Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat Gregory Peck, één van de interessantste Hollywood-acteurs, is overleden.

Hij werd geboren te La Jolla in Californië en werd naar een rooms-katholieke militaire school in Los Angeles gestuurd toen hij tien jaar oud was. Na de middelbare school studeerde Peck even aan de San Diego State Teacher’s College en begon in 1936 aan een studie medicijnen aan de Universiteit van Berkeley. Later veranderde hij zijn hoofdvak naar Engels en speelde in het universiteitstheater. Na zijn afstuderen ging hij naar New York om daar aan het Neighborhood Playhouse te studeren. Hij zat vaak aan de grond, en sliep soms in het Central Park. Hij werkte tijdens de wereldtentoonstelling van 1939 als een gids voor NBC televisie. Zijn eerste Broadway optreden was in 1942 toen hij de hoofdrol speelde in Emlyn Williams’ The morning star. Door een rugletsel dat hij in zijn universiteitsjaren had opgelopen hoefde hij niet het leger in. In October 1942 Peck married Finnish-born Greta Kukkonen (1911–2008), with whom he had three sons, Jonathan (1944–75), Stephen (b. 1946), and Carey Paul (b. 1949). They were divorced on December 30, 1955, but maintained a very good relationship. Jonathan Peck, a television news reporter, committed suicide in 1975.
Pecks eerste film was Days of Glory, uit 1944. Hij kreeg hiervoor al meteen een Oscar-nominatie voor Beste Acteur. “Days of Glory” van Jacques Tourneur is een Hollywoodfilm die enkel maar in 1944 kon worden gedraaid. Hij handelt immers over een groep Russische partizanen die sabotage-opdrachten uitvoeren om de oprukkende nazi-troepen tegen te houden. Gregory Peck maakt zijn filmdebuut als de leider van het verzet en bij de groepsleden vinden we een echte Russische actrice (Tamara Toemanova) naast Alan Reed, Maria Palmer e.a. De openheid zal immers niet lang blijven duren, kort na het einde van W.O.II ontbrandt de koude oorlog in volle hevigheid. In 1947, while many Hollywood figures were being blacklisted for similar activities, Peck signed a letter deploring a House Un-American Activities Committee investigation of alleged communists in the film industry. President Richard Nixon placed Peck on his enemies list due to his liberal activism.
Gregory Peck kreeg niet minder dan vier nominaties in de eerste vijf jaar van zijn filmcarrière, met name for The Keys of the Kingdom (1944), The Yearling (1946), Gentleman’s Agreement (1947) and Twelve O’Clock High (1949).
On December 31, 1955, the day after his divorce was finalized, Peck married Veronique Passani (1932–2012), a Paris news reporter who had interviewed him in 1953 before he went to Italy to film Roman Holiday (foto) with Audrey Hepburn in her Oscar-winning role. Peck and Hepburn were close friends until her death; Peck even introduced her to her first husband, Mel Ferrer. Scenarist Dalton Trumbo kreeg er een oscar voor in… 1993, vijftien jaar na zijn dood. Aangezien Trumbo van 1951 tot 1960 op de Zwarte Lijst van Joseph McCarthy stond, werkte hij immers met een “front”, d.i. een stroman die ervoor zorgde dat geschrapte scenaristen toch nog aan de slag konden. “The Front” is trouwens een film van Martin Ritt uit 1976 met in de titelrol Woody Allen. Het scenario was geschreven door Walter Bernstein, die net als de acteurs Zero Mostel, Herschel Bernardo, Joshua Shelley en Lloyd Gough eveneens tot de uitgestotenen behoorde. En zo kwam het dat de oscar die Trumbo voor “Roman holiday” kreeg, oorspronkelijk in ontvangst genomen werd door zijn vriend Ian McClellan.
In 1956 speelde Peck als Ahab in de bekendste versie van de verfilming van het boek Moby-Dick van Herman Melville. Een jaar later speelde hij een sportjournalist naast modeontwerpster Lauren Bacall in “Designing woman” van Vincente Minnelli, een screwball comedy die “Woman of the year” met het duo Hepburn-Tracy nogal op de voet volgt. Een opmerkelijke inbreng van Vincente Minnelli is evenwel de rol van de janetterige choreograaf Randy Owens (gespeeld door Jack Cole) die op zijn eentje een hele gangsterbende uitschakelt. You wish!
