Over precies veertien dagen is het mijn beurt, maar vandaag wordt Bob Geldof 65 jaar. Vorige maand nog was het exact dertig jaar geleden dat hij eredoctor was geworden aan de Gentse Rijksuniversiteit omwille van zijn acties ten voordele van hongerend Afrika. Ik heb daar achteraf in De Rode Vaan nogal wat aandacht besteed en de inleiding lijkt me ook op de dag van vandaag nog altijd relevant…

00Bij de uitreiking van het eredoctoraat van de RUG verraste een vertegenwoordiger van het Ieperse stadsbestuur de gelauwerde Bob Geldof met de aanbieding van het ereburgerschap van de stad van zijn voorouders. Op maandag 10 november was het dan zover. Vergezeld van zijn ontroerde vader en oom kwam Bob Geldof het zoveelste huldebetoon in ontvangst nemen. Na een toespraak tot vertegenwoordigers van ontwikkelingsorganisaties (in het kader van 11.11.11) bezochten de Geldofs het dorp Boezinge, waar Bobs overgrootvader nog schoolhoofd is geweest en nadien ook een Engels soldatenkerkhof uit de Eerste Wereldoorlog. In zijn dankwoord wees Geldhof er trouwens op dat Ieper voorheen steeds een symbool is geweest van de zinloosheid van de oorlog. Waarmee hij zeer dicht in de nabijheid kwam van het standpunt van de initiatiefnemers van de dag tegen de ABC-wapens (27 september jl.). Ook het stadsbestuur had de toekenning in die zin gemotiveerd: « Vrede door ontwikkeling is immers meer dan een slogan, het is bittere realiteit ». Dat Geldof dan ook de link legde tussen de zinloosheid van de oorlog en de bewapeningswedloop en de noodzaak tot ontwikkeling van de derde wereld spreekt voor zich. Wij citeren o.m. « Morgen is het 11 november en dan gedenken we al deze jonge mensen die nutteloos hun leven gaven. Het cynische is dat één van de overlevenden juist Adolf Hitler was (*). Je kan je afvragen. waarom juist hij ? Maar hoe dan ook, het was zo en dat heeft mede bijgedragen tot een Tweede Wereldoorlog. En nu komt er misschien ook nog een derde. Alleen… dan zal het wel de laatste zijn, zoveel is zeker ». Opnieuw wist Geldof dus spijkers met koppen te slaan. En aangezien zijn nieuwste single « This is the world calling » niet zo denderend is als zijn talrijke fans wel zouden willen, kan men zich meer en meer gaan afvragen of de politiek aan deze man geen waardevol element verliest.
Dat we er dus hier nog eens uitgebreid op terug komen, heeft daarom niets te maken met de anekdotiek die rond dergelijke plechtigheid hangt en waaraan onze confraters van de dagbladpers zich (terecht) hebben gewarmd. Nee, het is eerder precies wegens het tegenovergestelde. Een dagblad is een erg vluchtig medium, niet enkel voor de lezer die het ’s morgens op de trein doorneemt en er ’s avonds een pladijs of een bloemkool in wikkelt, maar ook voor de journalist. Alles moet zo vlug gaan dat hij enkel maar een paar frappante uitspraken kan noteren. De ene confrater is daarin al beter dan de andere, maar bewonderen doen we ze allemaal want ondanks alle savoureuze verhalen hebben zij niet de tijd om te blijven hangen bij een borrel of een pint. Een noodzakelijk gevolg is echter dat Geldofs uitlatingen op die manier uit hun context worden gehaald en iets vrijblijvends krijgen. Een paar straffe oprispingen die ogenschijnlijk op niets slaan. Rock’n’roll stijl. A rebel without a cause. Niets is echter minder waar. Bob Geldof is a rebel with a definite cause. Hij is uitstekend gedocumenteerd, weet waarover hij praat, lult niet uit zijn nek en trekt de juiste conclusies. Alleen een universiteitsprofessor zou het misschien beter doen, maar daar zouden we dan ook allen bij in slaap dommelen. Geldof daarentegen spreekt niet alleen mensentaal af en toe doorspekt met “bloody” of “fucking” (of het hem zeer eigen “they cocked it up“), hij is ook echt grappig en kan alle toehoorders op zijn hand krijgen. Kortom, in plaats van zelf een artikel in elkaar te flansen met veel cijfermateriaal en droge opsommingen, drukken wij hierbij een paar geïmproviseerde uiteenzettingen af van Bob Geldof zelf, zoals hij die heeft afgestoken zowel op de persconferentie als in het auditorium E van de Blandijnberg. Alsof u er zelf bij was als het ware.

