Het zal morgen al vijf jaar geleden zijn dat de Frans-Algerijnse gebroeders Chérif Kouachi (32 jaar) en Saïd Kouachi (34 jaar) een bloedbad aanrichtten op de redactie van het satirische weekblad “Charlie Hebdo” met twaalf dodelijke slachtoffers als gevolg, waaronder ook cartoonist (Georges) Wolinski, met zijn tachtig jaar het oudste slachtoffer. Meteen ontstond wereldwijd de sympathiebeweging “Je suis Charlie”.

79 Wolinski

Ik heb Wolinski nooit persoonlijk ontmoet, al had dat wel gekund. Hij is namelijk op 20 en 21 september 1980 nog te gast geweest op het Feest van de Rode Vaan. Wolinski tekende namelijk ook voor onze Franse zusterkrant “L’Humanité”. Bij die gelegenheid hebben wij in De Rode Vaan trouwens nog een leuke cartoon van hem gepubliceerd met de volgende tekst:
“Ook Georges Wolinski, de gekende Franse karikaturist en auteur van vele bijtende stripverhalen, heeft zich speciaal vrijgemaakt tijdens het weekend van 20 en 21 september a.s. om naar het Feest van de Rode Vaan te komen. Niet om er aan te treden met het voetbalelftal van de vedetten. En ook niet om er vogelpik te spelen. Wel om er enkele van zijn verhalen te ondertekenen in de stand van de Cercle d’Education Populaire (CEP). Herinneren wij aan enkele werken die ook in het Nederlands verkrijgbaar zijn : « Brief aan mijn vrouw », « Ik was een smerige seksist« , « Blijf van mijn lijf », « Weg met de jeugd » en « Elles ne pensent qu’à ça » (dat in 1993 zou worden verfilmd met Claudia Cardinale en Carole Laure in de hoofdrollen, RDS). Hij zal telkens van 14 tot 19 uur aanwezig zijn, enkele onderbrekingen om de inwendige mens te laven, te spijzen en te lozen buiten beschouwing gelaten. Dus allen naar de stand van de CEP op het RV-feest. En liefst met geld in de geldbeugel. Want Wolinski is wel een grappigaard maar daarom deelt hij zijn boeken nog niet voor niks uit !”
Het spreekt dan ook vanzelf dat ik me in een opwelling meteen achter de “Je suis Charlie”-beweging schaarde. Al vlug (ik schat na amper één dag) werd die beweging echter gekaapt door mensen die de slogan ombogen naar “ik ben tolerant”. Nu is daar op zich natuurlijk niks mis mee, maar ze wilden daarmee ook zeggen: “Ik ben ook tolerant voor de islam, een godsdienst die principieel intolerant is.”
En het kon natuurlijk niet uitblijven, maar op minder dan een week werd de slogan dan ook “Je suis Charlie, mais…” Waarmee men dan wou zeggen: “Het is natuurlijk heel erg wat er gebeurd is, maar eigenlijk is het tekenen van Mohamed-cartoons dat ook.”
En jawel, na ongeveer een week kreeg men tegenbetogingen in islamitische landen die erop neer kwamen dat men stelde dat “die heidense varkens hun terechte bekomst hadden gekregen omdat ze met hun cartoons onze god en zijn profeet hebben beledigd.”
Toen was ik al lang blij dat ik geen Charlie meer was…
Vandaar dat ik ook zo pissed off was toen in de eindejaarslijstjes overal zogezegd “spontaan” Imagine naar de eerste plaats vloog met de duidelijke wenk van Matthijs Van Nieuwkerk (de politieke correctheid in persoon) “dat dit nog jaren zo mag blijven”. Hebben deze mensen dan wel goed naar de tekst van John Lennon geluisterd?
Imagine there’s no countries,
It isn’t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too

Net zoals al die zogenaamde marxisten die de islam nu in bescherming nemen… Zouden zij het aloude adagium van vadertje Marx vergeten zijn dat godsdienst opium voor het volk is? Of denken zij dat Marx als jood enkel maar het christendom zou viseren???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.