Johan de Belie keek naar “De Shaq” op één.

Op mijn beide oren kan ik nu wel slapen, het is voorbij. Nog maar januari en toch slaagde de VRT er al in het meest beroerde programma van 2021 op mijn scherm te bonjouren. Slechter kan namelijk niet. Vier afleveringen van 25 minuten, van 25 tot 28 januari. Met de veelbelovende titel ‘De Shaq’, verwijzend naar de naam van het hoofdpersonage gespeeld door de Antwerpse rapper Prince K. Appiah als succesvol personal trainer. Die samen met zijn vriendin Olive, een rol ingevuld door de anders niet onverdienstelijke Soe Nsuki (maar stand-up is nog geen acteren natuurlijk) belandt bij zijn vriend/psychopaat Marnix. Hem wordt gestalte gegeven door de ‘callboy’ Bart Hollanders – kwaliteit garant dacht u… Vergeet het. Met een scenario dat rammelt, zo ongeloofwaardig is dat ik nog liever geloof dat Captain America mijn overbuur is en Spiderman dadelijk aan mijn bel hangt met mijn pizza frute di mare. Nee het verhaal hoeft voor mij niet realistisch te zijn, absoluut niet, het mag best te gek zijn om los te lopen – maar dan moet het wel in die details zo overdone zijn dat het amusant is. De kitsch voorbij. Op naar camp. De absurditeit waarmee de scenaristen ons hier overvallen, o.m. Nsuki is er voor verantwoordelijk, ontlokt nergens een glimlach. Wel ergernis. En om dit te verkopen als een boodschap over racisme en privacy? Bovendien hotste en botste het hele ding van scène naar scène, en werd het verhaal een rommelig allegaartje van anticlimaxen – met dank aan twee regisseurs Inès Eshun en Anthony Nil. Dat van geen der drie hoofdpersonages een schijn van geloofwaardig personage kon opgebouwd worden… het is begrijpelijk. Maar niet te vergeven. Ik keek viermaal gedurende 25 minuten tegen karikaturen aan, helaas waren het slecht geschetste karikaturen geënt op oninteressante originelen. Toch was er één uitzondering, een vreemde eend: de relatief kleine rol van buurvrouw, advocate Corinne, werd schitterend gezet door Isabelle Van Hecke. Het kon dus toch! Zij leek tegen de stroming in te zwemmen. Een stroming die ervoor zorgde dat zelfs het optreden van dertig seconden van de friturist in zijn natuurlijkheid mij bevrijdend overkwam. Mij laten watertanden bij het serveren van een berenpoot en een kleintje met mayonaise, il faut le faire! 

Johan de Belie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.