Daarna won hij eindelijk een Oscar voor zijn rol als advocaat Atticus Finch in de filmbewerking van Harper Lee’s boek To Kill a Mockingbird (1962). Er wordt gezegd dat dit zijn favoriete film was.
Peck once again teamed up with director William Wyler (“Roman Holiday”) in the epic Western The Big Country (1958), which he co-produced. Hij castte zichzelf dan ook perfect als de rechtschapen Jim McKay, die zijn integriteit tracht te bewaren tussen de twee rivaliserende clans van Charles Bickford en Burl Ives. Het knapste is de interactie met Charlton Heston, die hier terecht als een gunslinger wordt geportretteerd, maar Wyler zal dit zogezegde onrecht herstellen met de onmiddellijk daaropvolgende verfilming van “Ben-Hur”.
Ook opvallend is dat de “love interest” hier nog tijdens de film van focus verandert (van de grillige “Baby Doll”-achtige figuur van Carroll Baker naar de meer volwassen Jean Simmons): in westerns, waarin vrouwen meestal aan de haren naar de grot van hun caveman worden gesleept, een uitzonderlijke situatie.
Ook een pluim voor de wijdse, “grandioze” muziek van de mij voor de rest onbekende Jerome Moross. Als ik zijn carrière op de Internet Movie Database overloop, is het meest opvallende wat steeds terugkeert: “orchestrator – uncredited”. Dit lijkt me dus typisch zo’n man die altijd in de schaduw werkt, maar die toch de productie “schraagt”. De redactiesecretaris onder de filmcomponisten zeg maar…
43 the guns of navaroneEen andere blockbuster waarin Gregory Peck te zien was, is “The Guns of Navarone” van Jack Lee Thompson uit 1961. De scenarist was Carl Foreman, die zich natuurlijk baseerde op het boek van Alistair MacLean. Naast Gregory Peck was er nog een hele “starcast”, met David Niven, Anthony Quinn, Irene Papas, Richard Harris, enz. enz. En natuurlijk mogen we ook de muziek van Dimitri Tiomkin niet vergeten!
Daarna volgde een andere film van Jack Lee Thompson, “Cape Fear” met Robert Mitchum als “de slechte”, Gregory Peck als “de goede”, Telly Savalas als de privé-detective en met muziek van Bernard Herrmann. Het grootste verschil met de remake van Martin Scorsese is dat op het einde Mitchum niet wordt gedood, maar dat hij gevangen wordt genomen met het vooruitzicht op levenslang (omdat hij de agent heeft gedood die het gezin moest beschermen), wat eigenlijk een veel betere straf is voor hem dan de doodstraf, zoals Peck het stelt.
A lifelong supporter of the Democratic Party, Peck was suggested in 1970 as a possible Democratic candidate to run against Ronald Reagan for the office of Governor of California. Although he later admitted that he had no interest in being a candidate himself for public office, Peck encouraged one of his sons, Carey Peck, to run for political office. Carey was defeated both times by slim margin in races in 1978 and 1980 against Republican U.S. Representative Bob Dornan, a former actor.
Peck was outspoken against the Vietnam War, while remaining supportive of his son, Stephen, who fought there. In 1972 Peck produced the film version of Daniel Berrigan’s play The Trial of the Catonsville Nine about the prosecution of a group of Vietnam protesters for civil disobedience. Peck was also a vocal supporter of a worldwide ban of nuclear weapons, and a lifelong advocate of gun control.
Despite his reservations about American general Douglas MacArthur as a man, Peck had long wanted to play him on film, and did so in MacArthur in 1976.
In 1989 kreeg Gregory Peck een Lifetime Achievement Award van het Amerikaanse Film Instituut. In datzelfde jaar ontving hij ook de hoogste Amerikaanse kunstonderscheiding, de National Medal of Arts.
On June 12, 2003, Peck died in his sleep at home from bronchopneumonia. His wife, Veronique, was by his side. He leaves behind a son, Anthony, and a daughter, Cecilia. Peck was a practicing Roman Catholic, although he disagreed with the Church’s positions on abortion and the ordination of women. He is entombed in the Cathedral of Our Lady of the Angels mausoleum in Los Angeles, California. His eulogy was read by Brock Peters, whose character, Tom Robinson, was defended by Peck’s Atticus Finch in To Kill a Mockingbird.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.