Vandaag is het ook al vijftien jaar geleden dat filmcomponist Maurice Jarre is overleden.
Hij is wellicht het meest bekend voor zijn muziek voor Lawrence of Arabia (1962), Doctor Zhivago (1965) en A Passage to India (1984), waarvoor hij ook telkens een oscar kreeg. Jarre schreef eerst toneelmuziek voor het Théâtre National Populaire van Jean Vilar.
Als componist van filmmuziek was Maurice Jarre de eerste om alles zelf te doen: componeren, orchestreren en dirigeren. Vroeger was het de regel dat orchestrators ingehuurd werden om de composities te voltooien.
Vanaf de jaren tachtig kreeg ook synthesizermuziek zijn belangstelling (Witness). Voor “The building of the barn” wilde regisseur Peter Weir eigenlijk het beroemde canon van Pachelbel, maar componist Maurice Jarre vond dat hij daar toch wel iets beters kon van maken. En toen Weir het resultaat hoorde, gaf hij hem gelijk. Maurice Jarre schreef ook muziek voor andere films van Peter Weir, maar wel telkens voor synthesizer! “The year of living dangerously” b.v. of “Mosquito Coast” of “Fearless”. Maar het verschil met de meeste synthesizercomposities zit ‘em in het feit dat Jarre vier, vijf, zes synthesizers gebruikt, die samen spelen als een kamerorkest. Daardoor is het ook even duur als andere filmmuziek, waar men anders nogal eens z’n toevlucht neemt tot synthesizers precies uit bezuinigingsoverwegingen of om redenen van tijdsdruk. Maurice Jarre is ook de vader van Jean-Michel Jarre.
Ronny De Schepper
dagelijks iets degelijks 