’t Fabrieksken in Aalst: “Zé na ne kier seriees”

’t Fabrieksken in Aalst: “Zé na ne kier seriees”

Misschien was het geen al te best idee van mij om precies ter gelegenheid van een optreden van de punkgroep De Kommeniste (in het kader van “één jaar Wetswinkel”) naar ’t Fabrieksken in Aalst te trekken om daar met permanent verantwoordelijke Pol Nijs te gaan praten. Al stellen we het immers wel ten zeerste op prijs dat de rode vaan blijkbaar goed gelezen wordt, toch had één en ander voor gevolg dat het gesprek afweek naar een discussie over punk i.p.v. bij ons onderwerp te blijven, namelijk ’t Fabrieksken zelf. Hoe het ontstaan was b.v.?

Lees verder “’t Fabrieksken in Aalst: “Zé na ne kier seriees””

Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan

Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan

In 1979 had het Feest van De Rode Vaan plaats op 15 en 16 september in een immense tent in de omgeving van het Brusselse Noordstation (de oude helihaven om precies te zijn). Tegelijk werd er gestart met een nieuwe formule: door het feit dat de meeste mensen toch geen twee dagen komen, heeft men beslist om het programma voor het grootste deel hetzelfde te houden voor de twee dagen. Het deel op zaterdag is dan vooral voor het Franstalige publiek bestemd en op zondag is het dan de beurt aan de Vlamingen. De slechtste dag inderdaad, maar Le Drapeau Rouge trekt nu eenmaal veel meer volk dan De Rode Vaan. Artistiek gezien werd het beslist een voltreffer want in het gemeenschappelijke programma, dus zowel op zaterdag als zondag, zat niemand minder dan Toots Thielemans. Dit vooral op voorstel van Johan Verminnen die op zondag als presentator en animator fungeerde. Johan heeft trouwens met zijn Franstalige collega Paul Louka het programma in elkaar “gebokst”.

Lees verder “Ook veertig jaar geleden was er een Feest van de Rode Vaan”

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Vic Van Saarloos (1924-1994)

Het is vandaag al 25 jaar geleden dat oud-Rode Vaan-redacteur Vic Van Saarloos is overleden. Hij was amper zeventig jaar geworden. Op weg naar zijn crematie reed mijn toenmalige vriendin hopeloos verloren, zodat we pas op het kerkhof arriveerden toen alles al achter de rug was. Ik had nog net de kans om mijn medeleven te betuigen aan zijn weduwe. Van de andere aanwezigen herkende ik niemand, tenzij… Jan Debrouwere.



Mosterd. Vi-Va-Sa. Het is eens iets anders dan politiek secretaris of federaal afgevaardigde. Vic Van Saarloos wàs dan ook anders. Nochtans was ook hij een Gerard Van Moerkerke-product, wat zijn carrière bij De Rode Vaan betreft. Het is immers bij hem dat Vic ging aankloppen in 1953 toen hij bij Mercantile in Antwerpen aan de deur was gevlogen.
Toch heeft ook vinnige Vic ooit nog een partijfunctie opgenomen. Gedurende één jaar (1956), in Antwerpen. Dat hoorde toen zo, veronderstellen we.
In 1959 werd hij daarbij ook nog vertegenwoordiger van het Chinese Persagentschap, wat gewoon inhield dat hij dagelijks een twintigtal lijntjes moest doorseinen. Maar lang heeft ook dat niet geduurd want belangrijke politieke verschuivingen hebben daar in 1963 een stokje voor gestoken.
Maar welk stokje werd er eigenlijk tussen Vic en De Rode Vaan zelf gestoken? Hij die zoals hij zelf zegt zijn hart heeft verpand aan De Rode Vaan “net of dat blad van mij zou zijn”…
Dat blijkt een lastige vraag te zijn. Vic staart een tijdje voor zich uit (worden wij te pathetisch als we schrijven dat we menen dat zijn ogen enigszins vochtig worden?) en springt dan plots recht. “Een ogenblikje!”
Op een wip is hij de kamer uit en we horen hem op de trap stommelen. Even later is hij er weer, gevolgd door zijn twee trouwe maar gecastreerde katers, en met twee boekjes in de hand. “Hier,” zegt hij en hij duwt ons volgend gedicht voor de neus:

Lees verder “Vic Van Saarloos (1924-1994)”