Vandaag is het vijftien jaar geleden dat de Weense actrice Hedwig Kiesler is overleden.

Als negentienjarige veroorzaakte ze enorme ophef door een partijtje naaktzwemmen in de film “Ekstase” van Gustav Machaty uit 1933. In deze Tsjechische film komt inderdaad een tien minuten durende sequentie voor waarin de heldin zich volledig uitkleedt, frontaal wordt gefilmd terwijl zij door een wei loopt, in het water duikt en zich daarna in een vurige liefdesscène stort met haar tegenspeler, ene Zvonimir Rogoz (1888-1988).
Hoewel de film lyrisch en symbolisch bedoeld is, raakt hij internationaal berucht door deze sequentie (zelfs al werd ze in de meeste landen zwaar gecensureerd). “Si le film est resté célèbre à une époque qui en a vu d’autres, c’est parce qu’il y a dans le jeu de Lamarr ce mélange d’innocence, de naturel et de perversité qui produit le mieux l’érotisme,” schrijft Catherine Rihoit in “Brigitte Bardot, un mythe français” p.8. (*)
Hedy LamarrLouis B.Mayer (de tweede M van MGM) is er alleszins door zo van de kook dat hij ze naar Hollywood haalt en haar Hedy Lamarr doopt naar Barbara La Marr, de mooiste actrice (eerder “bathing beauty”) die hij tot dan toe had gezien.
In Hollywood mocht Hedy echter niet meer uit de kleren gaan, want datzelfde jaar kwam de fameuze “Hays Code” in voege die het “morele niveau” van de Hollywood-films wilde hoog houden.
Ze debuteerde dan ook in “Algiers” van John Cronwell, een Amerikaanse remake van “Pépé le Moko” met Charles Boyer in de mannelijke hoofdrol en verder Frank Galleia als inspecteur Slimane die de gewiekste gangster uit zijn hol tracht te lokken. Tot in het begin van de jaren veertig kon Lamarr zich nog wat staande houden, maar dan heeft Mayer een nieuw stuk speelgoed gevonden en kon ze het wel schudden. Bovendien had ze de reputatie van steeds slechte scripts uit te kiezen. Vreemd, want ze zou juist heel erg begaafd geweest zijn. Zo zou ze een nieuw soort torpedo hebben ontworpen (samen met de al even extravagante componist George Antheil), het “frequency hopping” (om te beletten dat de vijand zou kunnen meeluisteren), de “wireless data transfer” en “smart bombs”. Zelf was ze dus misschien ook wel een “smart sex bomb” maar toch niet zo’n grote actrice… (**)

Ronny De Schepper

(*) En voor wie zich afvraagt wat “Ekstase” in een boek over Brigitte Bardot komt doen: de film werd uitgebracht precies in het jaar dat B.B. werd geboren. Als een soort omen dus.
(**) Heel die historie – inclusief de film “Algiers” – wordt opgerakeld in “Het Dwaalspoor” van Piet Teigeler, het boek waarin hij verder fantaseert op de novelle “Het Dwaallicht” van Willem Elsschot. Hij vertrekt van het feit dat dit kort voor de Tweede Wereldoorlog werd geschreven en maakt er dan ook een ingewikkeld verhaal van met spionnen en contraspionnen. En zo belandt Hedy Lamarr merkwaardig genoeg bij de nazi’s… of misschien ook niet, want niets is wat het lijkt in deze korte roman.

Een gedachte over “Hedy Lamarr (1914-2000)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.