“DE VOLKSVERHUIZINGEN IN ETHIOPIE ZIJN DE ENIGE OPLOSSING

De eerste die het woord nam in het volgelopen auditorium was Nadya De Beule van “De Morgen”. Zij wou weten of het project van professor De Boodt van de RUG die de woestijn weer vruchtbaar wil maken, enige kans heeft op subsidie door Band Aid…

Bob Geldof: Ik moet zeggen dat deze aanvraag me nog niet heeft bereikt. Het is evenwel zeer waarschijnlijk dat ze zal worden afgewezen. En dat om de eenvoudige reden dat we 110 miljoen dollar hebben ingezameld, maar dat er aanvragen voor projectsubsidies zijn binnengekomen ten belope van 1,6 miljard dollar. We moeten dus wel van ons hart een steen maken en heel klaar en duidelijk aflijnen welk project wél geld krijgt en welk niet. Daarvoor is een comité van deskundigen verantwoordelijk dat van elke aanvraag een heel rapport opmaakt en dan beslist of de subsidie wordt toegekend, afgewezen of dat er meer bijzonderheden worden gevraagd vooraleer tot subsidiëring over te gaan. Maar indien dit project zou worden afgewezen, kan hij zich nog altijd elders wenden natuurlijk.

De volgende vragensteller is Gilles Verlant, de rock-specialist van de RTBF (herinner u ons artikel over Viktor Lazlo). Hij wil van Geldof een reactie op een artikel in het Amerikaanse rock-tijdschrift “Spin”, waarin Band Aid juist wordt aangewreven met de goedkeuring van bepaalde projecten slordig om te springen. Zich baserend op “Artsen Zonder Grenzen” zegt het blad dat met name in Ethiopië te veel geld aan de vingers van de machthebbers blijft plakken en dat Geldof en zijn organisatie ook achter de volksverhuizingen staan die al vele dodelijke slachtoffers hebben gemaakt en waarin zij louter politieke doeleinden zien.

