35 jaar geleden: “Vagabond heart” (Rod Stewart)

Op 15 april 1991 was Rod Stewart in het kader van zijn Vagabond heart-tour te gast in het Sportpaleis van Antwerpen. Volgens Het Nieuwsblad was deze nieuwe CD “geen wereldschokkende plaat maar een heterogeen werkstuk zonder franjes, met een boodschap van plezier en entertainment. De nieuwe band die hij rond zich verzamelde is op drummer Dave Palmer na, volledig Amerikaans getint en trekt resoluut de kaart van de jonge, professionele spontaniteit. Het verdwijnen van een ouwe getrouwe als gitarist Jim Cregan pakt gunstig uit. De groep, geleid door superbassist Carmine Rojas, waarin Jeff Golub als gitarist uitblonk en saxofonist Jimmy Roberts en Don Teschner (viool, gitaar en mandoline) glansrollen vertolkten, doorstond de test moeiteloos. Dankzij de backing-vocals van Dorian Holley en Darryl Phinnessee en de blazers van Nick Lane en Rick Braum bleef het geheel boeien. Toegegeven, Stewart is geen original maar dat heeft hij ook nooit beweerd.”

Serge Simonart in Humo ziet het enigszins anders: “Het is een akelig gegeven dat, hoe rijker popsterren worden, en bijgevolg hoe méér risico’s ze zouden kunnen nemen, hoe minder risico’s ze nemen, en hoe meer ze op veilig spelen. Rod Stewart is daar geen uitzondering op. De voorbije jaar deed Rod carrière-gewijs de ene faux pas na de andere. Het absolute dieptepunt was het recente Pepsi-duet met Tina Turner (It takes two): een stijlloze en hypocriete carrière-zet, maar vooral: een middelmatig nummer. Rod had voor deze tournee dan ook, niet toevallig net zoals Tina, zijn oude band ingeruild voor een technisch perfect maar charismaloos stelletje Amerikaanse huurlingen. Ook Vagabond heart is een bescheiden vorm van hoogverraad. Een vagebond is Rod allang niet meer en ook Rebel heart, een ordinaire rocker, is qua song en titel een leugen. De plaat is opgebouwd zoals de bijhorende show: ze schippert met marketing-technische berekening tussen nep-glamour en Rods halfhartige omhelzing van zijn roots. Maar de poging om in Rhythm of my heart doedelzakken met bombast te verzoenen, mislukt. The Motown song is zogenaamd een hommage, maar klinkt als een rip off; als vijf incognito-covers in één. En dan zijn er de openlijke covers. Tom Waits’ Downtown train was als single al een vergissing. En Van Morrisons Have I told you lately is een Las Vegas-versie van het origineel. Jammer, maar helaas. Het enige dat op Vagabond heart overeind blijft, is Stewarts stem. Rod is nog niet rot, maar hij ruikt al een beetje.”

Dat deze beeldspraak ongepast was, werd datzelfde jaar nog in de verf gezet door de dood van Rods vriend Freddie Mercury. Het was dan ook zeer verwonderlijk dat Rod niet aanwezig was op het herdenkingsconcert in Wembley. Wellicht kwam dit voort uit het feit dat de zangers werden uitgenodigd door Roger Taylor (gesteund door Brian May). En blijkbaar moesten deze twee niet echt van Rod weten, getuige ook het feit dat voor de postume CD “Made in Heaven” er een duet tussen Rod en Freddie was voorzien (dat dus blijkbaar al enkele jaren eerder was opgenomen), maar Roger en Brian vervingen Rods stem door die van henzelf.
In juni ’92 werd Renée geboren, het vierde “officiële” kind van Rod Stewart. Voor moeder Rachel was het uiteraard wel het eerste.

Ronny De Schepper