Vandaag is het vijfennegentig jaar geleden dat de legendarische tenor Enrico Caruso is overleden.

Geboren in Napels op 27 februari 1873 als 18de van 21 kinderen, werd Enrico Caruso ontdekt in het kerkkoor en ging hij studeren bij Guglielmo Vergine en Vincenzo Lombardi. Op 12 november 1894 maakt hij zijn debuut in “L’Amico Francesco” van Morelli. Dat was nog in Napels, het zou nog drie jaar duren vooraleer hij in de Scala van Milaan zong, maar daar creëerde hij dan ook meteen “L’Arlesiana”. Andere creaties waren “Fedora” (1897), “Iris” (1898), “Adriana Lecouvreur” (1902), “Germania” (1903) en “La Fanciulla del West” (1910). “Core’ngrato” werd geschreven in 1911 door Salvatore Cardillo, speciaal voor Caruso. In 1902 was hij de eerste tenor die op plaat zong en in 1903 debuteerde hij in de Metropolitan met “Rigoletto”. Caruso maakte ook deel uit van de allereerste rechtstreekse uitzending van een opera door de radio (“Pagliacci” van Leoncavallo).
In 1918 huwde hij met de twintig jaar jongere Dorothy Benjamin, maar hij had reeds twee natuurlijke kinderen bij een andere vrouw. In de film met Mario Lanza is het niet duidelijk waarom vader Benjamin zich zo tegen het huwelijk blijft verzetten, maar dat van die natuurlijke kinderen werd dan ook voorzichtigheidshalve weggelaten.
Caruso bleef verbonden aan de Met tot 1920, wanneer hij noodgedwongen moest stoppen met zingen. Eveneens door de film met Mario Lanza weten we dat hij bloed begon op te geven tijdens “Vesti la giubba”, maar zijn arts, Dr.Horowitz, dacht dat het te wijten was aan een kolom van “Samson et Dalila” die op zijn borst was gevallen. Hij stuurde hem terug de scène op en zo kwam het dat zijn laatste rol die was van Eleazar in “La Juive”. Toen hij tijdens een opvoering op 24 december 1920 onwel werd, stelde een aanwezige dokter Evans vast dat zijn linkerlong niet meer werkte. Dit kwam mogelijk door het vele roken, maar ook door het feit dat hij al die tijd om goed te kunnen zingen een mengsel van sodium bicarbonaat en glycerine in zijn neus had gespoten, terwijl hij zijn stembanden insmeerde met vaseline en menthol. Toen het duidelijk was dat hij het niet lang meer zou trekken, wou Caruso terug naar Napels waar hij overleed op 2 augustus 1921.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.