De voorbeeldfunctie van Marokkaanse voetballers

Vorige week kon ik nog heerlijk schertsen samen met Johan Sanctorum over de Elisabethwedstrijd, maar nu is het bloedige ernst. Deze keer heeft hij het over de voorbeeldfunctie van Marokkaanse voetballers met terloops een uitstekende vergelijking met de wielersport! (Foto: de sporthal van Flémalle na de doortocht van Sofian Kiyine…)

“Sofian Kiyine, de Belgisch-Marokkaanse voetballer van OHLeuven die eind maart met 1,6 promille in zijn bloed en aan 150 per uur over een rotonde vloog en op een sporthal crashte waar als bij wonder geen slachtoffers vielen, kreeg van de rechter de absolutie. Hij komt er van af met een ‘werkstrafje’ en een alcoholslot, wellicht dus ook een blanco strafregister. Hij had een ‘flauwte’ gekregen tijdens het rijden, betoogde zijn advocaat, een smoes die blijkbaar aansloeg.

Nu ga ik het niet hebben over klassenjustitie (Kiyine verdient bij OHL zo’n miljoen euro per jaar), maar aan die snelheid straalbezopen een sporthal induiken waar enkele meters verder kinderen aan het trainen waren: de rechter had zich toch kunnen bezinnen over een ‘signaal’, een straf die meer de immoraliteit van het totale plaatje weerspiegelt, naast natuurlijk het rolmodel-gehalte van topvoetballers.

Voetballers dus en hun sportkarren, die overigens door de club ter beschikking worden gesteld, ze horen bij het salaris. Het zijn sportlui met tijd te veel, die er dikwijls een intens nachtleven op nahouden, en hun geld tussen veel vrouwelijk schoon verbrassen. Dit hedonisme werkt als een magneet op jonge voetballers-in-spe, snotneuzen met een gelijkaardige achtergrond als Sofian Kiyine, levend in een milieu waar werken en school lopen gewoon geen prioriteit zijn.

Het voetbal is met name hét middel om rijk te worden zonder te werken, en dit volstrekt legaal, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de drugshandel of de pooierij met minderjarige meisjes.”

Toevallig haalt Jan Van Duppen op FB vandaag een artikel aan uit De Tijd waarin wordt aangetoond dat slechts de helft van de mensen met niet-Europese herkomst aan het werk zijn. Bovendien blijkt het grootste probleem dan nog bij die met Noord-Afrikaanse roots te liggen…

“Marokkanen, voetbal en dure bolides, het is dus meer dan een toevallige combinatie. Het moet tonen hoe leeghoofderij loont en hard werken en afzien, zoals dat bijvoorbeeld in de koers toch aan de orde is, te mijden valt. Het blijft daarbij een levensgroot taboe voor sportjournalisten, dat de koers opvallend ‘wit’ blijft. Nooit een Marokkaan in de Ronde van Vlaanderen of soortgelijk gezien. Wel één zwarte, die zowaar een rit in de Giro won en de champagnekurk in zijn eigen oog mikte. Sindsdien niets meer van vernomen.”

Alweer toevallig heeft Biniam Girmay, want over hem gaat het natuurlijk, gisteren een rit in de Ronde van Zwitserland gewonnen, maar dat haalt de stelling van Sanctorum natuurlijk niet onderuit. Hij besluit dan ook terecht: “Als ik naar een sportief model moet zoeken van het Vlaamse arbeidsethos, dan zal het toch eerder in de koers zijn dan in het voetbal.”

Ronny De Schepper