25 jaar geleden: Nobuko Takahashi in Cardiff Singer of the World

25 jaar geleden: Nobuko Takahashi in Cardiff Singer of the World

De Japanse (°1963) sopraan Nobuko Takahashi zong het alleluia uit “Exsultate Jubilate” (foto YouTube), gevolgd door een Japans lied van ene Kôsçak Yamada, dat betekent: de bel gaat. Een merkwaardige voornaam voor een Japanner en een merkwaardig uiterlijk voor een Japanse: operatie aan de jukbeenderen ondergaan? Ze is nogal “westerofiel”, maar al is ze zeker niet slecht in een aria uit “La Sonnambula”, toch is ze vooral in dat Japans lied zeer goed in The Cardiff Singer of the World 1993.

P.S. Niet verwarren met een klassieke pianiste met dezelfde naam.

25 jaar geleden: Anne-Margrethe Eikaas in Cardiff Singer of the World

25 jaar geleden: Anne-Margrethe Eikaas in Cardiff Singer of the World

De aria van de Noorse (°1968) mezzosopraan Anne-Margrethe Eikaas uit het “Serail” kwam ongelukkigerwijze na een item in de BBC-uitzending van The Cardiff Singer of the World 1993 (foto) over hoe ook klassieke zangeressen nu meer op sex-appeal gaan spelen, want dat heeft zij hoegenaamd niet. En daarnaast zijn haar hoge noten ook niet dat. De nocturne van Grieg zou haar meer moeten liggen. Ook een aria uit “Linda de Chamonix”, een Sutherland-classic (die in de jury zat). Het is ook een idool van haar, “but she managed to forget her”. Zégt ze.

25 jaar geleden: Tinuke Olafmihan in Cardiff Singer of the World

25 jaar geleden: Tinuke Olafmihan in Cardiff Singer of the World

De Engelse (maar uiteraard een kleurlinge, zij het een halfbloed) sopraan Tinuke Olafmihan (foto YouTube) studeerde bij Ilena Cotrubas, Elisabeth Schwarzkopf en… haar broer. Ze zong op The Cardiff Singer of the World 1993 een aria uit La buona filiola (Piccini), Fantoches (Debussy) en een aria uit Lucia di Lammermoor (alweer dus; Donizetti maakt een onstuitbare opgang met Sutherland in de jury). Technisch heeft Tinuke problemen in de hoogte, maar ze maakt wel een alerte, verfrissende indruk. Ze was overigens tijdens de wedstrijd tegelijk understudy in de opera van Wales. Ze zou achteraf meer carrière maken in de musical (West Side Story, My Fair Lady, Guys and Dolls…)

25 jaar geleden: Cara O’Sullivan in Cardiff Singer of the World

25 jaar geleden: Cara O’Sullivan in Cardiff Singer of the World

De Ierse (°1962) sopraan Cara O’Sullivan (foto YouTube) zong Ach ich liebte uit die Entführung in the Cardiff Singer of the World 1993 (Mozart bekleedt de top drie van de keuzes of all time, maar dan wel met Don Giovanni, de Nozze en Cosi). Daarna volgde De schouwveger, een lied van Verdi (Verdi is trouwens vier en vijf, maar dan wel met Don Carlo en La Traviata) en een aria uit Lucia di Lammermoor (zij wist dat ‘La Stupenda’ in de jury zat). Conclusie: zij speelt duidelijk op zeker; en dat op die leeftijd; ook de andere deelnemers gaan meestal trouwens tegen de dertig aan, dat lijkt een constante te zijn. Binnenkort zingt ze ergens de koningin van de nacht. Métier heeft ze wel, maar ik vind dat in wedstrijden er meer aandacht moet zijn voor jongeren of anders dat men toch wat meer risico moet durven nemen.

O’Sullivan grew up in The Lough, Cork. Both of her parents and her grandparents on both sides were singers, though not professionally. O’Sullivan’s family noted that her voice began to develop at the age of 12. She attended the Cork School of Music. In her 20s, O’Sullivan took a break from singing for 4 years, returning to music after the birth of her daughter.

O’Sullivan achieved her first major role in 1996 at the age of 34, as Donna Anna in Don Giovanni with Welsh National Opera. The world renowned Australian soprano Dame Joan Sutherland help O’Sullivan to prepare for the role. In 1997 and 1998, O’Sullivan starred as the Queen of the Night in the Opera North performances of The Magic Flute.

Shortly before O’Sullivan was to begin rehearsals in Wales, she was diagnosed with cancer. The stage 2 leg tumour was discovered by her beautician during a waxing session. O’Sullivan had previously dismissed the lump as cellulite. The diagnosis did not affect her performances, as she received initial radiotherapy treatment in Ireland and then in Wales, continuing to work throughout, performing 20 times in 14 weeks. On the other hand, she did suffer from insomnia.

