De in het Nederlands-Limburgse Venlo geboren regisseur Paul Cox is vijf jaar geleden in Australië op 76-jarige leeftijd overleden. Het is niet bekendgemaakt waaraan. In 2009 onderging hij wel al een levertransplantatie en vorig jaar liet hij zelf weten dat hij kanker aan de nieuwe lever had gekregen. Hij maakte in dat jaar ook de film “Force of Destiny” over een man die de liefde vindt terwijl hij wacht op een levertransplantatie.

Cox emigreerde in 1965 naar Australië. In Australië begon hij als fotograaf, midden jaren zeventig begon hij met het maken van kleine films. Hij maakte in zijn carrière bijna twintig films, waaronder “Lonely Hearts” (1981), “Man of Flowers” (1983), “My First Wife” (1984), een documentaire over het leven van Vincent van Gogh (1987) en “Damian” (1999).
In “Man of flowers” voelt het meisje Lisa, dat voor de hoofdfiguur die wekelijkse strip op “Lucia di Lammermoor” uitvoert, zich ook tekort gedaan door haar drugverslaafde vriend (Chris Haywood). Aangezien bovendien de “man of flowers” (Charles) relationeel gestoord is en haar liefde dus niet op een normale wijze kan beantwoorden (al houdt hij erg veel van haar), is het een vriendin die de “oplossing” probeert te brengen. “Zal ik hier wel van houden?” vraagt Lisa (Alyson Best) zich af. “Je bent nog niet dronken genoeg,” antwoordt Jane (Sarah Walker)! Toch volgt er later blijkbaar wel een verhouding uit, zoals we kunnen afleiden uit de vraag van Charles (Norman Kaye) om samen de liefde te bedrijven, terwijl hij toekijkt. Gezien de fijngevoeligheid van Paul Cox krijgen we dit niet in beeld, maar er zit b.v. wel een (weliswaar erg korte) leuke scène in het zwembad in.
Paul Cox in Film en Televisie van 21/10/1984:“Een groot aantal vrouwen hebben ooit in hun leven een lesbische ervaring. Ze zeggen het je daarom nog niet, maar ik geloof dat het zo is. Veel méér dan bij mannen homo-ervaringen voorkomen. Het is bij vrouwen meer een zaak van tederheid. Vrouwen vinden dat ook veel natuurlijker. Vaak is het een compenseren van wat ze in hun relatie met mannen missen.”
En nog: “Vorig jaar was ik in Zuid-Afrika en sprak ik met zwarte studenten over film. Toen ik hen vroeg naar hun favoriete film, antwoordden ze in koor:Pulp Fiction! Dat vonden ze echt grote cinema. Als ik mensen in de zaal hoor lachen wanneer iemands hoofd wordt weggeschoten, dan vraag ik mij toch echt af wat dat gelach betekent: dat het grote cinema is? Zoiets gaat in tegen alles wat ik vertegenwoordig. (…) Een filmmaker heeft een enorme verantwoordelijkheid tegenover zijn publiek. Onze kinderen kijken drie tot vier uur per dag naar de tv. Wat voor rotzooi er allemaal niet in die hoofdjes gaat! Ik heb zelf ook een aantal films voor kinderen gemaakt, voor kinderen van 8 tot 80. Want daar gaat het uiteindelijk toch om: je mag een bepaalde kwaliteit van je kindertijd nooit verliezen. Op een of andere manier moet je trachten je onschuld te bewaren.”
“Ik probeer al lang een film over de beroemde danser Nijinski te maken. Ik heb er drie miljoen dollar voor nodig. Als ik er een Hollywood-product van maak, kan ik wel 25 miljoen dollar krijgen, misschien 100 miljoen als ik Michael Douglas kies voor de rol van Nijinski en wie weet zelfs 200 miljoen als Demi Moore zijn vrouw mag spelen. Dat is de genadeloze realiteit waarmee ik te maken heb.” (twee citaten uit De Standaard)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.