Het is ook alweer twee jaar geleden dat de Britse acteur Bob Hoskins op 71-jarige leeftijd is overleden aan de gevolgen van een longontsteking.

Ik maakte met hem kennis toen hij in “Mona Lisa” (1986) van Neil Jordan een kruimeldief speelde die na een gevangenisstraf te hebben uitgezeten voor iets dat hij in opdracht van Michael Caine had mispikkeld, door deze laatste als chauffeur van een callgirl (Cathy Tyson) wordt aangewezen. Deze gebruikt Hoskins om haar vriendin Cathy (Kate Hardie) op te sporen. Als Hoskins door heeft dat het geen “gewone” vriendin is, slaan de stoppen door. Uiteindelijk vindt hij rust bij zijn dochter en bij zijn vriend (Robbie Coltrane).
Maar uiteraard was Bob Hoskins al veel langer actief in het vak. En vaak in interessante films, zoals de Britse film “Inserts” van John Byrum met Richard Dreyfuss, Jessica Harper, Veronica Cartwright en Bob Hoskins uit 1976 die een goed beeld geeft van de periode kort na de invoering van de sprekende film. Het feit dat door de sprekende film tal van vroegere sterren van hun sokkel vielen zorgde immers merkwaardig genoeg voor vers bloed in de nog in de marge verkerende pornofilmindustrie. Daar konden “good-looking nitwits” immers nog steeds terecht, want kreunen dat kan iedereen.
31 gerd de leyNadien verstevigde hij zijn onverwachte ster-status door er ook een komische rol aan toe te voegen met “Who framed Roger Rabbit” van Robert Zemeckis. Lode De Pooter schrijft daarover in De Rode Vaan: “Wanneer men afgaat op de grote aankondigingen die nu al wekenlang in bepaalde bladen verschijnen, moet « Who framed Roger Rabbit” van Robert Zemeckis wel hét filmevenement van het nieuwe bioscoopseizoen zijn. Zelden werd een prent zonder « echte » vedetten op een dergelijke wijze gelanceerd. Daarnaast zijn er ook nog talrijke voorbeschouwende artikelen in de bladen verschenen. Bepaalde « critici » hebben zich echt voor de Rabbitkar gespannen. En wij kunnen hen in zekere mate begrijpen. « Who framed Roger Rabbit » is geen film als een andere. Hij is speciaal maar… hij gaat uiteindelijk ook ietwat tenonder aan zijn eigen genialiteit.
Verklaren wij ons nader. De prent van Robert Zemeckis (voorheen « Romancing the stone ») verenigt namelijk echte en getekende figuren op het scherm. Het werd vroeger reeds gedaan o.m. door Walt Disney maar nooit tevoren werd een dergelijke perfectie bereikt inzake beeldharmonie. De « toons » (dit is de naam waarmee figuren uit cartoons of tekenfilms aangeduid worden) zijn als mensen, zij staan naast hen, zij gedragen zich als hen. Met alle voorziene en onvoorziene gevolgen.
De twee hoofdfiguren in de film van Zemeckis zijn Roger Rabbit (een « toon ») en Eddie Valiant (een « mens »). Roger Rabbit speelt al vele jaren in tekenfilms de rol van stunt-clown in de « Baby Herman »-cartoons. Hij voelt zich evenwel ongelukkig omdat men zegt dat zijn echtgenote, een bardanseres, het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw. Eddie Valiant is een verlopen detective die de ontrouwe dame moet schaduwen, die vaststelt dat zij inderdaad een « verhouding » heeft, maar de minnaar ook ziet opgeruimd worden. Wie is de eerste verdachte? Roger Rabbit natuurlijk. Onder beide « losers » ontstaat een echte vriendschap en zij zullen alles in het werk stellen om uit de klauwen te blijven van een vreesaanjagend rechter.
Tot daar het verhaal dat eigenlijk alle elementen van de normale politiefilm omvat zoals wij deze de jongste jaren hebben zien evolueren. En ook de negatieve kanten daarvan. Alles eindigt nl. op een uitspatting van geweld dat zo virtuoos getekend is dat men er helaas hoofdpijn van krijgt, dat men halt roept.
Begint Zemeckis in zijn inleidende cartoon, waarin Roger Rabbit zich om Baby Herman moet bekommeren, reeds op een dergelijke rumoerige en lawaaierige wijze dan slikt men deze tekenfilmhumor nog enigszins. Later wordt het evenwel van het goede (?) te veel en haakt men af. Is dit nu evenwel een reden om smalend naar te kijken op deze konijnengeschiedenis? Hoegenaamd niet. Zij is een « must » voor de liefhebber van de zevende kunst. Deze mag niet onwetend zijn over de grote technische vorderingen die de naamloze Hollywood-werkers gemaakt hebben. Hoe zij echte en getekende gebaren in mekaar kunnen doen overvloeien, grenst aan het ongelooflijke. En een speciaal woord van lof dient zeker gericht aan het adres van vertolker Bob Hoskins die dat allemaal diende te spelen zonder echte tegenpartij daar deze er enkel later bijgetekend werd. Een prestatie!
