Jan Michiels is een Belgische pianist die 2de werd in de Tenutowedstrijd 1988 en 12de laureaat van de Elisabethwedstrijd 1991. Hij was dat jaar ook medewerker aan een CD van het blazersensemble Quintessens. Hij kreeg de CERA-prijs 1992 van Jeugd en Muziek voor 125.000fr, omdat hij hem moet delen met de BRTN-regisseur Jan Dewilde (die o.a. juist de regie van die Elisabethwedstrijd deed).

Jan Michiels is op 8 jaar begonnen. Studeerde in Brussel bij Abel Matthijs, waar hij nu ook leraar is (piano en hedendaagse muziek). Vervolmaking in Berlijn bij de wereldberoemde pedagoog Hans Leygraf, leraar van Nikolski en Wakabayashi, de nummers 1 en 2 van 1987, en lid van de jury. Winnaar Tenuto-prijs. Boe-geroep vanwege de Franstalige kakmadammen bij zijn selectie voor de finale. Ik had hem dit graag zien tegenspreken, maar Jan Michiels had bij wijlen meer van een socioculturele werker of een groene jongen die in zijn vrije uurtjes blijkbaar ook wat piano speelt. In zekere zin was dat nog waar ook, want zijn onderwijstaak liep gewoon verder. En verder komt dat misschien ook omdat hij niet echt in het romantische wedstrijdstramien past en meer aandacht heeft voor het hedendaagse repertoire. Volgens sommigen was zijn uitvoering van het plichtwerk dan ook de beste. Brahms daarentegen was niet echt voor hem geschikt, dat vond ook Abel Matthijs. Stravinsky of Bartok b.v. ware beter geweest, maar volgens hemzelf “kan” dat gewoon niet op een wedstrijd, ook al omdat dit meer voorbereidingstijd vergt met het orkest dan diegene die men toebedeeld krijgt. Dat Johannes Brahms hem echter niet zou liggen, dat sprak hij enkele jaren later tegen. Brahms staat immers ten onrechte bekend als een conservatief componist. Vooral in zijn pianocomposities blijkt hij integendeel een groot vernieuwer. Vandaar ook dat het niet verwonderlijk is dat uitgerekend Jan Michiels, die vooral als een specialist van hedendaagse pianomuziek bekend is, zijn late pianomuziek op CD heeft opgenomen. De uitgepuurde, transparante benadering van de partituur vormt inderdaad een aanloop naar Schönberg of Webern. Michiels deed dat bovendien op een historische Bösendorferpiano uit 1884, wat het effect nog vergroot. (Fantasien, Intermezzi en Klavierstücke, op.116-119, Eufoda 1253)
Ondertussen had Jan Inge Spinette leren kennen en in één van de café’s tegenover het Paleis voor Schone Kunsten heb ik ze nog hartstochtelijk zien vrijen. Aandoenlijk. Michiels is een sympathieke jongen, die ik wel wil vergeven dat hij zijn leerling Koen De Bels Bach laat spelen op een vleugelpiano (het zal wel voor iets goed zijn) en als die er dan doorvalt, neem ik dat zeker Michiels niet kwalijk, maar dat De Bels Scarlatti speelt alsof het een romanticus betreft, dààr heeft toch de leraar ook een aandeel in!

Referentie
Ronny De Schepper, Hedendaagse muziek in het Gravensteen, Het Laatste Nieuws 2 maart 1995

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.