Er zijn twee categorieën mensen in de wereld. Zij die de mensen opdelen in twee categorieën en zij die dat niet doen. Degenen die het wél doen, zullen je weten te zeggen dat er ook mensen zijn die van lijstjes houden en anderen die daar niet van houden. Maar dat is een minderheid. Lijstjes, men is er blijkbaar verzot op. Het jaareinde geeft daar meestal aanleiding toe. En als we dan ook nog eens tien jaar Steps vieren, dan ligt een lijstje met “de tien beste films van het jaar” voor de hand. Maar daar pas ik voor. Stel je voor dat ik b.v. op actiefilms kick. Dan zou je een top tien met alleen maar actiefilms krijgen. Wat toch wel een eenzijdig beeld van het jaar 1994 zou geven. Daarom deze tien films van het jaar, die ieder één aspect van de filmmakerij belichamen. Voor elk wat wils dus en toch tegelijk ook een eigenzinnige keuze.

1.PULP FICTION
Voor de meeste filmliefhebbers zal “Pulp Fiction” van Quentin Tarantino ongetwijfeld dé film van het jaar zijn. Tarantino is alleszins de man van het jaar, want daarnaast tekent hij ook nog voor de scenario’s van “Natural born killers” van Oliver Stone en “True romance” van Tony Scott.
2.FOUR WEDDINGS AND A FUNERAL
Zelf sta ik nogal huiverig tegenover het geweld dat de films van Tarantino kenmerkt, vandaar dat mijn persoonlijke voorkeur gaat naar de hartverwarmende komedie “Four weddings and a funeral”. Daarentegen hield ik niet van “Forrest Gump”, eigenlijk een loflied op een debiel die het ver schopt in de Amerikaanse samenleving. Toch niet uitzonderlijk, als je ziet wie daar allemaal president kan worden!
3.SHADOWLANDS
Het enorme succes van “Gump” zegt natuurlijk ook veel over de Amerikaanse filmindustrie en “dus” over de filmindustrie in het algemeen, want als de “veramerikanisering” van onze maatschappij ergens al een feit is dan is dat wel in de bioscoopwereld. Aangezien statistisch gezien niemand boven de 34 nog naar de bioscoop gaat, worden films doorgaans gemaakt op het intelligentieniveau van een 14- tot 15-jarige. En daarom waren we ten zeerste verheugd om in het begin van dit jaar enkele “films voor volwassenen” te mogen begroeten. Laten we Tom Hanks b.v. meteen in ere herstellen voor “Philadelphia”, al gaat onze voorkeur naar Anthony Hopkins in “Shadowlands”.
4.SIRENS
Met “films voor volwassenen” bedoelden we dus duidelijk geen films die het etiket “kinderen niet toegelaten” meekregen, want meestal wordt dit gereserveerd voor erotische films. ik heb daar uiteraard geen moeite mee, maar het stopt erotiek wel ergens in het verdomhoekje, zoals dat enkel maar voor gore porno terecht is. Anders lijkt het me juist iets waarbij volwassenen nog eens heerlijk als kinderen kunnen spelen. Het beste voorbeeld daarvan was ongetwijfeld “Sirens”. Voor “De flat” met Renée Soutendijk waren de verwachtingen hoog gespannen, maar al zaten er een paar leuke erotische scènes in, globaal was de film toch een flop als zogezegde thriller.
5.CLEAR AND PRESENT DANGER
Ik heb veel meer moeite met het feit dat het “kinderen niet toegelaten”-etiket bijna nooit omwille van geweldscènes wordt toegekend, vooral omdat geweld vaak voorkomt in films die zich speciaal tot een jongerenpubliek richten. Dat noemt men dan “actiefilms”. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat deze per definitie verwerpelijk zouden zijn. Dit jaar kregen we zelfs een paar heel goede te zien: “Clear and present danger” met Harrison Ford b.v. of “Speed”, het regiedebuut van cameraman Jan De Bont.
6.MAVERICK
Een “actiegenre” bij uitstek zou de western moeten zijn, maar in deze tijd van “political correctness” mag men niet langer zo maar indianen van hun paarden knallen en daarom kennen we sedert “Dances with wolves” weliswaar een heropleving van het genre, maar dan wel heel anders dan in de tijd van John Ford
of zelfs Sergio Leone. Wat men van “Dances with wolves” nog heeft overgenomen is de “lange zit”. Nu was de film van Costner de moeite waard, maar bij “Gettysburg” zit je je toch al tamelijk snel te vervelen. “Wyatt Earp” was beter, maar ook hier had men beter de schaar gehanteerd. Daarom gaat mijn voorkeur naar “Maverick”, een komische western, waarin Mel Gibson en Jodie Foster tegen alle verwachtingen in een spetterend koppel vormen.
7.FRANKENSTEIN
Wat “Dances with wolves” deed voor de western, deed Francis Ford Coppola’s “Dracula” voor de griezelfilm. Vandaar dat griezelfilms geen B-films meer zijn, maar dat de grootste vedetten van stal worden gehaald en er een ruim budget wordt voorzien voor de speciale effecten. Dat heeft vooral vruchten afgeworpen voor “Frankenstein” van Kenneth Branagh, al werden ook voor “Interview with the vampire” alle registers opengetrokken. Naast monsters en vampieren kregen we dit jaar ook nog een weerwolf in de gedaante van Jack Nicholson en mogen we ons volgend jaar aan de remake verwachten van “Dr.Jekyll and Mr.Hyde” door Stephen Frears met in de vrouwelijke hoofdrol niemand minder dan Julia Roberts.
8.BACKBEAT
Na het succes in Engeland van de re-release van “My fair lady” mogen we ons volgend jaar misschien ook aan een revival van de musical verwachten, maar voorlopig moeten we het in dit genre nog stellen met films waarin muziek een belangrijke rol speelt, maar die geen échte musicals zijn. “Backbeat” van Iain Softley over de jonge Beatles stak er hier met kop en schouders bovenuit, ook al omdat “Strictly ballroom” en “Hear my song” hier helaas nog steeds niet zijn uitgebracht.
9.DE MEEST ONDERSCHATTE FILM
Het duurde ook twee jaar voor “The innocent” in ons land werd uitgebracht. In dit geval niet zonder reden. Toch gun ik hem hier een plaatsje omdat het ongetwijfeld de meest onderschatte film van het jaar is. John Schlesinger verfilmde de roman van Ian McEwan met Anthony Hopkins en Isabella Rossellini. Alhoewel Schlesinger beweert dat hij nog nooit “Casablanca” heeft gezien (schande!), heb ik deze film toch ervaren als een hulde aan Isabella’s moeder, Ingrid Bergman.
10.DE SMAKELIJKSTE FILM
Tot besluit is er “Eat, drink, man, woman”, een titel die precies zegt waarover de film gaat. De beste kok van Taipeh verliest zijn vrouw en aangezien hij nooit geleerd heeft met zijn dochters te praten, neemt hij zijn toevlucht tot koken om hun te zeggen dat hij van hen houdt. Kortom, deze film van Ang Lee (van het uitstekende “The wedding banquet”) is de “smakelijkste” film sinds “Tampopo” en daarom de ideale afsluiter om jullie prettige feestdagen te wensen!

Referentie
Ronny DE SCHEPPER, Dé 10 films van het jaar, Steps magazine december 1994

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s