Maar als geheel hebben wij « Who Framed Roger Rabbit » minder geslaagd gevonden. Wij werden er letterlijk door overdonderd en zijn nog niet genoeg bekomen van de slagen om hem een tweede keer te gaan zien, nochtans een noodzaak om de honderden gags die erin verwerkt zitten ietwat te kunnen doorgronden. Geen kinderspel dus…”
Eén van die gags is de hilarische scène, waarin Betty Boop aan kant wordt geschoven voor Jessica Rabbit. Waarop detective Eddie Valiant ongelovig vraagt: “Is dàt de vrouw van Roger Rabbit?” Waarop Betty: “Yes, lucky girl…”
Daarna trok Bob Hoskins in 1988 met zijn theatervrienden naar Tsjechoslovakije om daar zijn regiedebuut, “The Raggedy Rawney”, te filmen. Het werd een gruwelijk sprookje over de terreur van een oorlog aan de hand van een jongen die, om aan de dienstplicht te ontsnappen, zich als meisje verkleed bij een groep zigeuners voegt (Bob Hoskins is zelf ook van Roma-afkomst).
Daarna is hij in 1990 te zien in “Mermaids” (Richard Benjamin) met Cher en Winona Ryder.
Wolfgang Petersen draaide daarna een erotische thriller nog voor het echt mode was. “Shattered” gaat over zakenman Dan Merrick (Tom Berenger) die na een auto-ongeval zijn geheugen is kwijtgeraakt. Hij stelt nadien vast dat zijn vrouw Judith (Greta Scacchi) hem bedroog, maar dat hijzelf ook niet helemaal clean is. Hij schakelt de privé-detective Gus Klein (Bob Hoskins) in om te achterhalen hoe de vork aan de steel zit.
Na de rol van Smee in Steven Spielbergs “Hook”, speelt hij in 1995 Edgar Hoover in “Nixon”, de film van Oliver Stone.
In ernstige films is Hoskins immers nog steeds uitstekend. Zo b.v. in “The secret agent” van Christopher Hampton naar een roman van Joseph Conrad (in ’36 reeds vrij verfilmd door Hitchcock himself als “Sabotage”). Een cynische bommenlegger (Robin Williams) wordt ontmaskerd door zijn echtgenote (Patricia Arquette), eerder dan door de geheim agent uit de titel (Bob Hoskins, die een vergelijkbare rol met die uit “Mona Lisa” vertolkt).
Dit wordt gevolgd in 1997 door “TwentyFourSeven”, het filmdebuut van Shane Meadow. Hierin wil de vijftigjarige Darcy (gespeeld door Bob Hoskins) zichzelf en de vele werkloze jongeren in Nottingham een nieuw doel in het leven geven door een boksclub op te richten. Een gegeven dat Arne Sierens ook in “Niet alle Marokkanen zijn dieven” heeft verwerkt, en het zit ook in de serie “De Vijfhoek”.
In 2004 speelt Hoskins de maffioso Charlie Cassotto in “Beyond the sea”, de biopic over het leven van Bobby Darin door Kevin Spacey. Eén van zijn laatste rollen (hij ziet er op dat moment al ziek uit) is die van filmtycoon Eddie Mannix in “Hollywoodland” van Allen Coulter uit 2006, waarin hij mogelijkerwijs de hand heeft in één van de vele tragedies die het filmpersonage van Superman omgeven, zodanig zelfs dat men spreekt van “de vloek van Superman“. Dat jaar gunde hij zichzelf wel een afscheidsgeschenk in de vorm van de productie van de film “Mrs.Henderson presents” (regie Stephen Frears). Zijn voornaamste taak bestaat er dan immers in om naakte meisjes te keuren, want de film gaat over de geschiedenis van “The Windmill”, het eerste erotische theater in Groot-Brittannië. While talking with the girls who will perform the nude tableaux, Vivian Van Damm (role of Hoskins) compares them to works of art. “You are the Venus de Milo, the Mona Lisa…” When Maureen says the Mona Lisa wore a dress, Van Damm replies, “Some do, some don’t.” An obvious reference to the film, Mona Lisa (1986), where Bob Hoskins played a chauffeur for an expensive London call girl, whom he came to think of as his “Mona Lisa”.
Op 8 augustus 2012 werd bekend gemaakt dat Hoskins zijn acteercarrière heeft beëindigd, nadat bij hem de ziekte van Parkinson was vastgesteld.

Referentie
Lode De Pooter, Toons als mensen, De Rode Vaan nr.43 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.