Het is vandaag al een halve eeuw geleden dat de voormalige Beatles John Lennon en Paul McCartney elkaar voor het laatst hebben ontmoet. Deze ontmoeting werd in 2000 verfilmd als “Two of us” (een nummer van de laatste Beatles-elpee “Let it be”) door Michael Lindsay-Hogg (overigens ook de maker van de documentaire film over de opnames van die elpee), waarin een fictief verslag wordt gegeven van de laatste dag dat Paul McCartney (gespeeld door Aidan Quinn) en John Lennon (gespeeld door Jared Harris) elkaar hebben ontmoet (foto en informatie afkomstig van de Internet Movie Database).
John Lennon en Paul McCartney brachten 24 april 1976 daadwerkelijk samen door, de dag waarop Lorne Michaels van Saturday Night Live de Beatles 3000 dollar aanbood om in het programma te verschijnen. Toevallig was McCartney op dat moment bij Lennon op bezoek in zijn appartement in New York en keek hij naar de uitzending. Het was de laatste keer dat ze elkaar ontmoetten, maar in tegenstelling tot wat de film suggereert, waren Yoko Ono en Linda McCartney ook aanwezig. Ze konden het zo goed met elkaar vinden (*) dat Paul de volgende dag terugkwam om John te zien. John liet hem niet binnen en zei, zoals ook in de film: “Je kunt niet zomaar langskomen alsof het de goede oude tijd is.” Het nummer “Two of us”, geschreven door Paul McCartney maar (zoals gebruikelijk) toegeschreven aan Lennon-McCartney, heette oorspronkelijk “On Our Way Home”. Ian MacDonald beweerde dat de tekst klonk alsof McCartney zich waarschijnlijk tot Lennon richtte, bijvoorbeeld: “Jij en ik hebben herinneringen / langer dan de weg die voor ons ligt” (**). Een vroege uitvoering van het nummer, in een gitaargedreven rockstijl, is te zien in de film “Let It Be”. Ontevreden met deze stijl, die McCartney omschreef als “stevig”, bewerkte de band het nummer rond akoestische gitaren. De Beatles speelden een voltooide versie van het nummer live in de Apple Studios op 31 januari 1969; deze uitvoering werd opgenomen in zowel de film als het album “Let It Be”. De clip werd ook uitgezonden in The Ed Sullivan Show op 1 maart 1970, het laatste optreden van de Beatles in het programma. Op het album “Let It Be” voegde producer Phil Spector, als gesproken introductie van het nummer, een fragment toe van een ongerelateerde studiohumor van Lennon, die zegt:
“‘I Dig A Pygmy’ van Charles Hawtrey and the Deaf-Aids! Fase één, waarin Doris haar havermout krijgt!” Deze intro, met de terloopse vermelding van de Britse komiek, werd verwijderd in de versie “Let It Be… Naked”. In mei 1969 produceerde McCartney een opname van het nummer met deze titel door de groep Mortimer, een trio uit New York dat kortstondig voor Apple opnam, maar deze opname werd nooit uitgebracht. Verschillende andere, minder bekende zangers probeerden het nummer te coveren, maar de bekendste waren Boney M., die het nummer op hun album “Oceans of Fantasy” uit 1979 brachten, en Kenny Loggins op zijn album “All Join In” uit 2009. (Wikipedia)
Ronny De Schepper
(*) Nadat John Paul in de lift kust (in de film), vraagt Paul aan John: “Is mijn naam Brian?” Dit is natuurlijk een verwijzing naar Brian Epstein, de homoseksuele manager van wie werd beweerd dat hij een seksuele relatie had met John Lennon (hoewel McCartney dit idee heeft ontkracht).
(**) Tijdens de D5-conferentie in 2007 raakte Steve Jobs geëmotioneerd toen hij met Bill Gates sprak over hun vriendschap. Hij beschreef hun vriendschap met het lied: “Jij en ik hebben herinneringen die langer teruggaan dan de weg die voor ons ligt.”
dagelijks iets degelijks 