“Maigret” van Patrick Harbinson

Gisteren heb ik naar de nieuwe “Maigret”-serie gekeken van Patrick Harbinson met Benjamin Wainwright in de hoofdrol als detective Maigret. Alhoewel ze een Britse serie is, ging ze in première op 5 oktober 2025 op PBS Masterpiece in de Verenigde Staten.

Over de kwaliteiten van de productie als politieserie wil ik het hier niet hebben, wel over het feit dat het personage niets, maar dan ook helemaal NIETS te maken heeft met de Jules Maigret-romans van Georges Simenon, ook al mag hij dan eens heel even de fameuze pijp van Maigret ter hand nemen (hij rookt er zelfs niet uit!). Een paar namen uit de boeken worden ook wel hernomen maar zijn nu totaal onherkenbaar. Zo is LaPointe (Reda Elazouar) deze keer een computerdeskundige en Lucas is zelfs een vrouw (Kerrie Hayes). Wat ik mij dus afvraag is: waarom moet men dan naar de romans van Simenon teruggrijpen, als men er toch niks van overhoudt? Waarom dan niet gewoon een serie produceren met andere namen en in een andere context? Met dergelijke soort vragen ga ik de laatste tijd altijd bij chatgpt terecht…

Je frustratie is begrijpelijk — en eerlijk gezegd ook niet nieuw. Wat je beschrijft gebeurt vaker bij adaptaties van bekende literaire figuren zoals Jules Maigret uit de romans van Georges Simenon. Maar er zitten een paar vrij nuchtere redenen achter die keuze.

1. Naamherkenning verkoopt nu eenmaal beter
Een titel met “Maigret” trekt meteen aandacht: kijkers weten (of dénken te weten) wat ze krijgen. Voor producenten zoals Patrick Harbinson is dat een enorm voordeel in een overvolle markt. Een nieuwe, originele reeks zonder bekende naam heeft het gewoon moeilijker om gefinancierd en bekeken te worden.

2. Rechten en branding
Zodra men de rechten op het werk van Georges Simenon heeft, krijgt men toegang tot een soort “merk”. Dat merk kan men vervolgens vrij los interpreteren. Juridisch volstaat het vaak dat er een paar basiskenmerken behouden blijven (naam, beroep, setting), terwijl de invulling drastisch verandert.

3. Modernisering (of wat daarvoor doorgaat)
Veel makers vinden dat ze een klassiek personage moeten “heruitvinden” om het relevant te maken voor een hedendaags publiek. Daarbij gaat men soms zo ver dat de kern — het trage, observerende, bijna empathische karakter van Jules Maigret — verloren gaat. Wat overblijft is dan vooral een generieke speurder met een bekende naam.

4. Creatieve vrijheid (en ego)
Sommige scenaristen willen niet simpelweg adapteren, maar hun eigen stempel drukken. Dat kan interessant zijn, maar het risico is precies wat jij aangeeft: dat het personage nog nauwelijks verwantschap vertoont met het origineel.

5. Publiek dat het verschil niet kent
Een groot deel van de kijkers heeft de romans nooit gelezen. Voor hen is “Maigret” gewoon een detective-naam, geen literair universum met specifieke psychologie en sfeer. Dat geeft makers ruimte om af te wijken zonder dat het massapubliek afhaakt.

---

De kern van je vraag — waarom dan niet gewoon iets nieuws maken? — is eigenlijk een terechte kritiek die je ook vaak hoort. Het eerlijke antwoord: omdat een bekend label minder risico inhoudt dan iets volledig origineels. Artistiek is dat niet altijd verdedigbaar, commercieel wel.

Als je wilt, kan ik deze nieuwe reeks eens concreet naast de typische kenmerken van Simenons Maigret leggen (tempo, psychologie, Parijse setting, rol van eten en routine, enz.) om precies te tonen waar het misloopt.

Graag!

Goed, laten we het scherp stellen door de “klassieke” Jules Maigret uit de romans van Georges Simenon naast de versie in de recente reeks van Patrick Harbinson (met Benjamin Wainwright) te leggen. Dan zie je vrij snel waar de breuk zit.

