Vandaag viert de legendarische wielrenner Frans Verbeeck zijn 75ste verjaardag.

Frans Verbeeck nam reeds in 1964 deel aan de Ronde van Frankrijk als lid van de fameuze ploeg van Wiel’s-Groene Leeuw. Na een teleurstellende kennismaking met het hooggebergte (104de en laatste in de achtste etappe van Thonon-les-Bains naar Briançon op een kwartier van de “bus”) gaf hij op (misschien was hij zelfs buiten tijd). Ondanks dat hij een jaar later toch vijftiende werd in de Ronde van Spanje en in 1966 negentiende in de Ronde van Vlaanderen, hield hij het in 1967 toch voor bekeken en hervatte hij zijn ronde als melkboer.
In 1968 keerde hij echter terug voor de ploeg Okay-Diamant. In 1969 werd hij al achtste in de Ronde van Vlaanderen, maar de echte doorbraak kwam er in 1970 toen hij tweede werd in Luik-Bastenaken-Luik, vierde in de Ronde van Vlaanderen, zesde in Parijs-Roubaix, de Amstel Gold Race en de Waalse Pijl, negende in Milaan-Sanremo en dertiende in de Ronde van Lombardije. Hij werd ook achtste in het wereldkampioenschap, een plaats die hij ook de daarop volgende twee jaar zou behalen.
1971 was nóg beter: winnaar van de Gold Race, tweede in de Waalse Pijl en derde in Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije.
In 1972 neemt hij revanche voor de blamage in de Tour 1964: hij eindigt zestiende. Een jaar later “showt” hij zijn Belgische kampioenentrui in Sint-Niklaas, door er met zijn Watney-ploeg de ploegentijdrit te winnen. Helaas stopt ook daarmee het Tour-avontuur voor hem, want ook dat jaar rijdt hij de Tour niet uit.
In 1973 wordt hij derde in de Super-Prestige met o.a. een overwinning in de Waalse Pijl. Het dient gezegd dat Verbeeck tot op het einde van zijn loopbaan (in 1977 bij IJsboerke) vaak in de top tien van klassiekers zal eindigen en soms zelfs op het podium, maar dat een overwinning in een echt grote klassieker er nooit heeft ingezeten. Dat heeft natuurlijk alles te maken met de aanwezigheid van Eddy Merckx in die periode. Beroemd is de anekdote uit 1975 toen hij in de Ronde van Vlaanderen meeglipte met de ontsnapte Eddy Merckx. Aanvankelijk kan hij nog enkele keren overnemen van Eddy Merckx maar al na enkele kilometers kan hij enkel nog aanklampen. Na op zijn eentje het peloton op minuten te hebben gereden gooit Eddy Merckx vlak voor het einde uiteindelijk ook Frans Verbeeck los en wint afgescheiden de Ronde. Op het podium sprak Frans Verbeeck over Merckx tegen interviewer Fred De Bruyne de historische woorden: “Het is ongelooflijk Fred hoe dat ‘ie rijdt. Ge kunt dat niet zeggen. Goh, ik heb formidabel afgezien. Ge moe ’t zeggen gelijk het is hè… Hij rijdt vijf per uur te snel voor ons. Ik weet niet wat dat is. Hij rijdt eens zo rap als verleden jaar nog.”
Na zijn sportieve carrière werd hij zaakvoerder van Vermarc, een bedrijf dat sportkledij produceert. Zijn zoon Marc heeft later de leiding daarvan overgenomen.

Een gedachte over “Frans Verbeeck wordt 75…

  1. Frans Verbeeck gaf op tijdens de vijfde rit van de Ronde van Catalonië begin september 1966. Hij moest, met bijna geen geld op zak, naar het treinstation van Gerona waar dan nog zijn fiets gestolen werd.
    het werd de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen en Frans deed besluiten de fiets in de wilgen te hangen. Een besluit waar hij gelukkig begin 1968 op terug kwam. Zo niet dan had hij nooit de wielerannalen gehaald met zijn beroemde uitspraak over Merckx (en zijn schitterende resultaten).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.