De jonge Belgische groep Once More, die de eerste Rock Rally won, was veertig jaar geleden samen met The Misters en Rockin’ Roberto te gast op een festivalletje in Sint-Niklaas.

Once More hoort thuis hij wat we de New Sound (*) genoemd hebben. Hiervoor is op plaat trouwens voor een groot deel producer en miljonair Jean Blaute verantwoordelijk. «Blondie» (IBC 4B006-23739) is een nummer dat compositorisch knap in elkaar zit en toch erg goed in het gehoor ligt. Ook heeft Jean Blaute voor een puike productie gezorgd. Zeer zuiver, met knappe effecten en (raar maar waar) de tekst is verstaanbaar. En deze tekst draagt dan op zijn beurt weer bij tot een opfleuring van het geheel, want het gaat over een nogal zelfstandig meisje, dat toevallig Blondie heet, en die de zanger nogal kordaat aanpakt («She pinched me in the balls»).

Twee jaar en drie singles later is er nu ook een eerste elpee van een groep die zich onder dezelfde benaming aandient, maar die in feite slechts voor twee vijfden nog dezelfde is. Toch is er muzikaal weinig veranderd want de twee « anciens » leggen nog steeds het meeste gewicht in de schaal : zanger Alain Tant en gitarist Filip Moortgat.
In het begin werd de groep afgedaan als een punkgroep, wat alleen maar door modieuze would-be critici kon worden bedacht, want de manier waarop Moortgat en Geert Salomez (zaliger gedachtenis) gitaarduels uitvochten op scène riep diverse buitenlandse voorbeelden voor de geest, maar dat waren dan toch allesbehalve punkgroepen. Later bleek dan dat ze dit etiket waren opgeplakt omdat ze begonnen waren met op een radio te spelen, maar zelfs Eric Clapton zal wel ooit zo begonnen zijn.
In die tijd verklaarden de jongens ook dat de new wave hun koud liet. Dat hun eerste (goede !) single « Blondie » heette was natuurlijk puur toeval. Tenslotte was er vóór Debbie Harry reeds het stripverhaal « Blondie en Blinkie »…
In interviews verklaarde Tant toen ook dat Elvis Costello hem maar matig kon boeien. Een merkwaardige uitlating in het licht van deze elpee, die lekker uit de groeven swingt (kan dat ook anders met Jean-Marie Aerts aan de knoppen ?), maar waarvan de schaduwzijde juist is dat men door de echo op de zang van Tant te zetten naar een zoveelste kopie van de Costello-sound streeft.

Ronny De Schepper

(*) ‘k Zou begot niet meer weten waar ik het over “the new sound” zou hebben gehad en wat ik daarmee dan wel bedoelde (aangezien het blijkbaar tegenover “new wave” staat).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.