Bob Geldof: Om dat in zijn juiste context te plaatsen moet men weten dat “Spin” op voet van oorlog leeft met “Rolling Stone” (het meest populaire Amerikaanse rockblad dat Geldof wél steunt, RDS) en dat het op de koop toe een blad is dat de leverancier van blote tieten Bob Guccione aan zijn zoon heeft doorgespeeld als verjaardagsgeschenk (Guccione is namelijk de uitgever van Penthouse waarin onder meer mevrouw Geldof haar charmes reeds heeft getoond: of ze dat wetens en willens heeft gedaan is mij niet bekend, maar alleszins werd dit ook door vader Guccione uitgespeeld in de campagne tégen Geldof, RDS). Alles wat er in dit artikel staat is dan ook, als ik erg beleefd blijf, verkeerde informatie om niet te zeggen compleet gelogen. Eigenlijk wilden ze vooral een reactie van mij uitlokken om dan de volgende week met een cover te kunnen uitpakken “Bob Geldof antwoordt”. En wat het inhoudelijke aspect betreft dat kwam voornamelijk hierop neer dat men tegen alle hulp aan Ethiopië was en men suggereerde dat geld van Band Aid bij het leger terechtkwam. Dat is natuurlijk grote onzin. Zoals overal elders financieren wij immers projecten en geen regeringen, zoals ik daarnet heb uitgelegd. Eén van de projecten die wij in Ethiopië steunen is trouwens van Belgische oorsprong. Dus tenzij de projectleiders zelf het geld doorspelen aan de regering is het gewoon onmogelijk dat ze eraan zouden geraken.
Ten tweede weet u zo goed als ik dat de Amerikaanse media het Ethiopische marxistische regime niet gunstig gezin zijn. Wat echter mezelf betreft heb ik van bij het prille begin gezegd dat ik de hand van de duivel van links zowel als van de duivel van rechts zou drukken als ik daardoor maar hulp zou kunnen krijgen voor de mensen die het nodig hebben. Zij zijn vaak het slachtoffer van deze ideologische strijd, terwijl ze er zelf part noch deel aan hebben, daarvoor zijn ze veel te zwak, hebben ze veel te veel honger.
Wat men ons vooral aanwrijft is dat we de gedwongen volksverhuizingen zouden steunen. Voor wie nog niet zou weten wat dit precies inhoudt: de Ethiopische regering heeft beslist dat bevolkingsgroepen uit het Noorden, waar de hongersnood het ergst is, zouden worden overgebracht naar het Zuiden, waar het toch een beetje vruchtbaarder is. Dit idee valt zeker niet te bestrijden. De manier waarop het wordt uitgevoerd – onder dwang – wellicht wel. Er spelen bijvoorbeeld wellicht inderdaad politieke factoren mee zoals het weghalen van de bevolking uit gebieden die gemakkelijker door de rebellen kunnen worden beïnvloed en ook gewoonweg omdat men door de bevolking op één plaats te concentreren men ze gemakkelijker onder controle kan houden.
Ondanks alles ben ik voor die volksverhuizingen. Ik ben immers ter plaatse geweest, ik heb de ellende in de kampen gezien. Het grootste wordt geleid door een Italiaanse priester. In dat kamp leven 60.000 mensen en elke dag komen er nog bij uit de woestijn. Nu, dat kon echt niet meer. Wat kon deze priester nu doen? Het enige wat hij kon doen was mensen die niet zo ondervoed waren als anderen – wat zeker nog niet wil zeggen dat ze gezond waren – terugsturen naar hun dorp. Maar in die dorpen is er werkelijk niets. Geen bomen, geen gewassen, geen water, zelfs geen grond in de echte zin van het woord want die is stof geworden. Daarom is de enige oplossing in mijn ogen die volksverhuizingen.
Kijk, ik ben een Ier en iets dergelijks gebeurde bij ons rond 1840. Toen stonden vele mensen voor de keuze: emigreren naar Australië, Amerika of Engeland of sterven. Er was immers geen eten meer. Diaspora is dus een natuurbij bijprodukt van honger. Daarbij, wat “Spin” natuurlijk niet vemeldde, het Amerikaanse congres zelf heeft in 1975 deze volksverhuizingen aangemoedigd en wel precies naar die gebieden waas de mensen nu naartoe worden gebracht. Over zo’n dingen kan ik behoorlijk opwinden. Wat ze daarnaast nog over mijn persoonlijk leven roddelen, dat is voor mij in orde. Nu ik een “doctor” ben kan zoiets mij niet meer deren.

“DANKZIJ POPMUZIEK 1.300 MENSEN AAN HET WERK GEHOLPEN

De zaal barst in lachen uit, maar Verlant geeft nog niet op. Nu wil hij weten wat Geldof dan vindt van de “Self Aid”-actie in Ierland, als hij het daar dan toch over heeft.

Bob Geldof: Live Aid was iets buitengewoons in Ierland. Een erg arm land, wellicht het armste van de EEG en in tal van opzichten – politiek, religieus, economisch, agrarisch – zelf nog een ontwikkelingsland, gaf immers zeven miljoen pond. België bijvoorbeeld gaf maar 130.000 pond. Om het equivalent te halen hadden de Amerikanen 500 miljoen dollar moeten geven. Het was werkelijk iets vreems. Tijdens het concert had ik telefonisch contact met de televisiestudio in Dublin en daar stond niet één maar een rij van een tiental oude dametjes die hun trouwring van hun vinger trachtten te krijgen om die aan Live Aid te schenken. De regisseur moet ze een stuk zeep geven om hem eraf te krijgen. Juist deze regisseur werd daardoor geïnspireerd om iets dergelijks ook te doen tegen de werkloosheid in Ierland, die ligt daar immers steevast rond de 20%. Het principe was hetzelfde: alle Ierse groepen zuden op één en dezelfde dag een concert geven en de vakbonden, de regering, de zakenwereld zouden daaraan hun medewerking verlenen om jobs te creëren. Wel, het heeft toch één miljoen pond opgebracht en 1.300 jobs. Dat is misschien niet zo spectaculair maar 1.300 mensen die de dag daaroor nog zonder werk zaten hebben nu dankzij popmuziek toch een inkomen, terwijl met het bedrag ook nog kleine bedrijfjes uit de grond werden gestampt.

