Adriano Celentano, die vandaag zijn tachtigste verjaardag viert, komt op mijn blog enkel voor… als filmvedette! Toch wel merkwaardig voor iemand die op de eerste plaats toch als zanger bekend staat…

De eerste vermelding is natuurlijk zijn bijdrage aan “La dolce vita” van Federico Fellini, waarin hij als Italiaanse Elvis Presley zijn versie van “Ready Teddy” brengt. Maar daarnaast is er vooral aandacht voor zijn verhouding met de actrice Ornella Muti. Ondanks het feit dat ze in films vaak als liefdeskoppel worden opgevoerd en ze dus ook in de realiteit een relatie hadden, zouden ze uiteindelijk elk toch met iemand anders trouwen.
Toch is het niet helemaal onterecht dat er meer aandacht is voor zijn films dan voor zijn muziek, because, for the most part, his films were commercially successful. Indeed in the 1970s and part of the 1980s, he was the king of the Italian box office in low budget movies. As an actor, critics point to Serafino (1968), directed by Pietro Germi, as his best performance. As a director he still frequently casts Ornella Muti, but also his wife Claudia Mori.

Zij is ook één van de hoofdrollen in zijn bekendste film “Yuppi du” uit 1975. Het was zijn tweede film als regisseur na Super rapina a Milano uit 1964. De film was een enorm succes, een van de grootste successen van het filmseizoen 1974/1975. De film raakte echter in de jaren na de lancering enigszins in de vergetelheid, aangezien hij nooit werd uitgebracht op video. In 2008 werd de gerestaureerde versie van de film gepresenteerd op het 65ste Internationale Filmfestival van Venetië, gedeeltelijk geremonteerd, en met wijzigingen van zowel de video en audio. Daarna werd de film eindelijk uitgebracht op dvd (de geremonteerde versie).

Inhoud van de film (let op: met spoilers!): Felice Della Pietà (rol van Celentano zelf) is een arme man. Hij trouwt in zijn tweede huwelijk met Adelaide (Claudia Mori). De twee voeden samen Monica op (Rosita Celentano, ook in real life hun dochter), geboren uit het eerste huwelijk van Felice met Silvia (Charlotte Rampling). Van Silvia wordt gezegd dat ze zelfmoord heeft gepleegd, maar Silvia’s dood is nooit bevestigd. Als Felice voor het laatst nog eens terugkeert op de plaats waar zijn ex-vrouw zogezegd zelfmoord pleegde, blijkt ze nog te leven. Silvia vertrekt echter opnieuw om nooit meer terug te komen. Pas na enkele maanden komt Felice te weten waar Silvia woont, samen met Monica. Ondertussen is Felice gescheiden van Adelaide en is Adelaide teruggekeerd naar haar geboorteplaats. In Milaan aangekomen vertelt de rijke man van Silvia de juridische problemen die Felice met zich mee zou brengen, in een poging om haar dochter te houden. Uiteindelijk betaalt Silvia 45 miljoen lire aan Felice voor het meisje. Felice gaat zonder kind, zonder vrouw maar met miljoenen terug naar Venetië. Op de terugreis met de trein naar Venetië zit Felice tegenover een vrouw die identiek is aan Silvia. De vrouw doet hem de belofte van eeuwige liefde en geluk als hij met haar trouwt. Felice antwoordt niet, hij weet dat in werkelijkheid haar enige doel zijn geld is.

Adriano Celentano was born in Milan at 14 Via Gluck, about which he later wrote the famous song “Il ragazzo della via Gluck”, wat door Françoise Hardy werd gebracht als het overheerlijke “La maison où j’ai grandi”. Onze Sanne zou er veel later ook een Nederlandse bewerking van maken en op Spotify heb ik ook een Engelse versie ontdekt, maar enkel met deze gegevens dat daar proberen terugvinden is een hopeloze zaak, ik zal dus moeten wachten tot het eens langskomt op één van de afspeellijsten waarop ik het heb gezet.
Als rocker bracht hij rond 1960 ook zijn “24.000 baci” uit, wat door Peter Koelewijn werd omgezet tot “24.000 kussen”. Globally he has released forty albums, comprising twenty-nine studio albums, three live albums and eight compilations. His most famous songs are “Azzurro” (1968), written by Paolo Conte, and “Prisencolinensinainciusol” uit 1972. (Wikipedia)

Ronny De Schepper

(met dank aan Raymond Thielens)

Een gedachte over “Adriano Celentano wordt tachtig…

  1. De Engelstalige versie heette “Tar and Cement”, werd uitgebracht in 1966 en gezongen door het Amerikaanse one hit wonder Verdelle Smith. In Australië bereikte zij met deze versie nummer 1 der hitparade.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.