Begraaf nooit iets of iemand te vroeg

92 heldendeugdBegraaf nooit iets of iemand te vroeg, dat is zowat de boodschap in “Heldendeugd”. Nadat korporaal Edward Hoste immers heldhaftig is gesneuveld aan de IJzer, kan vader Hoste daar politieke munt uit slaan en het op die manier zelfs tot minister brengen. Helaas, juist op dat cruciale moment duikt de zoon weer op. Een mirakel? Lazarus uit de doden opgestaan? Lemond die opnieuw de Tour wint? Niets van dit alles: korporaal Hoste heeft door al dat oorlogsgeweld een slag van de molen gehad en heeft al die tijd in een Duits krankzinnigengesticht verbleven. Aangezien uit zijn brieven bovendien blijkt dat hij eigenlijk een pacifist is die een hartsgrondige hekel heeft aan al die valse heldendeugden, bestaat zelfs de mogelijkheid dat zijn krankzinnigheid een dekmantel is geweest voor desertie. Dat wordt ongetwijfeld de ondergang van minister Hoste. Zijn baantje als bediende derde klas bij de post in Adinkerke-De Panne wenkt alweer. Of is er alsnog een oplossing? Misschien is die teruggekeerde soldaat helemaal niet zijn zoon…

Tijdens de pauze hield Mong Rosseel hierover een enquête bij de toeschouwers, “want wij passen het stuk aan naargelang van de wensen van het publiek”. Grapje natuurlijk, want de tijd dat er op het podium volop geïmproviseerd werd door de Vieze Gasten ligt nu wel definitief achter de rug. Integendeel, de tekst van Pjeroo Roobjee is heel dwingend en zowel de acteurs als regisseur Rik Hancké hebben er zich totaal aan onderworpen. Nu is Roobjee niet bepaald een makkelijk auteur en al is “Heldendeugd” geen “Sapeurloot”, de Vieze Gasten hebben er een hele kluif aan gehad om de zeer literaire zinswendingen er op een natuurlijke manier uit te krijgen. Dat is hen wonderwel gelukt, al werden ze daarbij ongetwijfeld geholpen door het feit dat hun vroegere speelstijl wel aansluit bij het “bigger than life”-effect dat Roobjee met zijn gekuist dialect nastreeft. En de ervaringen van Rik Hancké in “De Sapeurloot” zelf zullen natuurlijk ook handig van pas zijn gekomen.
Hoe dan ook, Mong en Magda (beiden uitstekend als het ouderpaar Hoste), bijgestaan door ouwe trouwe Herwig Deweerdt (als Edward) en twee nieuwe gezichten (Ineke Geerts als de lustige weduwe Fanny en Lieve De Baes als de bazige stiefzus Alice), slaan met dit stuk definitief de weg in naar nieuwe horizonten. Zonder hun idealen te verloochenen (socialisme en vooral pacifisme zijn nog steeds de thema’s die het stuk schragen) slaan zij nu de weg in naar de Culturele Centra, waar een nog onontgonnen terrein voor hen braak ligt. Vermelden wij ook nog dat Fabien Audooren en Guido Schiffer voor een muziekscore hebben gezorgd (door henzelf live uitgevoerd). Gezien in de Gentse Baudelokapel in juli 1990.

Ronny De Schepper

Referentie
Roger Arteel, Het nut van onze doden, Knack, 13 juni 1990

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.