Een Nederlander wil wel eens weten of Geldof dat eredoctoraat wel naar waarde schat. Zelf moet hij dat blijkbaar niet want hij weet niet eens waar hij zich bevindt. Antwerpen? Brussel? Oh ja, Gent.

Bob Geldof: Deze man komt duidelijk uit Parijs. Nee, kijk, mijn vader was totaal niet onder de indruk als ik door de koningin werd geridderd, maar als ik hem dit vertelde waren hij en mijn oom ontzettend fier. Mijn grootvader komt immers van een dorpje in de omgeving van Ieper en vandaar dat mijn familieleden Belgische nationalisten zijn. Ons huis is dan ook gedrapeerd met de driekleur en met foto’s van Boudewijn en elk jaar gaan ze op de nationale feestdag naar de Belgische ambassade in Dublin. Dit jaar is er echter een nieuwe ambassadeur en diens vrouw vindt het ambassadegebouw maar niets en weigerde dus het jaarlijks diner te geven. Mijn vader en nog zo’n vijftig andere mensen hebben daarover hun beklag gedaan bij de koning en voor mijn vertrek heeft hij mij nog eens op het hart gedrukt dat ik deze zaak ter sprake moest brengen bij de eerste minister. Mijn grootvader heeft overigens een medaille gekregen van de koning en bij die gelegenheid werd ook ik aan het koningspaar voorgesteld. Ik was toen pas elf (dat moet dus in 1962 geweest zijn, red.). Ik maak er dan ook geen geheim van dat ik wel degelijk vereerd ben met dit soort zaken. Sommige mensen verwachten misschien van mij dat ik zeg dat ik daar allemaal lak aan heb, maar dat is niet zo. Al voel ik me wel een beetje als Frank Sinatra. Die is ook altijd omgeven door maffiosi, als hij een graad krijgt aan een of andere dubieuze universiteit in de Verenigde Staten. Wat zeker niet van deze universiteit kan worden gezegd die wel degelijk wereldfaam geniet, ook al weet u blijkbaar niet waar u bent.

“WAAROM ZOUDEN WE HET INGEZAMELDE GELD NIET RECHTSTREEKS AAN DE BANKEN GEVEN?”

Gelach, applaus, Hollander af. Ook studenten mochten vragen stellen. Iemand wil weten wat er nu in de toekomst gaat gebeuren. Wordt hij nu opnieuw een gewone rockzanger?

