“De polsslag van Gent” klopt niet meer, het “tempo” is eruit. Anders uitgedrukt: het laatste geesteskind van allrounduitgever Eric Goeman, het stadsmagazine “Tempo” met de ondertitel “De polsslag van Gent” is na een kort bestaan van twee maanden ter ziele gegaan.

Geldgebrek en een advertentiewerving, die amper boven het vriespunt geraakte, worden als de voornaamste oorzaken opgegeven. Resultaat : een “rode” put van 1,3 miljoen fr. die nog kan aangevuld worden met bijkomende drukkerijkosten en telefoonrekeningen.
Eric Goeman, de man achter o.m. “Metro” en “Uit in Gent” (twee publicaties die lawaaierig werden geboren maar een stille dood stierven) kan het schrijven en publiceren niet laten. Een charmante anarchist, wordt hij wel eens genoemd. Bijgestaan door Hedendaagse Kunst-goeroe Jan Hoet en Gentse cultuurschepen Rudy Van Quaquebeke kondigde hij gisteren het overlijden van “zijn” Tempo aan.
Levenskansen doorgelicht
In de voorbije dagen was een bede om de stadssubsidie gewoon te verdubbelen op een sisser uitgelopen, wat gisteren de bitse opmerking “In Gent is niets mogelijk” ontlokte. Nochtans kan het stadsbestuur absoluut niets verweten worden. Maar goed.
Lange maanden had Eric Goeman gevochten voor zijn “Uit in Gent”, hij had zelfs de sympathie van het stadsbestuur, dat maandelijks met 100.000 fr. over de brug kwam. De financiële ademnood werd echter te erg en “Uit in Gent” verdween, Goeman zat echter al met nieuwe plannen in het achterhoofd. Vooraleer weer op het avonturenpad te gaan nam hij het bureau Making Magazines in de arm om de levenskansen van zijn nieuw “kind” te laten doorlichten. Er werd een bedrag van anderhalf miljoen fr. genoemd voor het inhoudelijk en grafisch concept. Elf verenigingen van het Kunstenoverleg zagen wel iets in de onderneming en stelden elk 25.000 fr. ter beschikking. Voor Eric Goeman was dit strikt minimale startkapitaal toch voldoende om aan de slag te gaan en begin maart rolde het nul-nummer van Tempo van de persen en vloeide de schuimwijn uit de flessen door de St.-Pietersabdij.
Drie nummers tijd
Om leefbaar te zijn, zo was van bij aanvang gesteld, moesten maandelijks 7.000 tot 8.000 exemplaren over de toonbank gaan. Het eerste, nul-nummer werd op 10.000 exemplaren gedrukt (kostprijs: 650.000 fr.), 5.000 raakten verkocht. Een eerste teken aan de wand. Goeman en zijn medewerkers gaven zichzelf drie nummers de tijd om door te breken. Maar er volgden alras “klappen” : de drukker verhoogde zijn prijs, inzake advertenties hield de bédrijfswereld de Tempoboot af, de middenstand had andere katten te geselen en, volgens Goeman, was de medewerking vanuit de cultuursector (op de Vlaamse Operastichting na) ook al niet om over naar huis te schrijven : berichten werden (te) laat ingestuurd. Enkel de stad Gent was dus een vaste “waarde”. Op 11 april was er toch nog een Temponummer in de kiosken, de kopij voor mei ligt klaar maar zal blijven liggen. Goeman verwittigde eind vorige maand de culturele organisaties dat de financïele moeilijkheden “groot” waren. Hij bedoelde onoverkomelijk.
Cultuurschepen Van Quaquebeke sprak wel zijn spijt uit over het falen van het Tempo-avontuur, «maar mij zal zeker niets kunnen aangewreven worden», zo oordeelt hij. Inderdaad, in de schoot van het schepencollege is Van Quaquebeke steeds een verdediger geweest van de Goeman-ondernemingen.

Referentie
W.Vdm, Tempo is er uit: magazine ter ziele, Het Laatste Nieuws 4 mei 1991

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.