Venezuela is sinds de mislukte staatsgreep in 2002 tegen Hugo Chávez al bijna dertig jaar in hybride oorlog verwikkeld met Washington. Vandaag is het land opnieuw in een crisis gestort. De militaire overval op 3 januari 2026 leidde tot een bommenregen, en ca. honderd doden door Amerikaanse kogels. De barbaarse ontvoering van de huidige Venezolaanse president Nicolás Maduro en Celia Flores, zijn echtgenote, was het hoofddoel. Maar de veerkracht van het land en zijn Bolivariaanse samenleving is bewonderenswaardig.
Vandaag blijkt de Bolivariaanse Venezolaanse samenleving die door president Hugo Chávez werd opgericht, over een opvallende veerkracht te beschikken met de rust en kalmte in het land, de solidariteitsbetogingen na de ontvoering van president Nicolás Maduro en zijn echtgenote Celia Flores, en niet in het minst de benoeming van Delcy Rodriguez tot interim-president.
Wie is Delcy Rodriguez?
Van in het gezin werd het marxisme en de strijd voor emancipatie van het volk met de paplepel ingegoten. Toen, in een crypto-fascistische dictatuur, was dat niet evident. Zeker, toen een grote tragedie Delcy, zevenjarig dochtertje traumatiseerde door de dood van haar vader in 1976 (na haar eedaflegging als president ad interim bezocht zij het graf van haar vader).
Haar vader was een marxist en medeoprichter van de Liga Socialista. Op een bepaald moment werd hij aangehouden door de extreemrechtse veiligheidsdienst DISIP. Op de kantoren van de veiligheidsdienst overleed hij, wellicht door zijn opgelopen verwondingen bij folteringen.
Delcy studeerde rechten en werd professor. Ze studeerde aan de universiteit van Caracas. Ze specialiseerde zich in arbeidsrecht in Parijs en London. Zij was actief als studentenleider en voorzitter van de vakbond van de vereniging voor arbeidsrechtjuristen.
Goed dertig jaar jong startte haar politieke loopbaan begin de jaren 2000 toen Hugo Chávez verkozen werd als president. Zij bekleedde heel wat topfuncties en ministerposten. Zij deed toen heel wat ervaring op in de dossiers van energie, mijnbouw.
In 2013 benoemt de doodzieke Hugo Chávez zijn opvolger Nicolás Maduro. Die benoemt Delcy Rodriguez tot minister van Communicatie en Informatie. In 2014 werd ze minister van Buitenlandse Zaken en in 2018 vicepresident.
Gezien Delcy Rodriguez in het Bolivariaans socialistisch project, geïnspireerd op Simon Bolivar. een prominente rol speelt, werd ze gestraft met economische sancties van de Europese Unie.
Van vicepresident naar president ad interim
De Venezolaanse vicepresident Delcy Rodriguez veroordeelde, op de dag van de ontvoering, zaterdag 3 januari de “ongekende militaire agressie van de Verenigde Staten tegen het land die om 01.58 ’s nachts plaatsvond en culmineerde in de ontvoering van president Nicolás Maduro en first lady Cilia Flores”.
De vicepresident zat een spoedvergadering voor van de Nationale Defensieraad in het presidentieel Miraflores-paleis naar aanleiding van de militaire aanval van de Amerikanen tegen Venezuela.
In die vergadering herinnerde de vicepresident eraan dat de Venezolaanse regering al had gewaarschuwd voor een permanente agressie onder “valse voorwendsels en smoesjes” en benadrukte dat de “maskers gevallen zijn”.
Delcy Rodriguez benadrukte dat het ware doel al vele jaren is een regimeverandering waardoor de Verenigde Staten “onze energie-, mineraal- en natuurlijke hulpbronnen in beslag kunnen nemen”.
Delcy Rodriguez citeerde Simón Bolivar, de Bevrijder van het Spaanse koloniale juk in zijn Jamaica-brief: “De sluier is gescheurd, we hebben het licht gezien, en ze willen ons terug in de duisternis storten. De ketenen zijn gebroken, we zijn vrij, en onze vijanden zijn van plan ons opnieuw tot slaaf te maken”. De vicepresident beklemtoont dat Venezuela “nooit meer een kolonie van welk imperium dan ook zal zijn”.
Op de Nationale Defensieraad eiste de vicepresident de onmiddellijke vrijlating van president Nicolás Maduro en Cilia Flores.Zij benadrukte: “er is maar één president in dit land en zijn naam is Nicolás Maduro”.
Rodriguez verklaarde dat in het land de Burgerbeveiligheidsdienst en alle nationale machten van Venezuela zijn gemobiliseerd: leger, politie, milities, veiligheidsdiensten. Dit is bedoeld om de verdediging van de onafhankelijkheid, soevereiniteit en territoriale integriteit te waarborgen.
President Nicolas Maduro, ontvoerd en gegijzeld in de VS, kan tijdelijk zijn presidentiële taken niet meer vervullen. De constitutie voorziet dan dat de vicepresident de volle functies tijdelijk overneemt.
Op 5 januari jl. werd, in een plechtige bijeenkomst van vertegenwoordigers van alle topvertegenwoordigers van de Bolivariaanse staat, volgens artikel 335 van de Grondwet en gesteund door de Constitutionele Kamer van het Hooggerechtshof Delcy Rodriguez ingezworen als interim-president. In haar eed zegde ze onder meer “dat zij belooft de soevereiniteit van het heilige grondgebied van de natie en de eenheid van het volk na te streven en te beschermen tegen imperialistische militaire agressie.”