Bob Geldof: Op dit moment ben ik inderdaad bezig met een nieuwe plaat op te nemen, wat me erg veel plezier doet na twee jaar. Voor mij is het een soort van vakantie. Band Aid gaat natuurlijk verder. Ik ga nog elke dag naar het kantoor. Stilaan gaat dat echt vlot. Ik zou het geen “organisatie” willen noemen, aangezien de mensen die de boel draaiende houden dat nog altijd vrijwillig doen, zelfs de wetenschapslui die adviezen geven. We hebben nu twaalf schepen en zeshonderd camions in Afrika, wat toch nog altijd een hele onderneming is, vooral omdat als er ooit iets verkeerd gaat, ik er natuurlijk zal moeten voor opdraaien.
Voorlopig gaat alles goed, maar we zijn nu wel in een nieuw stadium getreden. Oorspronkelijk hadden we 20% voorzien voor noodhulp, 20% voor logistieke steun (het verschepen en dergelijke) en 60% voor langetermijnprojecten. Ongelukkig genoeg blijft de noodhulp nog steeds noodzakelijk. Nu er eindelijk regel valt, heeft dat een sprinkhanenplaag met zich meegebracht. Je weet echt niet wat je ziet, het is ongeveer zoals in de bijbel: een enorme zwarte wolk die zelfs het zonlicht niet doorlaat. In Mali vreten die 120 ton per dag. Hebben ze daar eindelijk wat gewassen en dan komen die sprinkhanen daarop af. Daar gaat nu een deel van ons geld naartoe om dat probleem op te lossen.
Verder hebben we ook problemen in Zuid-Soedan wegens de oorlog. Nogmaals, het is niet onze taak om hier partij te kiezen. Het enige wat wij hebben bekomen is dat een vliegtuig van ons vrije doorgang krijgt, maar we kunnen dat helaas niet blijven betalen. Daarom zal ik vandaag nog aan de minister vragen een hercules-vliegtuig ter beschikking te stellen van het Rode Kruis zoals de Belgische regering dat in Ethiopië heeft gedaan (in de aula heeft Geldof zich inderdaad rechtstreeks tot Wilfried Martens gewend, die beloofde “al het mogelijke te doen”, RDS).
Maar we hebben toch nog 30 miljoen dollar en er komt nog elke dat bij. Die zullen wellicht rechtstreeks naar Afrika gaan als de Europese en Amerikaanse gezantschappen daar wegtrekken, wat ze ongetwijfeld zullen doen als de publiciteit wat geluwd is. Daarom dat het juist mijn job is Band Aid in de publiciteit te houden. Het komt er dus op aan de Afrikanen te leren zelf afdelingen op te zetten. Op die manier weten wij in Londen of in Californië ook beter wat er juist moet worden gedaan. Dat lijkt allemaal simplistisch en dat is het ook. Het is precies omdat ik daar allemaal zo weinig van afweet dat ik het in zo’n eenvoudige bewoordigingen moet stellen. En soms werkt dat en soms is het een cock-up.

43 bob geldofDan neemt een Europees parlementslid van de Italiaanse Radicale Partij het woord die Geldof eraan herinnert dat hij hem een document tegen de honger heeft gestuurd, ondertekend door honderd Nobelprijswinnaars waaronder Sacharov en Walesa. Geldof reageert erg verbitterd.

