuws er steeds de nadruk op werd gelegd dat het de Brusselse redactie was die achter Goossens’ beslissing stond.
B.V.D.V.
: Ten eerste, die berichtgeving in de BRT was foutief. Iemand van de Brusselse redactie had in zijn persoonlijke naam verklaard dat hij in deze zaak achter Goossens stond en dat het voor de hand lag dat op zijn minst ook de politieke redactie van die mening zou zijn. Politieke redactie, die toevallig in Brussel huist. Hieruit mocht je uiteraard niet afleiden dat de rest van de redactie niet achter Goossens stond. Als je er twee minuten over nadenkt, zie je meteen dat dit flauwe kul is.
Anderzijds — en vandaar de verwarring denk ik — zijn er wel degelijk meningsverschillen op de redactie over vrij fundamentele dingen. Het beleid b.v. En die kristalliseren zich soms rond bepaalde redactie-afdelingen en je zal direct begrijpen waarom. Er zijn immers twee opties mogelijk, ofwel maak je een krant voor intellectuelen, ofwel probeer je een bredere basis te krijgen. De eeuwige discussie kortom.
We zijn op dit moment nog niet helemaal uit deze discussie, alhoewel de consensus om voor een populaire krant te opteren mij nu toch wel vrij algemeen lijkt. Niet louter uit idealisme omdat wij denken de brede volksmassa’s tot onze overtuiging te kunnen bekeren, maar gewoon noodgedwongen — en dat is trouwens bevestigd door die studie van McKenzie — omdat dit de enige haalbare kaart is.

En zeggen dat McKenzie amper kon volgen in de Ronde van Frankrijk. ’t Leven kan soms wreed zijn.

Referentie
Jan Draad, Bob Van de Voorde aan het lijntje, De Rode Vaan nr.29 van 1983

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s