Nee, de Amerikaanse actrice Faye Dunaway verjaart niet (dat is pas volgende week, dan wordt ze 77) en ze is gelukkig ook nog niet dood, maar dat is nu al de zoveelste keer dat ik iets over haar wil noteren (in dit geval, zoals zo vaak, uit de Internet Movie Database) en dan blijkt telkens dat ik nog geen stuk over haarzelf heb, waardoor ik die opmerking dan ergens moet “parkeren” waar ze wellicht vergeten geraakt. Daarom heb ik nu maar besloten iets te maken, uiteraard zoals gebruikelijk vertrekkende van Wikipedia.

Dorothy Faye Dunaway (Bascom (Florida), 14 januari 1941) is de dochter van een sergeant in het Amerikaanse leger. Ze studeerde aan de toneelafdeling van de Boston University en aan de University of Florida. Begin jaren zestig debuteerde ze als actrice op Broadway. Haar filmdebuut maakte ze in 1967, toen ze in Hurry Sundown speelde. In datzelfde jaar speelde ze Bonnie in de film Bonnie and Clyde. Deze rol leverde haar een Oscar-nominatie op. Hoe lang het in die tijd duurde vooraleer een Amerikaanse film Vlaanderen bereikte, weet ik niet meer, maar ik geloof toch dat ik deze film pas in mijn studententijd heb gezien in Studio Skoop. Dat kan dus ten vroegste in 1969 geweest zijn, maar ik denk zelfs dat het nog later was. Ik herinner me nog dat de eerste films die ik in Gent heb gezien o.a. een film met Louis de Funès en zowaar zelfs een tekenfilm van Walt Disney waren, dus dat waren zeker nog geen films die in dezelfde categorie thuis hoorden…
Anderzijds ben ik achteraf bekeken wel een beetje beschaamd dat ook ik met deze film heb gedweept. De verheerlijking van het geweld (zoals zo vaak in films van Arthur Penn) en vooral de koppeling aan erotiek vind ik nu verwerpelijk. Al moet ik zeggen dat ik het fameuze zinnetje van Faye Dunaway tegen Warren Beatty, “uw reclame is fantastisch maar je hebt niets te bieden” (*), nog altijd schitterend vind. Voor de rest kan ik ter verontschuldiging alleen maar aanvoeren dat mijn voorkeur vooral uitging naar de vertolking van Michael J.Pollard. Ik heb nooit begrepen dat hij nadien geen schitterende carrière heeft gemaakt in Hollywood!

Met Warren Beatty speelde Faye Dunaway opnieuw in “McCabe and Mrs.Miller” van Robert Altman uit 1971 met de lijzige muziek van Leonard Cohen.

foto

Rond die tijd moet ik Faye Dunaway ook gezien hebben (ook al in Studio Skoop) in een andere western “Little big man”, waarin ze in bad naar de zoek geraakte zeep tussen de benen van Dustin Hoffman tast (zie bovenstaande foto). In 1974 draait ze “Chinatown”, waarin Faye Dunaway privé-detective Jake Gittes (Jack Nicholson) op een verkeerd been zet, als ze hem op het spoor zet van kapitalist Noah Cross (John Huston had kort daarvoor nog de bijbelse Noah geïncarneerd en die grossierde ook in water). Opmerkelijk is dat de grootvader van John Huston de water- en elektriciteitsmaatschappij van zijn geboortestadje in Nevada effectief met pokeren had gewonnen. Zoon Walter werd oorspronkelijk hoofdingenieur, maar toen hij de stad eens half liet afbranden, gaf hij de job eraan en werd acteur.
Maar goed, in “Chinatown” gaat de dubbele incestpleger (bij zijn dochter en de dochter van zijn dochter, die eveneens zijn dochter is) immers vrijuit, iets wat wij ons in de post-Dutroux-tijden zelfs niet meer kunnen voorstellen. Daardoor ontstond er een ruzie tussen regisseur Roman Polanski en scenarist Rob Towne die als einde voorzag dat Faye Dunaway wraak zou nemen op haar filmvader John Huston (waardoor in allerijl nog een straat in Chinatown diende te worden gebouwd, zodat de titel van de film toch enigszins verantwoord lijkt). Voor haar rol in Chinatown werd ze voor een Oscar genomineerd, maar ze won er pas één in 1976 voor de film Network.
“Network” confronteert ons met de uitwassen en vernietigende invloed van het machtigste medium uit die tijd, namelijk de televisie. Het onderwerp is immers de dodelijke (letterlijk en figuurlijk) invloed van de kijkcijfers (kijkdichtheid en waardering). Uiteraard geldt de kritiek voor het Amerikaanse systeem, waar wij in die tijd gelukkig nog niet aan toe waren, maar zo’n vijftien jaar later zou met de komst van VTM de film opnieuw aan belang winnen.
Wie de film niet heeft gezien, snapt misschien het verband niet, maar dit is nochtans vrij duidelijk: niet alleen verhoogt het aanbod van reclame bij hoge kijkcijfers, de prijs die men voor die reclame moet betalen kan dan ook fenomenaal hoog oplopen. Indien het televisiestation dan in privéhanden is, m.a.w. indien het er in de eerste plaats op aankomt winst te maken, dan spreekt het vanzelf dat men alles in het werk gaat stellen om programma’s te maken die hoge kwoteringen halen.
Een lichtzinnig denker zou hieruit kunnen besluiten dat dit de kwaliteit juist ten goede komt, omdat men zou kunnen verwachten dat de beste programma’s ook de populairste zullen zijn. Niets is echter minder waar uiteraard. Door diverse historisch-sociologische ontwikkelingen is de smaak van het publiek immers zo gevormd dat de voorkeur uitgaat naar sensatie. In de film komt dit tot uiting door het feit dat een wanhopige nieuwslezer (de rol van Peter Finch) zijn dalende curve wil ombuigen door op het scherm zijn zelfmoord aan te kondigen.
De film werd liefst negen keer genomineerd voor een oscar, waarvan er vier effectief ook werden omgezet in een bekroning, namelijk die voor beste scenario (Paddy Chayefsky), beste camerawerk (Owen Roizman), beste acteur (de kort daarna overleden Peter Finch) en beste actrice (Faye Dunaway).