Bob Geldof: Heeft Kissinger ook niet getekend? Kijk, dat is het probleem met al die goedbedoelde platitudes en prachtige resoluties die niets oplossen. Ik verkies pragmatische actie. (Luid) Honger is een zeer gemakkelijk platform om te onderschrijven, omdat het niet noodzakelijk zo hoeft te zijn. Het is niet noodzakelijk dat duizenden mensen van honger sterven, want we leven in een wereld van overvloed. Of je nu links of rechts bent, eender wie zal je vertellen dat het niet juist is dat onschuldige mensen van honger sterven. En toch zijn er bijvoorbeeld de gekende voelseloverschotten van de EEG.
In Amerika is het nog duidelijker. Daar kunnen de boeren uit de Midwest niet genoeg telen om hun pacht te betalen. Dus leggen de banken beslag op hun hoeven en verkopen ze aan grote landbouwbedrijven die het land laten braakliggen, want wij hebben dat voedsel niet nodig. Maar de honger in de wereld is daar wél een gevolg van, naast van klimatologische omstandigheden die nog in de hand worden gewerkt door hebzucht, oorlog en politieke onstabiliteit. Nochtans zijn dat allemaal zaken waaraan iets kan worden gedaan.
Ik ben geen idealist, integendeel ik ben nogal een cynicus, maar ik ben vooral een pragmaticus en ik krijg dan ook een punthoofd van al dat gezeik bijvoorbeeld in de UNO. Vorig jaar bijvoorbeeld kreeg Afrika voor drie miljard dollard hulp. Maar men mest NEGEN miljard dollar aan intresten aan de banken betalen. Waarom zouden we dan al dat geld dat we hebben ingezameld niet rechtstreeks aan de banken geven. En op de koop toe hebben die banken dat geld niet nodig. Zij zullen echt niet overkop gaan als er een moratorium op de schuldenlast komt, zoals Canada aan de UNO-vergadering voorstelde voor vijftien jaar. Op uitzondering van Nederlan en Denemarken waren alle landen daar tegen, al is dit gewoon cruciaal. Daarom gaat men maar door met documenten te ondertekenen, maar aan de economische fundamenten wordt niet geraakt. In plaats van uw energie dus te steken in het verzamelen van al die handtekeningen had ik u liever iets praktisch zien doen. Je moet de funamentele zaken aanpakken. Je moet niet blijven geld wegsmijten aan hulp. Ik hou niet van hulp. Ik denk zelfs dat het niet veel opbrengt. Het enige wat Band Aid heeft gedaan is een reusachtige lobby van twee miljard mensen te hebben gecreëerd. Niemand wil nu nog iemand van honger zien sterven, vooral – en ik blijf daarop hameen – omdat het niet nodig is. En daarom moet je er ook iets aan doen. Je hebt natuurlijk niet alles onder controle. Je kan bijvoorbeeld de woestijnuitbreiding niet tegenhouden. Maar de Russen zouden wél kunnen stoppen met de Ethiopische regering wapens te leveren en hen er op het einde van het jaar ook nog de rekening voor te presenteren, zodat de Ethiopische boeren koffiebonen en katoen moeten kweken, wat ze niet kunnen opeten. Wie geeft er nu in godsnaam iets om Ethiopië? Het is strategisch zelfs niet eens belangrijk. Het is alleen maar belangrijk omdat Libië in de nabijheid ligt en de Amerikanen dus zeker Soedan in handen willen blijven houden.

“WAPENLEVERINGEN, MILITAIRE HULP EN HET INTERNATIONAAL MUNTFONDS ZIJN DE SLEUTELBEGRIPPEN”

Ethiopië is officieel het derde armste land ter wereld, al denk ik persoonlijk dat het hét armste is. Wat moet het dan met al die wapens? De meeste kunnen ze zelfs niet eens gebruiken omdat ze niet genoeg technologische achtergrond hebben. En als men dan van mij beweert dat ik naïef ben, wel als alle sofisticatie in de wereld ons op dit punt gebracht heeft, dan zit ik er niet mee in van zogezegd naïef te zijn. Trouwens waarom doen de Russen dat eigenlijk? De Ethiopiërs zijn marxisten, dus ze staan reeds aan hun kant en de rebellen zijn ook marxisten, so what the hell? Wapenleveringen aan de Derde Wereld zijn dus een sleutelbegrip, net als opleiding van militairen dat is en het Internationaal Muntfonds. Dààr moeten we iets aan doen.

De Italiaan geeft nog niet af. “Ja” zegt hij, “ik weet ook wel dat er jaarlijks een miljard mensen sterven van honger”. Geldof haalt de schouders op: “Er sterft geen miljard mensen per jaar, dan zou de wereld op vier jaar tijd uitgestorven zijn”. Als het lachsalvo wegebt, wil er iemand weten of er geen gevaar schuilt in die “afrikanisering” van Band Aid.

