Schuldgevoel is het centrale thema van Almodóvars twintigste film, waarmee hij terugkeert naar het melodrama dat hem beroemd maakte. En hij is opnieuw in vorm.
Almodóvar liet zich voor “Julieta” los inspireren door drie korte verhalen van de Canadese Alice Munro (“Chance,” “Soon” and “Silence,” uit haar collectie Runaway uit 2004). Het originele scenario was in het Engels geschreven en Meryl Streep was benaderd om de hoofdrol te spelen, maar toen Pedro en Agustín Almodóvar op verkenning gingen in Canada, voelde de regisseur zich onzeker om te filmen op een plek die hij niet echt kende, in een taal die hij niet beheerste en met een verhaal waarvan hij vond dat het beter werkte in Spanje (oef!). Hij vertaalde ze dan maar naar zijn thuisland Spanje en zette alles naar zijn eigen, uitbundigere hand.
Titelpersonage Julieta schrijft een brief aan haar volwassen dochter Antia, met wie al jaren alle contact is verbroken. Ze vertelt hoe ze Antia’s vader leerde kennen. In een virtuoos geregisseerde treinrit komen passie, tragedie en mysterie samen. Het is een van de mooiste stukken film die Almodóvar al maakte. In diezelfde trein wees Julieta ook een flirt met een man af, waarna die zich onder de trein wierp. Het is haar eerste kennismaking met schuldgevoel. Een pluim voor het decorontwerp, de kostuums en de fotografie, die met hun felle kleuren en intense contrasten Almodóvar ademen. We zeggen het niet vaak, maar wát een rood. Je krijgt het al in het eerste beeld, als het scherm gevuld is met de rode plooien van Julieta’s jurk. Aangezien dit een Almodóvar is, mag je gerust het vrouwelijke geslachtsorgaan herkennen.
Toch is dit een van zijn meest ingehouden films, met name ook in de soundtrack van componist Alberto Iglesias. Maar er is ook nog “Playing the Piano 2009”, written and performed by Ryuichi Sakamoto, en natuurlijk weer een pakkend slotlied: “Si no te vas”, written by Cuco Sánchez and performed by Chavela Vargas.
Behalve ingehouden is deze film ook opvallend somber voor Almodóvar. Terwijl zijn vrouwen gewoonlijk overwinnen op wilskracht, is Julieta een vrouw getekend door het leven, een slachtoffer van het noodlot. Almodóvar maakt het trouwens perfect aannemelijk dat de jonge en oudere Julieta door twee verschillende actrices (Emma Suárez en Adriana Ugarte) worden gespeeld. Vooral de overgang tussen de twee (het wassen van het haar) is schitterend!
Er is dus veel moois te beleven in “Julieta”. Jammer dat het scenario niet kan tippen aan dat van bijvoorbeeld “Todo Sobre Mi Madre”, “Hable con Ella” of “Volver”. Het is allemaal net iets evidenter, net iets minder complex. Veeleer dan hartverscheurende tragiek, toont deze film het contrast tussen in het oog springende schoonheid en verdriet vanbinnen. (Jeroen Struys, “Vijftig tinten rood”, Het Nieuwsblad, 19/5/2016)
dagelijks iets degelijks 