Bette Davis worked with Faye Dunaway on “The Disappearance of Aimee” (1976) and explained that Ms.Dunaway was even more difficult to work with than Joan Crawford who Ms.Davis admitted to being professional and prompt. Five years after making that film, Faye Dunaway portrayed Joan Crawford in “Mommie Dearest” (1981) and received numerous negative reviews for her over the top and downright inaccurate portrayal of Joan. To this day, Ms.Dunaway refuses to discuss “Mommie Dearest” or her experience making it.

foto

Faye Dunaway is twee keer getrouwd en tweemaal gescheiden. Van 1 augustus 1974 tot haar scheiding in 1979 was ze gehuwd met Peter Wolf, leadzanger van The J.Geils Band (bovenstaande foto). In 1984 trouwde ze met Terry O’Neill, een Britse fotograaf. Met O’Neill heeft ze één kind.
Vanaf de jaren tachtig speelde ze kleinere rollen. In 1989 zelfs in een film van “onze” Dominique Deruddere: “Wait until Spring, Bandini” naar de roman van John Fante. In “Scorchers” (1991) is Faye Dunaway een zelfbewuste erotische vrouw “van middelbare leeftijd”. Dit verfilmd toneelstuk (zowel geschreven als verfilmd door de Brit David Beaird) speelt zich af in het Zuiden van de Verenigde Staten, in het broeierige Louisiana met zijn Franse cajunmuziek en zijn “crawfish” uit de bayous “where the alligators growl so mean”. De gedroomde locatie voor een zwoel, heet drama à la Tennessee Williams. De film is een beetje te veel toneel om een echte aanrader te zijn, maar terwijl de jonge Emily Lloyd en Jennifer Tilly elk op hun manier met hun seksualiteit overhoop liggen, staat daartegenover de ongenaakbare Faye Dunaway, die het allemaal wel al weet en ook in de praktijk brengt. Want “ongenaakbaar” is Thais (zo heet ze in de film) enkel in de emotionele betekenis van het woord, voor geld is ze des te meer “genaakbaar”. Ze is immers een hoer en één die fier is het te zijn. Niet de hoer met het gouden hart, niet de hoer tegen wil en dank, nee één uit bewuste keuze. Ze is misschien niet onverdeeld gelukkig, maar wie is dat wel? Zeker niet Howler, de geflipte (of geflopte?) acteur die aan de drank is, levensecht gespeeld door Denholm Elliott.
Bijna twintig jaar later is Faye Dunaway opnieuw te zien in de rol van een sterke, onafhankelijke vrouw uit de bayous in “Midnight Bayou” van Ralph Hemecker uit 2009. Hier gaat ze helaas mee ten onder in de meligheid van regisseur Hemecker en het stuntelige spel van de rest van de acteurs. Alhoewel het zoveelste spookverhaal-annex-reïncarnatie (roman van Nora Roberts) aan de basis ligt van deze mislukking had men dit volgens mij toch kunnen vermijden mits een subtieler spel en minder opvallende hints “voor de VTM-kijkers” zoals ik dan gewoonlijk stel, al zag ik deze film op Vijf, waar men echter voor het kijkerspubliek ongetwijfeld in dezelfde vijver vist. Lauren Stamile heeft als het vrouwelijke hoofdpersonage Lena Simone nog een tikkeltje mysterie rond zich hangen (zij het dan wellicht enkel dankzij de makeup-afdeling), maar haar tegenspeler Jerry O’Connell is als de “nuchtere” Noorderling Declan Fitzpatrick een totale afgang. Waar zijn Johan Heldenbergh, Koen De Graeve of Stefaan Degand als je ze nodig hebt?

(*) Ik heb de originele quote opgezocht op de Internet Movie Database, maar alhoewel bijna de hele film wordt geciteerd, staat dit er niet op!!!

2 gedachtes over “Faye Dunaway

  1. Leuk dat ik mocht lezen dat ze 77 jaar wordt. Ze is een goede actrice en heeft in aantallen films gespeeld. Heb een goede start van deze nieuwe week in 2018. Ik wens je liefde geluk gezondheid en de vrede toe.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s