Bob Geldof: Vast en zeker. Onlangs was ik in Kartoem op een banket met academisch geschoolden en zij waren écht geëngageerd, zij wilden echt iets aan de toestand veranderen. Ik heb er hen echter voorzichtig op gewezen dat indien ik iemand van de regering was, ik hen als revolutionairen zou beschouwen met alle gevolgen vandien… Een heel ander probleem heb je dan weer met fundamentalisten. Ook zij zijn wel geïnteresseerd, maar vooraleer zij voedsel geven aan de mensen moeten ze eerst een gelofte afleggen op de Koran, dat geldt trouwens mutatis mutandis ook voor een aantal kristelijke organisaties. Hoe het wél moet dat wordt echter in Burkina Faso geïllustreerd, nota bene door een zwarte Belg die beetje bij beetje meer autochtonen bij zijn werking betrekt, tot ze het zelf aankunnen. Wat echter de algemene stelregel betreft dat Afrikanen sowieso corrupt zijn, dat aanvaard ik niet. Vaak zien wij dat trouwens door onze bril. Het is niet omdat de regeringen corrupt zijn dat de bevolking dat ook is.
Hoedanook, het is de enige weg. Wij zijn alleszins niet van plan om nog verder geldinzamelingen te houden. Het enige wat we nog achter de hand houden is de publicatie van een wellicht nogal academisch boek, waarin we zullen nagaan waarom bepaalde projecten zijn mislukt. Ik vind het niet erg geld te investeren in iets dat op een flop uitdraait als je daar dan maar de nodige lessen uit kunt trekken. Net zoals we van de succesvolle ondernemingen zullen aangeven waarom ze succesvol zijn. We stappen dus stilaan af van de publicitaire aanpak, van het geldinzamelen en van de noodhulp naar dit soort werk dat uiteindelijk veel nuttiger zal blijken.

En dan, verrassing, een vertegenwoordiger van de burgemeester van Ieper biedt Geldof het ereburgerschap van de stad aan. Geldof is in alle staten en gaat graag in op het verzoek om wat meer te vertellen over zijn afkomst.

Bob Geldof: Mijn grootvader verliet Ieper in 1907 en via Londen, waar hij als pasteibakker niet aan de bak kwam, kwam hij dan uiteindelijk in Ierland terecht. Daar stichtte hij de “pâtisserie Belge” en het “café Belge” in de omgeving van Trinity College in Dublin. Op die manier liepen we wat beroemde mensen af en aan. Ik heb nu nog een aantal menu’s met daarop enige woorden van lof van G.B. Shaw en W.B. Yeats. Daarna zette hij een import-exporthandel op voor Belgische goederen en het was precies daarom dat hij die koninklijke onderscheiding heeft gehad. Hij heette Zenon en sindsdien krijgt iedere jongen in de familie (ook ik) Zenon als tweede of derde naam mee en de meisjes Zenobie.
Tijdens de oorlog ging het café op de fles maar de handel bestaat nog steeds. We moeten in Ieper overigens nog een boel familie hebben wonen, maar ik ben er nog nooit mee in contact gekomen, zij staan er blijkbaar niet zo erg op om met mij in contact te komen, wat ik trouwens goed kan begrijpen … Anderzijds spreekt er niemand van mijn Ierse familie nog Nederlands. Wél Frans, maar dat heeft dan wellicht te maken met het feit dat mijn vader en mijn oom in Parijs naar school zijn gegaan omdat ze in Ierland van school zijn weggezonden. Mijn grootvader zelf is gestorven in 1939 in een auto-ongeval. Mijn vader komt nog ieder jaar op vakantie en ikzelf heb hier al een aantal keer gespeeld met The Boomtown Rats, maar daar houdt het dan ook mee op.

