Op 12 juni 1993 is Hugo Claus voor een tweede maal getrouwd, deze keer met Veerle De Wit, een lerares moraal uit Antwerpen.

Ze heeft nogal een greep op zijn leven (volgens Johan Anthierens zelfs op zijn werk), zo heeft ze hem overhaald om in Antwerpen te gaan wonen. Veerle roept dan ook agressie op bij tal van mensen. Zo b.v. Johan Anthierens in “Markant” en Ivan Heylen en Guido Lauwaert in “Panorama/De Post”. Alhoewel ik haar niet persoonlijk ken (was zij de dame die Claus vergezelde na “Oidipoes in Kolonos” in de Sint-Baafsabdij op 18 april 1985? Dan heb ik wel een eindweegs met haar – en met Claus uiteraard – opgelopen) ben ik er wel van overtuigd dat ze het beste was wat Claus, die, ondanks zijn eigen motto, wel degelijk “gently into the night” aan het gaan was (*), kon overkomen. Voor zover mijn mening, of die van een ander for that matter, ertoe doet.
De huwelijksreis verliep ook niet onder een gunstig gesternte: in Saint-Saturnin-les-Apt, vlakbij zijn woning in Cavaillon dus, reed Veerle van de weg, zodat de hulpdiensten het dak moesten openzagen om Claus te bevrijden. Veerle kwam er met wat snijwonden vanaf, maar Claus zelf diende in het ziekenhuis van Apt te worden opgenomen met “ernstige verwondingen aan de rug” (Humo 30/3/2004: “Mijn vrees was dat de auto in brand zou schieten. Er hing een benzinegeur en ik zag omstanders met een sigaretje in de mond.” Claus heeft ongetwijfeld ook “The great Waldo Pepper” gezien, maar Veerle kan hem geruststellen: de geur was afkomstig van enkele gebarsten flessen wijn). Alleen “Het Laatste Nieuws” bracht het nieuws ondanks het feit dat volgens Claus zelf het “een ongeval zoals er dagelijks zoveel gebeuren” was en dat hij er verder “weinig aan toe te voegen” had. Later zou hij in Humo toegeven dat het toch wel ernstig was geweest (hij had dood of op z’n minst verlamd kunnen zijn), “zodat je nadien elke dag bij het opstaan door het open venster ‘hoera!’ wil roepen (…) maar dat ik nu ook ‘hoera!’ in mijn poëzie zal roepen, nee, ik denk er niet aan.”
De voorliefde van Claus voor Frankrijk dateert al van in de jaren vijftig. Toen was het echter eerder de Lichtstad dan de Provence die zijn aandacht trok. Met Juliette Gréco en anderen kende het existentialisme van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir een nieuwe aantrekkingskracht bij de jeugd. Zo leerde Claus ook de 18-jarige Françoise Sagan kennen, die toen pas was gedebuteerd met “Bonjour tristesse” (toen hij haar dertig jaar later n.a.v. “Le chagrin des Belges” opnieuw ontmoette in de studio’s van de Franse televisie, bleek zij hem niet meer te herkennen; het dient gezegd dat dit eerder in haar dan in zijn nadeel sprak; ze zag er immers – excuseer – al een beetje dement uit). Nù is het helemaal onbegrijpelijk waarom een tijdlang Claus en Sagan in één adem werden genoemd. Maar wat meer is, uit een spreekbeurt die ik nog in de Retorica heb gehouden over “Aimez-vous Brahms…” en pas onlangs heb teruggevonden, blijkt dat ik mezelf onrecht aandoe door te beweren dat ik indertijd van haar hield.

Ronny De Schepper

(*) In 1992 werd bij Claus prostaatkanker vastgesteld. Een tijdige operatie maakt echter dat dit meer dan tien jaar onopgemerkt zal blijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.