O’Sullivan has had nodules removed from her vocal cords at the private Blackheath Hospital, London. After the operation, she recuperated at Glenstal Abbey, where she had to be completely silent for one week. [Wikipedia]

Isabelle Vernet wordt vijftig…

Isabelle Vernet wordt vijftig…

Isabelle Vernet is geboren in Vichy (Frankrijk) op 7 oktober 1967 en leek wel een jonger zusje van Erna Mettepenninghen. Ze was een fan (en leerlinge) van Régine Crespin. Ze zàg er niet enkel geen 24 uit, ze klónk ook zo niet, maar dat laatste is natuurlijk een compliment. Ze was dan ook de winnares van de aflevering van The Cardiff Singer of the World op 19/6/91, o.a. met een aria uit “Adriana Lecouvreur” van Cilea en heeft daarna een schitterende carrière uitgebouwd.

25 jaar geleden: Randi Stene wint Cardiff Singer of the World

25 jaar geleden: Randi Stene wint Cardiff Singer of the World

De Noorse (geboren in 1963) Randi Stene deed haar studies in Kopenhagen bij Susanna Hakan en vandaar kwam het dat zij in Cardiff kandidaat was voor Denemarken. Naast een aria uit “Carmen” zong ze ook nog “Lullaby” van Britten, een aria uit de Johannespassie van Bach, “Op het kerkhof” van Brahms, lied van Grieg, Olga’s aria uit “Evgeni Onegin” van Tsjaikovski en twee volksliederen van Manuel de Falla. Bij de Habanera richt ze zich bij gebrek aan Don José maar naar de dirigent en leden van het orkest, wat de lachlust van de aanwezigen opwekt, maar ze mist sensualiteit. Voor de rest krijgt ze een goede kritiek, vooral wat het oratorium betreft. En zo werd ze toch nog winnares van haar schiftingsavond op de Cardiff Singer of the World 18/6/91. Ze is eigenlijk een ontdekking van Gerard Mortier die haar na een auditie engageerde als één van de drie dames in “Die Zauberflöte”. Ze bleef trouwens altijd een welkome gast in de Munt, waar ze o.m. Carmen was in de Guy Joosten-productie.

Lees verder “25 jaar geleden: Randi Stene wint Cardiff Singer of the World”

Maria Garza

Maria Garza

Voor de Mexicaanse (°1962) sopraan Maria Garza is opera op de eerste plaats theater. Ze is dan ook begonnen met theaterstudies vooraleer ze zanglessen is gaan nemen en haar idool is uiteraard Placido Domingo. Voeg daarbij dat het een ‘klein zwartje’ is (*) en ik was al weg van haar nog voor ze haar mond had opengedaan. Helaas, eens ze dat deed, zou ik niet zeggen dat de magie weg was, maar het was toch geen buitengewone prestatie, laat ik het zo stellen. Het was de kippenvel-aria uit “La Bohème” en het kippenvel kwam niet. De kenners waren het overigens eens met mij. Toch was ze de Mexicaanse revelatie van 1989, maar dus niet de Cardiff Singer of the World 1991.

(*) Ik bedoel daarmee “zwartharig”.

Manuel Beltran

32  El hombre desnudo y el hombre de fracVandaag wordt de vroegere Spaanse wielrenner Manuel Beltran 45 jaar, maar er is ook iemand met die naam maar dan met Gil als naam van zijn moeder (bij de renner is dat Martinez) en dat is een Spaanse tenor (°1967). Tijdens The Cardiff Singer of the World 1993 hoorde ik hem in “Malia” van Tosti en “Ah mes amis quel jour, quelle fête” uit La fille du régiment van Donizetti: een showpiece met veel hoge noten, maar hij heeft het gewoon gekozen omdat hij het een plezant liedje vindt, zegt hij. Ikzelf vond echter dat hij het niet aankon. “Old-fashioned” is zijn stem alleszins. Op YouTube is hij te zien en te horen in L´Elisir D´Amore, eveneens van Donizetti in een uitvoering in november 2010. Een jaar eerder was hij te zien in “El hombre desnudo y el hombre de frac”, een farce van Dario Fo, waaruit ook de foto afkomstig is. Beltran is de man links op de foto.

25 jaar geleden: Yang Shihua in Cardiff Singer of the World

De Chinese bariton Yang Shihua (°1958) zong het Don Quichotte-lied van Ravel en de aria van Macbeth, vlak voor de beslissende slag in The Cardiff Singer of the World 1991. Schijnt op instrumentaal vlak de discussie over ‘can yellow men play the blues, pardon, classical music’ afgelopen te zijn, dan valt er op vocaal vlak toch nog het een en ander over te zeggen… Blijkbaar een terechte opmerking, althans toch in zijn geval, want ik heb hem niet meer kunnen terugvinden op het internet.