36 bob geldofCISKE DE RAT

Voor wie het ondertussen zou vergeten zijn: Bob Geldof is op de eerste plaats nog altijd een rockzanger. In 1975 stichtte hij met een aantal straatschoffies te Dublin een groepje dat dan ook The Boomtown Rats werd gedoopt. De groep krijgt bekendheid danzij de punkbeweging ook al zal achteraf blijken dat ze daar ideologisch noch muzikaal iets mee te maken hebben (vandaar wellicht dat wij hen als positieve uitzondering citeerden in onze reeks “pop en fascisme”, eind 1977). Neen, het is eerder een rhythm and bluesgroep (in die beginperiode lijkt Geldof trouwens vreselijk op Mick Jagger en soms zelfs op Keith Richards, wat nog erger is) die dan later evolueert naar een soort symfo-rock. Het hoogtepunt van die nieuwe stijl is ongetwijfeld “I don’t like mondays”, maar de nogal gekunstelde arrangementen leiden nadien naar een dermate laag dieptepunt dat dit ongetwijfeld heeft meegespeeld, toen Geldof op die fameuze oktoberavond werd aangegrepen door de televisiebeelden van hongerend Afrika. Hij zat toen immers zelf in een grote mentale, maar ook financiële depressie. Kwatongen (“Spin” dus bijvoorbeeld) beweren zelfs dat Geldof heel de Band Aid-affaire eigenlijk heeft aangegrepen om zijn carrière opnieuw te lanceren. Als je hem zo bezighoort zoals in Gent, dan geloof je dat zeker niet. Als je evenwel – zoals wij hebben gedaan – oude interviews uit de kast haalt, dan duizel je toch soms wel even. Dan maak je kennis met een heel ander iemand, dan “Saint Bob”. Eén van de titels van “Humo” was bijvoorbeeld “Het uur van de geldwolf” en dat sloeg dan op een uitspraak van hemzelf, het is geen negatief label dat de redactie op hem kleefde (integendeel).
Maar goed, toen we dan toch even een paar ogenblikken alleen mochten doorbrengen met Geldof, wilden we hem vlug even polsen over die nieuwe plaats waarover hij sprak en die rond kerstmis in de winkel zal moeten liggen. Daar ging hij maar al te graag op in. “De meeste journalisten schijnen te vergeten dat ik een rock-zanger ben,” zucht hij. Maar werkt hij dat zelf niet een beetje in de hand? Een dezer dagen moet immers een single verschijnen en die heet al meteen “This is the world calling”…

Bob Geldof: Ja, ik zit daar ook mee in mijn maag. Maar het is écht het beste nummer van de elpee om als single te verschijnen. Het is zeker niet de bedoeling geweest om weer de “Do the know it’s Christmas”-toer op te gaan. Ik had net zo goed “Yummy yummy yummy I got love in my tummy” kunnen zingen.

Zijn de andere Ratten nog van de partij?

Bob Geldof: Neen, dit is een solo-elpee, waarop onder meer Eric Clapton zal meespelen en die “Deep in the heart of nowhere” zal heten. Twee andere ratten zijn ook met een solo-elpee bezig, maar nadien is het wel de bedoeling om opnieuw samen een elpee te maken en op tournee te gaan, jawel.

Dat dàcht hij maar. Zijn come-back werd een flop en ook in zijn privé-leven liep het mis. TV-presentatrice Paula Yates verliet hem voor Michael Hutchence, de zanger van INXS, die op 22/11/1997 zelfmoord pleegde door zich te verhangen. Volgens de tabloids was het eerder een gevolg van een uit de hand gelopen SM-spelletje, maar dat schijnt onzin te zijn. Hutchence verbrak voor Yates (met wie hij een dochtertje heeft met de naam Heavenly Hirani Tiger Lily) zijn verhouding met topmodel Helena Christensen en daarvóór had hij ook nog een relatie gehad met Kylie Minogue.
Volgens Yates pleegde Hutchence zelfmoord na een scheldtelefoontje van Geldof. Die was er namelijk niet mee gediend dat Yates met de kerstdagen ook zijn kinderen Peaches (8), Pixie (7) en Fifi Trixibelle (14) zou meenemen naar Australië. Wel, als Hutchence dààrvoor zelfmoord pleegt, well done!
Yates zelf had zich destijds als Boomtown Rats groupie in het bed van Geldof gewerkt via een blow job in een Parijse taxi. “Paula flirt met iedereen,” zegt haar vriendin Sue Godley. “Ze flirt met de gasten in haar Breakfast Show, ze flirt met de kinderen, ze flirt zelfs met mij.
Op 17 september 2000 werd Paula Yates gevonden, gestikt in haar eigen braaksel, onder invloed van alcohol en drugs. Ze was 41. Geldof kreeg het hoederecht, niet enkel voor zijn eigen kinderen, wat vanzelfsprekend is, maar ook voor Tiger Lily.

Referentie
Ronny De Schepper, “Ik hou niet van hulp”, De Rode Vaan nr.38 van 18 september 1986

(*) Op 28 september 1918 kon de Engelse soldaat Henry Tandey het niet over zijn hart krijgen om een overmeesterde Duitse soldaat te doden. Zijn naam was Adolf Hitler.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.