Begin jaren zestig vond ik dat The Cousins het “betere” Belgische popwerk brachten, maar het was eigenlijk met een bang hartje dat ik dit eind jaren zeventig even aan de tand des tijds gingen toetsen.
En natuurlijk, dit is RETRO tot en met, het heeft geen zin deze plaat te gaan vergelijken met wat er op dat moment, zelfs in België, allemaal gebeurde. Maar als document mag het er zijn, meer zelfs, deze elpee kan best eens meevallen op party’s van 55-plussers en zou voor mijn part gerust de geijkte James Last-elpees voor dat doel mogen vervangen.
Deze plaat werd voor het eerst uitgebracht in 1964. Dit boezemde mij een tweevoudige schrik in. Eerst en vooral de opnamekwaliteit. Wel, deze is verrassend goed. Zo goed zelfs (beter dan de live-elpee van Roland op hetzelfde MFP-label b.v.) dat ik gezocht heb naar een punt waarop ik duidelijk kon stellen : dit is geen echte live-plaat, het applaus is gedubd.
Ten tweede waren The Cousins (net zoals zovele pre-Beatle-groepen) toen reeds over hun hoogtepunt heen. Wanneer ze dan ook op die Liverpool-sound trachten in te pikken, vind ik ze minder geslaagd. Gelukkig is dit maar voor twee, drie nummers het geval. Voor de rest horen we de “echte” Cousins…
Jan Segers (in “Muziek in’t rond”, de muziekrubriek van het regionale weekblad “De Voorpost”)
dagelijks iets degelijks 