Will Hays (1879-1954)

GreetingsfromWillHays-1924-2585 years ago today, the Motion Picture Production Code is instituted, imposing strict guidelines on the treatment of sex, crime, religion and violence in film, in the U.S., for the next thirty-eight years. De code krijgt de naam Hays Code, omdat de voornaamste initiatiefnemer de voormalige “postmaster general” Will Hays is. Hays verbood zowat vanalles, maar terwijl druggebruik b.v. niet in beeld mocht komen, werd er niets gezegd over alcohol.

Een eerste slachtoffer is Mae West, wier film “It ain’t no sin” al meteen een andere titel moet krijgen: “I’m no angel”. Alhoewel Mae West ondanks alle pesterijen redelijk populair bleef, was het in 1938 toch een braaf meisje als Deanna Durbin, die in “One hundred men and a girl” het voor de Box Office beter doet dan West in “Every day’s a holiday”.
In 1936 had ook Randolph Hearst zich al bij de heksenjagers gevoegd, nadat Mae West in “Klondike Annie” de draak had gestoken met het “acteertalent” (of beter: het ontbreken ervan) van zijn liefje Marion Davies, die overigens zelf niet eens begreep waarom Hearst zo boos was… Het is ook uit deze film dat de uitdrukking komt: “Tussen twee perversiteiten kies ik altijd die welke ik nog niet heb geprobeerd.”
Ondertussen was in 1935 Jean Arthur reeds doorgebroken met “The whole town’s talking” van John Ford. Hierin speelt ze de gezonde en grappige “girl next door”, die haar zo populair zou maken. In tegenstelling tot andere actrices weigerde Jean Arthur (die nochtans fotomodel was geweest) in badpak te poseren. Ze was dus duidelijk een meisje dat helemaal in de lijn van de Hays Code lag.
Naarmate de Verenigde Staten in de jaren dertig de gevolgen van de economische depressie te boven kwamen, verlegde de filmindustrie het accent van het exceptionele (rauwe gangsterfilms) naar het alledaagse, van het exotische (historische drama’s) en het onwerkelijke (Shirley Temple, showfilms) naar het reële en het eigentijdse. Al impliceert dat “alledaagse” niet dat de films meteen ook “realistisch” werden: sociale problemen werden verzwegen en iedere film moest sowieso op een happy end uitdraaien. The ending of “The letter” by William Wyler (1940) is different from the original play by Somerset Maugham e.g. because the Production Code refused to allow a film let one of its characters be seen to get away with adultery and murder.
Verder werd de “tough guy” vervangen door “the boy next door” (type Clark Gable, Gary Cooper, James Stewart, Spencer Tracy of Cary Grant) om pas tijdens de Tweede Wereldoorlog weer op te duiken. De “vamp” werd vervangen door het type van de “goede kameraad” (Barbara Stanwyck, Claudette Colbert, Carole Lombard, Katharine Hepburn, later Ingrid Bergman). Deze vrouwen zijn tussen twintig en dertig, blond, handig, sportief en met het hart op de tong. Toen Hollywood door de oorlog de Europese markt verspeelde, trachtte men Greta Garbo, wier films vooral in Europa succes hadden, tot dit type om te scholen, maar het resultaat (“The two-faced woman” van George Cukor uit 1941) was een fiasco.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s