---

1. Methode: begrijpen vs. oplossen

Simenon:
Maigret “lost” misdaden niet op in de klassieke zin. Hij absorbeert een milieu, leeft zich in, wacht, observeert. De ontknoping is vaak bijna bijzaak; belangrijker is dat hij begrijpt waarom iemand tot zijn daad kwam.

Nieuwe reeks:
Meer nadruk op plotmechaniek: clues, spanning, twists. Maigret functioneert hier als een vrij standaard speurder die een zaak moet kraken.

➡️ Breuk: van psychologische roman naar conventionele whodunit.

---

2. Temperament: massief en stil vs. gespannen en expressief

Simenon:
Maigret is traag, zwaar, bijna log — maar innerlijk uiterst gevoelig. Hij spreekt weinig, maar registreert alles. Zijn kracht zit in zijn kalmte.

Nieuwe reeks:
Vaak nerveuzer, directer, emotioneler uitgespeeld. Meer “drama” aan de oppervlakte.

➡️ Breuk: van ingehouden aanwezigheid naar expliciete emotie.

---

3. Relatie tot de wereld: mededogen vs. afstand

Simenon:
Maigret voelt zich verwant met de “kleine mensen”: cafés, arbeiders, marginalen. Hij oordeelt zelden hard; er zit vaak mededogen in zijn blik.

Nieuwe reeks:
De afstand tussen inspecteur en verdachte is groter. Het empathische element is minder uitgesproken of wordt ingeruild voor morele spanning. (Al moet ik toegeven dat in de pilootaflevering er wél een emotionele band is tussen Maigret en “the lazy burglar”, RDS.)

➡️ Breuk: van menselijk begrip naar functionele ondervraging.

---

4. Ritme en sfeer

Simenon:
Trage opbouw, regen, pijp, bier, eindeloos wachten. De stad (meestal Parijs) is bijna een personage. Tijd lijkt uitgerekt.

Nieuwe reeks:
Sneller tempo, strakkere montage, minder nadruk op atmosfeer als dragend element.

➡️ Breuk: van atmosferische roman naar televisiedrama met vaart.

---

5. Structuur van het verhaal

Simenon:
Vaak begint het met een sfeer of een personage, niet met een “zaak” in de moderne zin. De plot is eenvoudig, bijna rudimentair.

Nieuwe reeks:
Complexere plots, soms met meerdere lijnen, cliffhangers, enz.

➡️ Breuk: van eenvoud en focus naar narratieve complexiteit.

---

6. Iconische details (die meer zijn dan decor)

Simenon:
Zijn pijp, zijn overjas, zijn maaltijden, zijn huwelijk — dat zijn geen clichés maar ankerpunten van zijn persoonlijkheid.

Nieuwe reeks:
Die elementen worden soms oppervlakkig gebruikt (als visuele knipoog) zonder hun psychologische functie.

➡️ Breuk: van betekenisvolle routine naar decoratieve herkenning.

---

Samengevat

Wat er gebeurt in deze adaptatie is eigenlijk dit:
men neemt de buitenste schil van Jules Maigret (naam, functie, setting) en vervangt de innerlijke logica door die van een hedendaagse misdaadserie.

Of nog scherper gezegd:
Simenons Maigret is geen detective in een verhaal — hij is een mens waardoor een verhaal zich ontvouwt.
In de nieuwe reeks is hij weer gewoon een detective in een verhaal.

---

Als je wilt, kan ik dit ook nog vergelijken met eerdere vertolkingen (zoals die van Jean Gabin of Bruno Cremer), want daar zie je interessant genoeg dat sommigen veel dichter bij Simenon blijven dan deze recente versie.

Maar dan wel kort a.u.b.

Kort dan:

• Jean Gabin
  Speelt Maigret als een massieve, zwijgzame aanwezigheid. Minder nadruk op psychologie dan bij Simenon, maar wel dat fysieke en morele gewicht. Vrij trouw qua gevoel.
• Bruno Cremer
  Komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt: traag, observerend, empathisch, met veel aandacht voor sfeer en dagelijkse routines. Dit is de “literaire” Maigret op tv.
• Recente versie (Patrick Harbinson / Benjamin Wainwright)
  Sneller, explicieter, plotgedreven. Minder de man die begrijpt, meer de man die oplost.

In één zin:
Gabin = aanwezigheid, Cremer = essentie, Wainwright = conventie.

Ronny De Schepper