De verdachtmakingen beginnen
Het feit dat de president ad interim een vrouw, is voor de machistische Trump moeilijk te verteren. Voor Delcy Rodriguez ingezworen werd als president a.i. begon hij haar al te bedreigen. “Als ze niet doet wat juist is, zal ze een hogere prijs betalen dan Maduro”. Vermoord worden misschien? Maar dat schrikt de nieuwe president a.i. niet af.
Vergeet niet dat er al een aantal jaren sancties opgelegd zijn aan Delcy Rodriguez door de Europese Unie.
Ook in onze mainstream pers begint de stroom aan verdacht makende stukjes, gepleegd door de inktkoelies van dienst. Men begon haar verdacht te maken en te bedreigen. Trump had het lef te zeggen “als zij niet doet wat wij willen zullen de gevolgen voor haar ernstiger zijn dan voor Maduro”. Wordt zij dan vermoord?
Met de ervaring, kennis en kunde zal de nieuwe president a.i. geen katje zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Zij wordt een lastige klant. Maar met gewelddadige gangsters zoals Trump en cs. die zich niks aantrekken van het internationaal recht weet je maar nooit.
Europa keurt niet af, stemt stilzwijgend toe met de aanval op Venezuela
Hier ook in Europa, net zoals in het geval van Oekraïne, is de kloof groot tussen wat het zegt en doet. Het isoleert zichzelf van de rest van de wereld, door het gebrek aan afkeuring, in feite de stilzwijgende goedkeuring, van de Trump-moordenaars in Venezuela en in de omliggende Caribische zee.
De Venezuela aanval van Trump en cs. wordt dus nauwelijks of niet veroordeeld door de Europese elite (net zoals de materiële en morele steun aan de volkerenmoord van Israël op de Palestijnen). In België spant de minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot de kroon. Hij kwam op de dag van de ontvoering niet verder dan te zeggen dat hij de belangen van de Belgische burgers wil beschermen in Venezuela. Op bezoek in de VS voegde hij er wel schuchter aan toe dat het internationaal recht niet mag geschonden worden.
Een groot deel van de rest van de wereld zoals China, Rusland, Brazilië, Mexico, Zuid-Afrika, enz…veroordeelt de aanval en de ontvoering en eist de onmiddellijke vrijlating van de president en zijn echtgenote. Zelfs een meerderheid in de Amerikaanse publieke opinie verwerpt het bloedige geweld in Venezuela.
De geloofwaardigheid van Europa zakt in de ogen van de rest van de wereld dieper en dieper. Het standpunt van de Europese regeringen en Europese Commissie is moreel onaanvaardbaar en ook roekeloos.
De Europese politici weigeren niet alleen te erkennen dat de Verenigde Staten de agressor is, maar gaan zelfs zover Venezuela te noemen waarmee ze de aanval rechtvaardigen en beweren dat de interne problemen van een soeverein land de oorzaak zijn voor de Amerikaanse actie.
Europa had de aanval van Trump duidelijk moeten bestempelen als een aanval op het internationaal recht en een poging de brutale neokoloniale logica in te voeren. Europa stimuleert, normaliseert de straffeloosheid van oorlogsmisdaden in Gaza en Venezuela.
De enige weg voor Europa om zelfdestructie te vermijden is zich losmaken als de vazal van Washington. Maar de elites doen het tegendeel, ze doen er nog een schep bovenop: ze maken zich afhankelijk van Amerikaanse energie, ze plooien als een knipmes als Trump eist dat de militaire budgetten naar 5% van het BBP moeten gaan. Met als kers op de taart Mark Rutte de secretaris-generaal van de NAVO, die Trump “daddy” noemt. Vandaag shoppen Europeanen voor Amerikaans wapentuig (b.v. F-35 aanvalsvliegtuigen voor atoomwapens) in plaats van Europese uitrusting te kopen.
Het contrast tussen reuzen en de dwergen vandaag
Het contrast kan vandaag niet groter tussen de Europese dwergen, de vazallen, de slippendragers tegenover de Europese reuzen in vorige eeuw. Oudere lezers zullen ze zich nog herinneren, en wellicht heimwee hebben, naar een generaal Charles de Gaulle (1890-1970), Willy Brandt (1913-1992), Pierre Harmel (1911-2009), Olof Palme (1927-1986, vermoord), Enrico Berlinguer (1922-1984), Aldo Moro (1916-1978) die, in volle Koude Oorlog pleitten voor een autonoom gezicht en beleid van Europa los van Washington en Moskou.
Charles de Gaulle was het meest consequent, hij betrouwde de Amerikanen niet en bouwde zelf een “force de frappe”, een eigen kernmacht. Aldo Moro, de Italiaanse christendemocraat en eerste minister ging voor samenwerking met Enrico Berlinguer, voorzitter van de PCI. Aldo Moro werd vermoord.
Europese leiders vandaag zijn de dwergen in de tuin van het Witte Huis. Zo wordt Europa meer en meer een irrelevant en een geminacht continent door de rest van de wereld. Wat het andermaal bewees in haar reactie op de afschuwelijke gebeurtenissen in Caracas. Ze moedigen Trump aan in zijn gewelddadig gangster beleid. Het volgende slachtoffer zal misschien Europa zelf zijn als Trump Groenland verovert of koopt. Het is gevaarlijk kersen te eten met grote heren.
Miel Dullaert
Over Venezuela: cfr. TeleSUR, TV-netwerk van vijf Zuid-Amerikaanse landen waaronder Venezuela.
Official photograph of Delcy Rodríguez’s presidency on 5 January 2026, Presidencia de Venezuela – https://prensapresidencialvenezuela.gob.ve/index.php/2026/01/05/ and https://www.instagram.com/presidencialve/?hl=es (posted 5 January 2026)
dagelijks iets degelijks 