Slechts voorafgegaan door de BBC (in wier opdracht de film werd gemaakt) en de VOO, was de BRT-aankoopdienst er alweer toch tamelijk vlug bij om een belangrijke productie op het scherm te brengen, met name “Threads” (“Draden”), een soort van Engelse “Day after” (19/10/1984).
De meeste critici zijn het erover eens dat deze TV-film van Mick Jackson zijn Amerikaanse tegenhanger van Nicholas Meyer ver overtreft, al heeft hij niet geprofiteerd van de verschrikkelijke barnumreclame die van “The day after” zelfs voorpaginanieuws maakte. Rechtvaardigde de intrinsieke kwaliteit van deze laatste film dez publiciteit niet, dan waren wij er toch niet rouwig om omdat hij op die manier miljoenen mensen aan het denken zette over de gevaren van een eventuele kernoorlog. Het feit dat de première van “Threads” relatief onopgemerkt is voorbijgegaan roept bij ons dan ook enkele vraagtekens op. Misschien was “Threads”, dat meer docu-drama is dan “The day after”, té goed (lees: té realistisch)… Dat wil echter niet zeggen dat we ook hier geen kritische opmerkingen kunnen formuleren. Zo is het natuurlijk logisch dat indien een atoomconflict vanuit westers standpunt wordt benaderd, het Sovjetrussische kernkoppen zijn die dood en vernieling zaaien. Dat is onvermijdelijk en wie deze premisse moeilijk kan slikken, zal moeten wachten op een “Day after” van Oost-Europese makelij. Anderzijds moeten we toch eerlijk toegeven dat in de Amerikaanse film de schuldvraag over wie nu eigenlijk met het conflict begon meer in het vage wordt gehouden. In “Threads” hanteerde men echter zonder schroom de volgende hypothese: het alomvattende nucleaire conflict is een escalatie van een door de Sovjets gestarte lokale kernoorlog in Iran, waar een door de Amerikanen gesteund regime aan de macht is gekomen. Geef toe, een hypothese die menig vredesmilitant zal doen blozen. Overigens, was “Threads” voor ons, West-Europeanen, veel interessanter dan de zich in de Verenigde Staten afspelende “Day after”, dan blijven we na deze film toch ook op onze honger. Allicht wegens de insulaire mentaliteit van de Britten wordt er immers met geen woord gerept over de gevolgen van het cataclysme voor het continent. De “Draden” werden dus alweer niet over de zee gespannen…

Referentie
Ronny De Schepper, De schuld van de Russen, De Rode Vaan nr.44 van 1984

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.